ΜΑΤΙΕΣ Ναι, ανάσα…

Ακριβής και γι’ αυτό επιτυχής ήταν ο πρωτοσέλιδος τίτλος των «ΝΕΩΝ» την περασµένη Παρασκευή: «Ανάσα µε κυβέρνηση… ΠΑΣΟΚ». Γιατί, πράγµατι, ο ανασχηµατισµός αυτός δίνει µια ανάσα στον Πρωθυπουργό και τους συνεργάτες του. ∆εν µπορώ να µαντέψω πόσο βαθιά θα είναι και αν θα διαρκέσει πολύ. Ξέρω όµως ότι την χρειαζόταν ο Παπανδρέου και το κόµµα του µετά τη δεινή θέση στην οποία είχε περιέλθει ο ίδιος και το ΠΑΣΟΚ, ιδίως µετά τα οπερετικά γεγονότα της Τετάρτης 16ης Ιουνίου.

Μίλησα µε πολλούς πολιτικούς και έµπειρους δηµοσιογράφους για το νέο κυβερνητικό σχήµα. ∆εν του δίνουν µεγάλα περιθώρια ζωής. Τρεις – τέσσερις µήνες το περισσότερο. Και ύστερα, εκλογές. Με αβέβαιο αποτέλεσµα. Γιατί τα πράγµατα είναι δύσκολα. Και κρίσιµα. Και κάθε λάθος θα µετράει διπλά. ∆εν έχει χρόνο, δηλαδή, ο Παπανδρέου να ξετυλίξει µια καινούργια πολιτική που θα ανατρέψει τα σηµερινά δεδοµένα και θα ανοίξει µια χαραµάδα ελπίδας στον κόσµο. Και ποια µπορεί να είναι αυτή η πολιτική, αφού το χρέος γιγαντώνεται, η ανεργία φουντώνει, η αγορά έχει πάθει ηµιπληγία;

Είχα την εντύπωση ότι ο Γιώργος θα χρησιµοποιούσε για συνεργάτες του και ορισµένους εξωκοινοβουλευτικούς. Τεχνοκράτες. Το είχε πει, άλλωστε, ή το είχε υπαινιχθεί ο ίδιος. ∆εν χρησιµοποίησε κανένα. Γιατί και πώς, µόνο αυτός τα γνωρίζει. Πάντως, κατά τη γνώµη µου, ορθώς έπραξε. Η συγκυρία είναι σκληρή. Και απαιτεί αποφασιστικούς χειρισµούς από µια αµιγώς πολιτική κυβέρνηση. Και όχι από µια Μη Κυβερνητική Οργάνωση! (Το είπε η συνάδελφος Κατερίνα Ακριβοπούλου στην τηλεόραση του Σκάι και µου άρεσε).

Αµιγώς πολιτική κυβέρνηση λοιπόν. Με πολλές από τις υπάρχουσες εφεδρείες στην πρώτη γραµµή. Και τον Ευάγγελο Βενιζέλο επικεφαλής στο υπουργείο Οικονοµικών και αντιπρόεδρο δίπλαστον Πάγκαλο.

Επάνω σ’ αυτό θέλω να πω ότι η αναβάθµιση Βενιζέλου στο υπουργείο Οικονοµικών χαιρετίστηκε µάλλον µε ικανοποίηση από τους οπαδούς του κυβερνώντος κόµµατος.

Πρώτον, γιατί ο Βενιζέλος είναι στέλεχος πρώτης γραµµής (και µπήκε στο ΠΑΣΟΚ την ώρα του κινδύνου. Χωρίς κανείς να του το ζητήσει. Την εποχή του «Βρώµικου ‘89»).

Και δεύτερον, γιατί ο Παπακωνσταντίνου, τον οποίο αντικατέστησε, πάλεψε µε θηρία και δράκοντες (οφείλουµε να οµολογήσουµε…) και δεν τα κατάφερε. Και µε τα µέτρα που πήρε, σήκωσε… µεγάλα κύµατα αντιπάθειας στους εργαζόµενους.

Νέα κυβέρνηση, λοιπόν. Πολυµελής και πάλι (42 άτοµα!). Με ορισµένους «κηπουρούς» στην «απ’ έξω». Και µε τον Βενιζέλο πρώτο βιολί. Είναι βέβαιο ότι ο Βενιζέλος θα χτυπηθεί µε τον ταύρο, µε όλες τις δυνάµεις του. Το τι θα πετύχει, θα το δούµε. Πάντως – και ανεξάρτητα απ’ όλ’ αυτά – κάθε νέα κυβέρνηση ξεκινάει τον αγώνα της µε άλλον αέρα. Βλέπει µπροστά, µε κάποια αισιοδοξία. Αλλά και η κοινή γνώµη, µε το θερµόµετρο στα δόντια έτοιµο να σπάσει, ποντάρει πιο σίγουρα, κάπως, στο καινούργιο άλογο.

Ο λαός θέλει ηρεµία. Και σταθερότητα. Με το τι θα γίνει µετά, ασφαλώς και προβληµατίζεται. Αλλά δεν έχει την αγωνία που είχε πριν από µία εβδοµάδα. Αλλωστε µερικά λεφτά – δανεικά φυσικά – έρχονται. Και τα έχουµε απόλυτη ανάγκη. Ας µην το ξεχνάµε αυτό. Και κυρίως ας µην το ξεχνάνε εκείνοι που σαλπίζουν «έφοδο» και «επανάσταση»…