ΜΑΤΙΕΣ Υπουργιλίκια

Τις πέντε προς έξι δεκαετίες που ασκώ το επάγγελµα του δηµοσιογράφου, δεν θυµάµαι παρά ελάχιστους υπουργούς να παραιτήθηκαν επειδή, κάνοντας αυστηρή αυτοκριτική, θεώρησαν ότι δεν τα είχαν πάει καλά στο πόστο τους ή ότι η κυβέρνηση στην οποία συµµετείχαν αποδείχθηκε ανεπαρκής και δεν δικαίωσε τις προσδοκίες των λαϊκών µαζών που την οδήγησαν στην εξουσία.

Πέραν όµως της αυτοκριτικής, δεν θυµάµαι, εκτός από σπάνιες εξαιρέσεις, να παραιτήθηκαν υπουργοί για λόγους ευθιξίας, σύγκρουσης µε τον πρωθυπουργό, διαφωνίες σε οικονοµικά µέτρα, ενόχλησης και ντροπής για διάφορα σκάνδαλα κ.λπ. Στον νου µου έρχονται, πρόχειρα, δύο υπουργοί που παραιτήθηκαν: ο Β. Κοντογιαννόπουλος και ο Κ. Λαλιώτης (τέσσερις φορές!). Ενδεχοµένως να υπάρχουν και άλλοι. Ενας, δύο, το πολύ.

Φαίνεται ότι το υπουργιλίκι είναι µια Κίρκη, στην οποία ελάχιστοι έχουν τη δύναµηνα αντισταθούν. Το θυµάµαι και από το ποδόσφαιρο: άνθρωποι πάµπλουτοι, καλών προθέσεων, έξυπνοι, αλλά άγνωστοι στις µεγάλες µάζες, κάνανε σαν τρελοί για να γίνουν πρόεδροι σε δηµοφιλείς οµάδες, ώστε να ασχολούνται µαζί τους οι αθλητικές εφηµερίδες και οι ίδιοι να δίνουν συνεντεύξεις και να καµαρώνουν τη φωτογραφία τους σε διάφορα περιοδικά! Το πιο σηµαντικό: να ακούνε να τους προσφωνούν «κύριε Πρόεδρε» στα γήπεδα και να ριγούν από ενθουσιασµό!

Γνωρίζω πολλούς πολιτικούς που ήταν…

κανονικοί άνθρωποι, όπως όλοι µας, πριν µπλέξουν µε τα κόµµατα, µεταµορφώθηκαν όµως πλήρως µόλις µπήκαν στο Κοινοβούλιο και άρχισαν να αγορεύουν από το βήµα του. Εγιναν υπολογιστές, σκληροί, ψεύτες και δούλοι των αρχηγών τους. Αφήνω τις τρικλοποδιές που έβαζαν σε αντιπάλους τους στις αδυσώπητες προεκλογικές µάχες. Και γνωρίζω επίσης πολιτικούς που όταν βρίσκονται εκτός κυβέρνησης πνέουν µένεα εναντίον της, τη βρίζουν, εντοπίζουν συνεχώς λάθη της, ακόµη και ανύπαρκτα, αλλά µόλις ορκισθούν γελάνε ευτυχισµένοι και κάνουν γαργάρα όσα αρνητικά έλεγαν πριν από ένα εικοσιτετράωρο!

Είναι γλυκιά, χωρίς αµφιβολία, η εξουσία. Σε «ψηλώνει» µερικούς πόντους, ενισχύει την αυτοπεποίθησή σου, σε βάζει στη βιτρίνα της χώρας. Γι’ αυτό και αισθάνεσαι δυστυχής όταν ο πρωθυπουργός, όποτε το θελήσει, σε πιάνει από το πέτο και σε κατεβάζει από το τρένο, µερικές φορές µάλιστα χωρίς να σε προειδοποιήσει ή να σου πει έναν καλό λόγο, όπως είχε πει γραπτώς ο Ανδρέας στον Αντώνη Τρίτση, όταν τον «έξυσε» από το υπουργείο Παιδείας.

Αυτές τις µέρες διαβάζω διάφορα αιχµηρά σχόλια για βουλευτές που ήταν πολέµιοι του Μνηµονίου, αλλά άλλαξαν στάση και επιχειρηµατολογία µόλις κλήθηκαν «να σώσουν» την Ελλάδα! Αδικες, νοµίζω, οι κατηγορίες. Η πολιτική έχει τους δικούς της νόµους. Θέλω να πω ότι την ίδια γραµµή κρατάνε πάντοτε, µε ελάχιστες εξαιρέσεις, όσοι µπαίνουν και βγαίνουν σ’ αυτό το παιχνίδι. Ας µην ξεχνάµε ότι το υπουργιλίκι, πέραν όλων των άλλων, θεωρείται και το ισχυρότερο… αφροδισιακό! Και οι άνθρωποι έχουν τις αδυναµίες τους.

«… Περπατώντας αργά στην προκυµαία/ “υπάρχω” λες; κι ύστερα: “δεν υπάρχεις”/ Φτάνει το πλοίο. Υψωµένη σηµαία/ Ισως έρχεται ο κύριος Νοµάρχης/ Αν τουλάχιστον µέσα στους ανθρώπους/ αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία/ σιωπηλοί, θλιµµένοι, µε σεµνούς τρόπους/ θα διασκέδαζαν όλοι στην κηδεία».

Αθάνατε Καρυωτάκη!