Μέρες ραδιοφώνου

Πίσω ολοταχώς στο παρελθόν. Ετσι κι αλλιώς το παρόν δεν αντέχεται. Ο µαύρος συννεφιασµένος ουρανός αντανακλά τη µαυρίλα της ψυχής µε τις ξαφνικές απογευµατινές µπόρες, η καταρρακτώδης βροχή οργής, αγωνίας, απελπισίας µέχρις απόγνωσηςπου χτυπά απόρους, ανέργους, µικροσυνταξιούχους, φτωχοαµειβόµενους, νέους χωρίς ελπίδα και µέλλον µε πτυχία και διπλώµατα… ΗΕλλάδα πάντα έτρωγε τα παιδιά της, πάντα έδιωχνε τους άξιους στα ξένα. Πίσω λοιπόν στα χρόνια της νιότης, της αθωότητας, τότε που ζούσαµε φτωχικά µεν, αλλάµέσα σε µια µεγάλη πλούσιααγκαλιά γονιών και γειτονιάς. Αφορµή, µια εκποµπή, «Η µηχανή του χρόνου», µε αναφορά στο ραδιόφωνο. Μνήµες ανεπανάληπτες. Πάνω στον µπουφέ η ξύλινη πολυτελής συσκευή,να δεσπόζει στο κέντροτου δωµατίου, να µας συνδέει ακουστικά µε τον κόσµο, µε τη Θεία Λένα, τον Αχιλλέα Μαµάκη, κάθε Κυριακή µεσηµέρι, στο «Θέατρο στο µικρόφωνο» (φωνές ιδανικές κι αγαπηµένες ηθοποιών, σκηνοθετών, Χορν, Λαµπέτη, Παξινού, Συνοδινού, Βαλάκου, Κουν, Μινωτή, Σολωµού…

που αργότερα γνώρισα στη σκηνή), µε «Τοθέατρο στο ραδιόφωνο» κάθε ∆ευτέρα και Τετάρτη, µε έργα ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου να απολαµβάνει όλη η οικογένεια µέσα στη σιωπή, µε αναγνώσεις ποίησης και λογοτεχνίας (τότε πρωτάκουσα «το άσµα ηρωικό και πένθιµο για τον χαµένοανθυπολοχαγό της Αλβανίας» του Οδυσσέα Ελύτη και µαγεύτηκα)

και τόσα και τόσα άλλα υπέροχα, καθώς και το περίφηµο ηχητικό σήµα του τσοπανάκου…

Μέρες οµορφιάς, απόλαυσης, µνήµες αλησµόνητες που φέρνουν ακόµα αχνά χαµόγελα στα χείλη, ανάσες ψυχής. Πίσω! «Στη Μόσχα, αδελφές µου, στη Μόσχα»!

Συµβολικά και λυτρωτικά!