ΜΑΤΙΕΣ Αναξιόπιστοι

Στον καταραµένο τόπο και τον Μάη µήνα βρέχει, έλεγαν οι παλιοί. Κι αυτή η φρασούλα, µε τη συνεχή επανάληψη, έγινε παροιµία. Και είναι αλήθεια ότι τον Μάη σπανίως ο καιρός ήταν κακός. Αλλ’ αυτός ο Μάης, του ‘11, αλλού πάταγε κι αλλού βρισκόταν. Λιακάδα, πολλές φορές, ώς το απογευµατάκι, αλλά εκεί προς το βράδυ, ψύχρα. Και βροχές και µπόρες, κάποιες µέρες. