Παλιοί ρόκερ σε νέους ρόλους

Κάποτε ήταν το grunge, µετά ήρθαν ένα σωρό πράγµατα. Οι πρωταγωνιστές των ‘90s όµως πιάνουν πάλι τιµόνι. Ετσι επειδή του άρεσε, επειδή προς τα εκεί φύσηξε ο αέρας, το κύµα ήταν καλό και η έµπνευση έφερε στην αγκαλιά του ένα γιουκαλίλι. Ο Εντι Βέντερ, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι ο άνθρωπος που ακολουθεί τα σχέδια κανενός και δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που περιµένουν οι άλλοι να κάνει. Αν το έκανε, θα είχε βουτήξει από κανένα µπαλκόνι, αλλά αυτός προτιµάει να βουτάει µε τη σανίδα του σερφ. Στην κοινότητα του ροκ που θρηνούσε τον Κοµπέιν, δεν ήταν εύκολα πράγµατα αυτά.

Οι Pearl Jam όµως γιορτάζουν τα είκοσι χρόνια τους µε πολλούς τρόπους – το ντοκιµαντέρ «PJ20» είναι ένας από αυτούς, έχοντας ήδη κάνει το δυνατό, πρόσφατο «BackSpacer» άλµπουµ.

Πιο δίπλα, διακριτικά και σε απόσταση καλή από τη σκόνη που σηκώνει το γκρουπ, ο frontman Εντι Βέντερ κάνει τα δικά του. Το «Ukulele songs» είναι ένας κόσµος ολόκληρος. ∆εύτερο προσωπικό του άλµπουµ, µετά το «Into the wild» – εκείνο το εξαιρετικό, χαµηλόφωνο και «εκκωφαντικό» σάουντρακ που είχε δώσει το 2007.

Μέσα σε αυτό, κάθε κοµµάτιαποκαλύπτεται. Το «Light today», σκληρό κουκούτσι, τραγούδι µε αλµύρα θάλασσας και δύναµη «πλατείας».

Το «Ukulele songs» έχειτις µυρωδιές του καλοκαιριού, τη µαγεία τουβυθού, καθώς τα τραγούδια επικοινωνούν µεταξύ τους όπως τα ρεύµατα της θάλασσας και «καίγονται» µαζί µε τη φωτιά τις νύχτες στην παραλία. Τέτοιες εικόνες. Ο Βέντερ το µόνο που κάνει είναι να αφήσει τον εαυτό του ελεύθερο.

Στo «Can’t keep» ακούς τη µεγάλη φωνή του – σκληρή, πονεµένη, δωρική, όπως θέλεις πες την – µε ένα λάγνο γιουκαλίλι από κοντά, που θέλει και αυτό ναβρυχηθεί. Το «More than you» έρχεται απότα παλιά, τη δεκαετία του ‘20, ενώ στο «You’ re true», αν έχεις βγει στη στεριά, θα σε τραβήξει πάλι µες στο νερό: «Αt home in my own skin / I’m like an ocean whose tide’s come in». Με τον Ιρλανδό Γκλεν Χάνσαρντ λέει µαζί το «Sleepless nights», σίγουρα από τα πιο όµορφα κοµµάτια αυτό τον παράξενο Ιούνιο που µαύρα κύµατα πάνε να τον πνίξουν. Οσο «κουφό» κι αν φαίνεται στην αρχή («τι µας λέει τώρα ο Εντι!» και άλλα τέτοια), ψαρέψτε αυτά τα τραγούδια. Είναι καλά για να µη σε τραβάνε οι δίνες στον βυθό.

LINK www.mariamarkouli.blogspot.com

Με φόρα από τα 90s

null Με βίντεο στο facebook, oι Smashing Pumpkins ανακοίνωσαν ότι το νέο τους «Oceania» «θα είναι ένα άλµπουµ µέσα σε ένα… άλµπουµ», είπε ο πάντα αινιγµατικός Billy Corgan.

