ΜΑΤΙΕΣ Παπαρήγα

Δεν χωράει αμφιβολία ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εδραίωσε τη Δημοκρατία μετά την κατάρρευση της δικτατορίας, στις 23 Ιουλίου 1974. Και δεν έκανε μόνον αυτό. Νομιμοποίησε το ΚΚΕ, έδιωξε – ουσιαστικά – τον βασιλιά, καθιέρωσε τη δημοτική γλώσσα, έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ. Ηταν ένας μεγάλος πολιτικός. Από την άλλη μεριά, ο Ανδρέας Παπανδρέου έδωσε μεγαλύτερο βάθος στη Δημοκρατία, ξαναμοίρασε την τράπουλα, ώστε να γίνουν επιτέλους πολίτες α’ κατηγορίας εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που είχαν περάσει από εξορίες και φυλακές για τις ιδέες τους, έδωσε συντάξεις σε αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και την περηφάνια ότι αγωνίστηκαν για την Ελλάδα εναντίον των γερμανών κατακτητών κ.λπ. κ.λπ. Ηταν, επίσης, ένας μεγάλος πολιτικός.

Η φασαρία που ξέσπασε στη Βουλή μετά την ομιλία του Πάγκαλου τη νύχτα της Τρίτης και για άσχετο θέμα – συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση – ήταν εκτός τόπου, χρόνου και ουσίας. Και ταυτόχρονα, ήταν επικίνδυνη, γιατί την εν λόγω συνεδρίαση, λόγω ειδικών συνθηκών, παρακολούθησε ολόκληρη η Ευρώπη. Θα έφριξαν οι ευρωπαίοι εταίροι μας, βλέποντας τους μισούς βουλευτές να βρίσκονται μέσα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου και τους άλλους μισούς έξω απ’ αυτήν! «Για τι είδους συναίνεση μιλάμε;» θα αναρωτήθηκαν φρικαρισμένοι. «Αυτοί εδώ τρώγονται σαν τα σκυλιά για ζητήματα που τα έχει κρίνει η Ιστορία…».

Ο Πάγκαλος θέλησε ν’ αρχίσει την ομιλία του με πρωτότυπο τρόπο. Και δεν “χτύπησε” τον Καραμανλή. Αναφέρθηκε στο αστυνομικό κράτος, στις διώξεις των δημοκρατικών πολιτών, στις εκλογές βίας και νοθείας, στον συμμαχικό παράγοντα και στο Παλάτι, που καθόριζαν τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα κ.λπ. – πράγματα γνωστά και βαριά καταδικασμένα στη συνείδηση του λαού. Ο Κ. Τασούλας ξιφούλκησε αμέσως! Επιτέθηκε στον Πάγκαλο και ζήτησε από τους βουλευτές του κόμματός του να αποχωρήσουν! Αλλά ο αντιπρόεδρος δεν έθιξε τον Καραμανλή. Μίλησε για τη βαρβαρότητα της Δεξιάς. Και είμαι βέβαιος ότι έχει μεγάλο σεβασμό για τον ιδρυτή της Ν.Δ.

Αυτά για το επεισόδιο που κόντεψε να τινάξει τη συνεδρίαση στον αέρα. Επαναλαμβάνω: δεν είπε ο Πάγκαλος ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα άρχισε το 1981, όπως επιχείρησαν να τον κατηγορήσουν από την πλευρά της Ν.Δ. Και αυτό το επανέλαβε και ο Πρωθυπουργός, όπως και ο Πετσάλνικος, που με τις ήπιες παρεμβάσεις τους άλλαξαν το κλίμα που επικρατούσε στην αίθουσα και επέτρεψαν στη Ν.Δ. να επιστρέψει. Και ρόλο κατευναστικό έπαιξε και ο Βενιζέλος, από τις πρώτες κιόλας κουβέντες της δευτερολογίας του.

Θέλω να πω κάτι: παρακολουθώ πάντοτε τις κρίσιμες συνεδριάσεις της Βουλής. Και οφείλω να εκφράσω την ικανοποίησή μου για τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τον λόγο η Αλέκα Παπαρήγα. Η ηγέτις του ΚΚΕ δεν μασάει τα λόγια της. Χρησιμοποιεί μια λαϊκή γλώσσα που την καταλαβαίνει όλος ο κόσμος, χωρίς ακροβατισμούς και “δηθενολογίες”. Μιλάει σταράτα. Και έχει και χιούμορ. Πηγαίο χιούμορ. Και αυτοσαρκάζεται όποτε το κρίνει.

Στην εν λόγω συνεδρίαση ήταν απολαυστική, όταν μίλησε για κάποιους βουλευτές που θορυβούσαν ή κουβέντιαζαν την ώρα που αγόρευε, παρά τις συστάσεις του προέδρου να κάνουν ησυχία. Γύρισε, λοιπόν, η Αλέκα προς το μέρος του και του είπε: «Αφήστε τους. Αλλωστε, βλέπω αυτούς που δεν παρακολουθούν. Αυτοί οι ίδιοι και άλλοι πολλοί θα έλθουν κατόπιν στο διάδρομο και θα με συγχαρούν, λέγοντας “ωραία τα είπες”, χωρίς να έχουν ακούσει τίποτα! Νομίζουν ότι επειδή περάσανε κάπως τα χρόνια έχω τα μυαλά μου πάνω απ’ το κεφάλι μου. Πράγματι, περάσανε τα χρόνια, μπορεί να ξεχνάω, να κάνω λάθη, αλλά τα μυαλά μου δεν τα έχω πάνω απ’ το κεφάλι μου».

Τη θυμάμαι από την εποχή του Μάνου Λοΐζου. Κοπελίτσα στη χορωδία. Και νιώθω όμορφα που δεν την ψώνισε. Και μιλάει – επαναλαμβάνω – απλά, σα να κουβεντιάζει με έναν άγνωστο εργαζόμενο στη λαϊκή αγορά ή με τον θυρωρό, όχι της πολυκατοικίας της αλλά της διπλανής. Και την χαίρομαι. Οπως χάρηκα με τη δήλωσή της, ότι ο λαός, από τη μεταπολίτευση και δώθε έχει πληρώσει 613 δισεκατομμύρια σε φόρους, εισφορές κ.λπ. στο αδηφάγο κράτος. Να τα λένε όλοι αυτά. Για να ξέρουμε τι μας γίνεται.