Τα πάθη της «Ελλάδας Α.Ε.»

Ας υποθέσουμε προς στιγμήν ότι η Ελλάδα είναι μια εταιρεία, θυγατρική μιας μεγάλης πολυεθνικής – όπως είμαστε δηλαδή εμείς μέσα στην ευρωζώνη. Μια εταιρεία με πολύ μεγάλα προβλήματα προφανώς. Χρεωμένη ώς τον λαιμό, με παραγωγή για την οποία δεν γίνεται ουρά στο εξωτερικό, με διαφθορά στο μάξιμουμ και όλα τα σχετικά.

Λίγο πριν να μπει το λουκέτο πέρυσι τον Μάιο, στέλνει η πολυεθνική τα στελέχη της για να βρουν τη λύση. Ερχεται λοιπόν ο κ. Πολ Τόμσεν και οι υπόλοιποι και δίνουν τη μαγική συνταγή. Κόψτε μισθούς και αλλάξτε τη δομή της επιχείρησης – συρρικνώστε την. Οι δικοί μας τι να κάνουν; Ετοιμοι για χρεοκοπία, υποκλίνονται.

Σήμερα, έναν χρόνο μετά η εταιρεία είναι σε χειρότερη κατάσταση. Εχει απολύσει χιλιάδες εργαζόμενους, δίνει λειψούς μισθούς, αλλά χρωστά ακόμα πιο πολλά. Καταφεύγει πάλι στη μητρική εταιρεία, η οποία ξαναστέλνει τα στελέχη της. Και τι κάνουν αυτοί; Ο, τι και ο διατροφολόγος της γνωστής διαφήμισης: όποιο κι αν είναι το πρόβλημα του πελάτη του, συστήνει μονότονα «τρία ασπράδια το πρωί, δύο κουταλιές ελαιόλαδο το μεσημέρι και ένα κιλό μπρόκολο βραστό το βράδυ».

Ακόμα περισσότερες απολύσεις, ακόμα πιο λειψοί μισθοί. Α, και πώληση περιουσιακών στοιχείων, για να μειωθεί το χρέος. Και τι θα γίνει έναν χρόνο μετά, όταν κατά πάσα πιθανότητα τα πράγματα θα είναι ίδια και χειρότερα;

Θέλει τέχνη

Υπάρχουν δύο εκδοχές: Η πρώτη είναι να ξανάρθουν ο κ. Πολ Τόμσεν και οι υπόλοιποι και να συστήσουν τη γνωστή συνταγή. Η άλλη είναι λίγο πιο οδυνηρή: Μπορεί η πολυεθνική να έχει καθαρίσει τον ισολογισμό της από τις αμαρτίες της θυγατρικής και να δώσει το πράσινο φως για λουκέτο…

Συμβαίνουν αυτά στις αγορές. Δεν θα είμαστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι. Απλώς, αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα βρει τους μισούς έλληνες άνεργους και τους άλλους μισούς απένταρους λόγω Εφορίας. Και όπως είχε πει κι ο Ανδρέας Συγγρός, που ήταν και κερδοσκόπος εκτός από ευεργέτης, «ακόμα και η χρεοκοπία θέλει τέχνη».