ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ Ω, τι κόσμος μπαμπά!

«Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας;». Δεν ξέρω αν ο κ. Μπέος, ο οποίος είχε κάποτε εκφράσει με αυτά τα λόγια την αγωνία του ως πατέρας, είχε υπόψη του τις περιπέτειες της ποδοσφαιρικής δυναστείας Μάκη Ψωμιάδη. Το βέβαιο είναι πως το υπερθέαμα των δύο τελευταίων ημερών, με την παρέλαση των επίλεκτων παραγόντων, λέει πολλά και για τους πατεράδες και για τα παιδιά αυτών των πατεράδων, αλλά και για όλους εμάς.

Θα μου πείτε τα στημένα παιχνίδια, τα προκατασκευασμένα στοιχήματα και το λοιπό ρεπερτόριο του θιάσου δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της καθ’ ημάς Ανατολής. Τέτοια συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες και κανείς δεν έχει αντίρρηση περί αυτού.

Η παρέλαση των επίλεκτων όμως λέει πολλά και γι’ αυτό που υπήρξε η Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, αυτή η Ελλάδα της οποίας τα συντρίμμια τώρα γκρεμίζονται πάνω στα κεφάλια μας. Πείτε το συμμορία, πείτε το ό,τι θέλετε. Το θέμα είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια ομάδα ανθρώπων η οποία λειτουργούσε με την ασφάλεια που της παρείχε η ασυλία της δικής τους ομερτά, εξασφαλισμένη από τη συνένοχη σιωπή της πεποίθησης ότι υπέρτατος νόμος είναι το δικό τους κέρδος, το δικό τους συμφέρον. Για τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους δούλευαν οι άνθρωποι.

Ολοι τα ήξεραν ή τα υποψιάζονταν, αλλά κανείς δεν μιλούσε. Τη σιωπή δεν την επέβαλλε μόνον ο φόβος. Την οργάνωνε και η βεβαιότητα ότι έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να πάθουν τίποτε. Η βεβαιότητα της ατιμωρησίας μπορεί να σκανδαλίζει όταν θεσμοθετείται διά νόμου, όπως στην περίπτωση των βουλευτών ή των υπουργών, δεν παύει όμως να θεωρείται φυσιολογική όταν διαχέεται στην κοινωνία. Εκεί θεωρείται νόμιμη άμυνα απέναντι σε νόμους που θυμίζουν εκείνους τους αδιάβαστους τόμους στις βιβλιοθήκες των πολιτικών. Υπάρχουν μεν, αλλά κανείς δεν ενδιαφέρεται να διαβάσει τι λένε.

Διότι αυτοί οι άνθρωποι είναι οι καρικατούρες ενός κοινωνικού ιδεώδους. Αυτού του ιδεώδους που μετέφραζε την επιτυχία στο «πρώτο τραπέζι πίστα», στο ακριβότερο αυτοκίνητο, το μακρύτερο πούρο και, το κυριότερο, τη μετρούσε με τη δυνατότητα που έχει ο καθένας να αυθαιρετεί. Αυθαιρεσία σε όλα τα επίπεδα, απ’ το εξοχικό σου και τους φουσκωτούς σου, ώς τη δυνατότητά σου να ξοδεύεις χρήματα χωρίς κανείς να σε ρωτάει πού και πώς τα βρήκες.

Τα πρόσωπα αυτά, αυτές οι καρικατούρες είναι τα προϊόντα μιας Ελλάδας που δεν χόρταινε να ξοδεύει χρήμα. Μιας αχόρταγης και βουλιμικής Ελλάδας που πάλεψε για να χορτάσει μέσα σε δύο δεκαετίες την αφραγκιά δύο αιώνων.

Και διέλυσε το πεπτικό της η ταλαίπωρη.