Σε πλήρη αντίθεση με τη σύγχρονη τηλεόραση σειρών όπως το «Damages», η φτηνή και ξεπερασμένη αισθητική τουρκικών «σαπουνιών», που έχουν κατακλύσει εγχώρια κανάλια. Εύκολη και φτηνή λύση έχει ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά. Αποπνικτικά μελό, ερωτικές τραγωδίες, κάτι μεταξύ «μικρή, πικρή μου αγάπη» και «ταπεινός και καταφρονεμένος», που γίνεται μετά τρομερός εκδικητής φέρνουν στην ελληνική τηλεόραση έναν συνδυασμό βιπερικής φαντασίωσης και Ελλάδας του ’50, τότε που γραφικοί χαρακτήρες του υποτιθέμενου υποκόσμου διαμορφώνονταν από ένα λαϊκό, ασπρόμαυρο σινεμά απλοϊκών ηθικοπλαστικών μηνυμάτων. Αυτή βέβαια είναι και η «δύναμη» των εν λόγω προϊόντων. Ηδη στον Αnt1 ο Εζέλ (φωτογραφία αριστερά), στην ομώνυμη σειρά, επιδεικνύει εκείνη την ισορροπία μεταξύ κυνικής σκληρότητας και ευαισθησίας απέναντι στην παλιά αγαπημένη του, που θεωρείται το ιδανικό αγκίστρι του ευφάνταστου γυναικείου κοινού. Ο ίδιος ηθοποιός, σε άλλο «σαπούνι» που προβάλλεται από τον Alpha, έχει τον ρόλο του φτωχού. Να, που θα ‘χει και επιλογές το φιλοθεάμον. Είναι αλήθεια ότι οι τουρκικές σειρές έχουν το πλεονέκτημα ότι δημιουργούν μια αίσθηση οικειότητας στο ελληνικό κοινό, λόγω γειτνίασης και αλλοτινής συμβίωσης εν μέρει των δύο λαών. Στην πραγματικότητα οικεία είναι η «συνταγή» της σαπουνόπερας, πάντα ίδια, παντού στον κόσμο.
Σχόλια
