ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Το ’ξερα µια µέρα πως θα ’ρθεις

Το είχα συνηθίσει να βλέπω αφίσες µε το χαµόγελο του Ανδρέα Παπανδρέουκαι τηνπερίτεχνη τζίφρατου κάθεπου πλησίαζε η ηµεροµηνία που άφησε τον µάταιο τούτο κόσµο. Αυτές όµως πουγέµισαν φέτος τη Σόλωνος και τις καθέτους της δεν µοιάζουν διόλου µε τις µνηµοσύνες ταπετσαρίες άλλων εποχών. Η γραµµατοσειρά µετα φλούο χρώµατα και το πατενταρισµένο lay out ανήκουν σε διαφορετική παρτίδα και, για να ακριβολογούµε, στις προεκλογικ ές αφίσες της ευφορικής δεκαετίαςτου 1980, τότε που και τη µύτη σουνα άγγιζες γινόταν χρυσάφι είκοσι τεσσάρων καρατίων.

Τι θέλει να πει µ’ αυτό ο αόρατος αφισοκολλητής; Τι βάζει τον Παπανδρέου να ξαναλέει τριάντα τόσα χρόνια µετά το «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες»; Είµαι σίγουρη ότι ο άγνωστος σκηνογράφος του κέντρου της Αθήνας δεν ζήτησε τηγνώµη τουεκλιπόντος ούτε του άφησε το περιθώριο ναεπανεξετάσει τοπιο επιτυχηµένο πολιτικόσλόγκαντης περασµένης τριακονταετίας δοκιµάζοντάς το στιςσηµερινέςδυσοίωνες συνθήκες. Κατόπιν τούτου νοµίζω ότιοι πολυπληθείς συγγενείς και κληρονόµοι του πρώην πρωθυπουργού πρέπει να καταδικάσουν τη συγκεκριµένη αφισοκόλληση,η οποία αποτελεί καραµπινάτη περίπτωση προσβολής νεκρού. Εκτός κι αν ο Ανδρέας Παπανδρέουδεν αξιώθηκε να αναπαυτεί όπωςόλοι οι θνητοί, αλλά µπαινοβγαίνει βασανιστικά από την ανυπαρξία στο κουρµπέτι ανάλογα µε το καταπώς βολεύεται ο κάθεπικραµένος και οι ανώνυµες επιδιώξεις του.