Ο,τι και να ‘ναι, θα δείξει τον Σεπτέµβριο.

null Το καινούργιο των Foo Fighters «Wasting light», σαφώς ένα από τα καλύτερα του ροκ για φέτος. Live δε, ακόµη καλύτεροι. Εξού και όλοι τούς θέλουν στη γιορτή τους.

null Ο Κρις Κορνέλ µάζεψε πάλι τους Soundgarden και βγήκαν στα φεστιβάλ. Επίσης άφησε πάλι τα µαλλιά του µακριά (αν αυτό λέει κάτι).

null Ραντεβού τον Σεπτέµβριο και µε τους Jane’s Addiction.

To καινούργιο τους «Τhe great escape artist» θα είναι εκεί και θα µας περιµένει.
Δυναµίτης…

Μπορεί οι ρίζες του Greg Dulli να σε βγάζουν στα ‘90s και στα ψυχωµένα ροκ των Afghan Wigs, αλλά αυτό είναι µόνο η µία όψη της ιστορίας. Από τότε ακόµη, ο Dulli ήταν πολλά πράγµατα µαζί, προσωπικότητα που µπορούσε να σε µπερδέψει. Πιο κοντά στους µπλούζµεν και τους τζάζµεν, µε αστείρευτη σόουλ φλέβα, συνεχίζει να µοντάρει παρανοϊκά σενάρια στα τραγούδια του. Στο «Dynamite steps» (Sub Pop), νέο και µεταφυσικό σχεδόν, σαν να εξανεµίστηκε ο κόσµος και να έµεινε τελευταία φωνή σπαρακτική ο Γκρεγκ να λέει τα µαντάτα. Μαρκ Λέινεγκαν και Ανι Ντι Φράνκο συµπαραστέκονται, αφού πρώτα έχουν και αυτοί ξεδιψάσει από τις ίδιες πηγές. Κι έτσι κάθε φορά που έρχεται µε κάτι καινούργιο, ανανεώνει απλά τους γρίφους του. Οικείο και αλλόκοτο πράγµα, σαν αυτό – φαίνεται – που δεν τον αφήνει ήσυχο να κοιµηθεί τις νύχτες και που τον κάνει να γράφει τέτοια τραγούδια. … στην ψυχή
Το πιο ωραίο από όλα είναι άλλο. Πως οι καινούργιες δουλειές αυτών των ανθρώπων που έδεσαν το όνοµά τους µε το ‘90s ροκ (ή grunge ή κιθάρες σε αµόκ) δεν φέρνει καµιά νοσταλγία. ∆εν παίζουν, δηλαδή, ‘90s ροκ όσο ‘90s ροκ παίζουν οι πιτσιρικάδες που το ανακαλύπτουν τώρα. Ο J Mascis, ας πούµε, των θρυλικών Dinosaur Jr, θεός της παραµόρφωσης και «γιος» του θορύβου, αφήνει τώρα να βγει στην επιφάνεια, στο σόλο άλµπουµ του «Several shades of whys» (Sub Pop), ο ήπιος και τρυφερός εαυτός του. Σχεδόν ακουστικά κοµµάτια, φίνα – µε guest τον έξοχο νεαρό κύριο Kurt Vile, τον Ben Bridwell από τους Band of Horses και άλλους φίλους του, που τον ακολουθούν σε ανοιχτούς ορίζοντες, ειδυλλιακά τοπία, και πολλά «γιατί» που δεν παίρνουν απάντηση αλλά βρίσκονται εκεί για να µην ξεχνιόµαστε να ρωτάµε. Θα το ζήλευαν πολλοί από τους µικρούς που σκάβουν στο ροκ, το µυστικό όµως είναι πως ο θησαυρός δεν βρισκόταν τελικά στο grunge αλλά στην ψυχή του καλλιτέχνη.