ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ Στο θέατρο παίζουν ΓΕΝΟΠ

Πριν από μερικά χρόνια κυκλοφόρησε η είδηση πως το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών απαιτούσε για τα μέλη του ειδική αποζημίωση για τη νυχτερινή εργασία. Μπορεί να πρόκειται για αστικό μύθο, θα μου πείτε. Οντως, μπορεί. Είτε το ένα όμως, είτε το άλλο, το βέβαιο είναι πως ταιριάζει απόλυτα στη νοοτροπία μιας επαγγελματικής οργάνωσης η οποία έχει αγωνισθεί με συνέπεια για να προσφέρει στην καλλιτεχνική ζωή του τόπου ορισμένα από τα κεκτημένα του ελληνικού Δημοσίου.

Αυτά επικαλέστηκε ο πρόεδρός του τις προάλλες όταν, απειλώντας να διακόψει παράσταση του Φεστιβάλ επειδή σ’ αυτήν συμμετείχαν εθελοντές, κατηγόρησε τον Γιώργο Λούκο γιατί «διαλύονται οποιαδήποτε δικαιώματα είναι κατοχυρωμένα αυτή τη στιγμή». Ενα απ’ αυτά είναι και το δικαίωμα να διακόπτεις την πρόβα επειδή ξεπεράστηκε το συμπεφωνημένο ωράριο, για παράδειγμα, ή να ζητάς να γίνονται οι παραστάσεις από τις εννιά το πρωί ώς τις τρεις το μεσημέρι.

Λεπτομέρειες, θα μου πείτε. Γραφικές λεπτομέρειες όταν ξέρεις πως η παράσταση μπορεί να διακοπεί ούτως ή άλλως γιατί αποφάσισε η ΓΕΝΟΠ να κατεβάσει τον διακόπτη, όταν οι θεατές ψάχνουν στην τσέπη τους τα ευρώ που τους λείπουν για το εισιτήριο, όταν όλοι αισθανόμαστε κάπως ικέτες των δανειστών μας. Λεπτομέρειες ενδεικτικές των παγιωμένων μας στρεβλώσεων.

Ακόμη κι αν αφήσουμε κατά μέρος το ασυμβίβαστο της συνδικαλιστικής ισοπέδωσης με την καλλιτεχνική δημιουργία, ας δούμε το προφανές: όταν μια ολόκληρη κοινωνία παλεύει μόνον για τα κεκτημένα της δικαιώματα, αυτό σημαίνει πως το βλέμμα της είναι στραμμένο προς τα πίσω, προς τον παρακείμενο της ζωής της. Το παρόν της είναι ελάχιστο και το μέλλον της ανύπαρκτο.

Το επεισόδιο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία από το γεγονός – κι αυτό δυστυχώς δεν είναι αστικός μύθος – πως κάποιοι μεταρρυθμιστικοί φωστήρες ετοιμάζονται να εντάξουν τα εθνικά θέατρα στους κανόνες λειτουργίας των ΔΕΚΟ. Στην ακραία του εκδοχή αυτό μπορεί να σημαίνει πως το ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου ή του ΚΘΒΕ θα πρέπει να εγκρίνεται, ή και να διαμορφώνεται, από την αρμόδια επιτροπή του υπουργείου Οικονομικών. Στη λιγότερο ακραία του εκδοχή δεν ξέρω τι θα μπορούσε να σημαίνει.

Εχει και το ελληνικό κράτος τα κεκτημένα του δικαιώματα, θα μου πείτε. Δικαιώματα στη γραφικότητα, στην ανεπάρκεια και, γιατί όχι, δικαιώματα στον πανικό. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο!