«Οι σοβαροί άντρες είναι πολύ βαρετοί»

Η Κατρίν Ντενέβ µεγαλώνει και δείχνει να είναι σε ασύγκριτα καλύτερηφόρµα από την Μπριζίτ Μπαρντό. Σε αντίθεση µε την άλλοτε «γατούλα του γαλλικού σινεµά» που έχει αποσυρθεί απότον κινηµατογράφο, η 68χρονη πλέον Ντενέβ συνεχίζει τον µύθο της ως Ωραία της ηµέρας.

«Βέβαια στην ηλικία πουβρίσκοµαι δεν είναι σωστό να µιλάµε για οµορφιά, αλλάγια καλή εµφάνιση», λέει στους λονδρέζικους «Times», εξηγώντας ότι διατηρεί την καλή όψη της χάρη στις ασκήσεις πιλάτες και αποφεύγοντας τη ζάχαρη. Και δεν έχει προσλάβει κανέναν προσωπικό γυµναστή. «Είµαι πολύ γαλλίδα για να κάνω κάτι τέτοιο», δηλώνει η σταρ.

Ωστόσο καταφέρνει να τη θυµούνται όλοιως αρχετυπική οµορφιά. Μία καλλονή απόµακρη – ίσως και ψυχρή – που έκανε σήµα κατατεθέν της ηθοποιίας της το ύφος «αλλού». Πάνω στο οποίο δούλεψαν διαφορετικής σχολής σκηνοθέτες, από τον Ροζέ Βαντίµ, τον Λουίς Μπουνιουέλ τον Φρανσουά Τριφό,τον Ροµάν Πολάνσκι, µέχρι πρόσφατα τον Φρανσουά Οζόν. Αναδείχθηκε σταρ το 1963 µε το µιούζικαλ του Ζακ Ντεµί «Οιοµπρέλες του Χερβούργου».

Και το 1966 ο ίδιος σκηνοθέτης την κινηµατογράφησε µαζί µε την ενάµισηχρόνο µεγαλύτερη αδελφή της ΦρανσουάζΝτορλεάκ στις «∆εσποινίδες του Ροσφόρ».Εναν χρόνο αργότερα η αδελφή τής Κατρίν Ντενέβ σκοτώνεται σε αυτοκινητικό δυστύχηµα. «∆εν ήµασταν δύο συµπρωταγωνίστριες. Πάνω από όλα ήµασταν αδελφές και µάλιστα πολύ δεµένες, χωρίς µεταξύ µας ανταγωνισµό. Ο θάνατός της ήταν µία απώλεια που δεν έχω ξεπεράσει.Βρίσκεται ακόµη µέσα στη ζωή µου, κάπου εκεί µαζί µου», λέει και γυρίζοντας τα µάτια της κάνει ένα νεύµα δείχνοντας πάνω από το κεφάλι της. «Πάντως κάτι θετικό πρέπεινα έχει βγει από αυτό το γεγονός. Είναι σαν µία πληγή που την έχεις για πάντα και σε πονάει. Σε βοηθάει όµως να εκτιµάς περισσότερο τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου καιτην αξία που έχεικαθετί στη ζωή σου».

Γεννήθηκε από γονείς ηθοποιούς στο κατεχόµενο από τους Ναζί Παρίσι. Περιγράφει ότι έγινε εµπειρική φεµινίστρια και όχι από ιδεολογική πεποίθηση. Οταν στα είκοσι της ήρθε η επιθυµία να κάνει παιδί.

«∆εν ξέρω γιατί, απλώς το ήθελα. Κι έτσι έκανα τον γιο µου και έµαθα πώς είναι να είσαι µητέρα, χωρίς να έχω βοήθεια». Ο γιος της Κριστιάν ήταν ο καρπός µιας σύντοµης σχέσης της µε τον Ροζέ Βαντίµ. Και λίγα χρόνια αργότερα, το 1972, απέκτησε από τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι την Κιάρα (επίσης ηθοποιό).

Αλλά µετά τον σύντοµο γάµο της µε τον άγγλο φωτογράφο Ντέιβιντ Μπέιλι (1965-1972)δεν σκέφθηκε ποτέ ξανά να παντρευτεί. «Ηταν ένας πολύ ροµαντικός γάµος, εκείνος ένας θαυµάσιος άνθρωπος, αλλά όλα ήταν πολύ σύνθετα και δεν έµεινα παντρεµένη για µεγάλο διάστηµα για να καταλάβω τι σηµαίνει γάµος».

«Οι άντρες που µου αρέσουν έχουν θηλυκές ευαισθησίες», λέει. «Επίσης κι εκείνοι που έχουν οργιώδη φαντασία. Τους σοβαρούς άντρες τους βρίσκω πολύ, µα πολύ βαρετούς».

Στις αρχές του ‘70 αποφάσισε να σταθεί στο πλευρό των γυναικών και στο δικαίωµα των αµβλώσεων, υπογράφοντας το περίφηµο «Μανιφέστο από 343 τσούλες», ενώ στη δεκαετία του ‘80 ένα καυτό ντουέτοτης µε τη ΣούζανΣαράντον στην αµερικανική ταινία «Η πείνα» την ανέδειξε σε αντικείµενο λατρείας των οµοφυλόφιλων γυναικών.

Αλλά το Χόλιγουντ δεν έπεισε την Ντενέβ, γιατί οι ρόλοι του «δεν ήταν τόσο καλοί για γυναίκες ηθοποιούς». Προτίµησε να επιστρέψει στην πατρίδα της κάνοντας µέσα από τους ρόλους της στην «Ινδοκίνα», την «Πλατεία Βαντόµ», την «Η αγαπηµένη µου εποχή» επίδειξη των ικανοτήτων της ως όµορφη, αινιγµατική γυναίκα µε κρυµµένα πάθη.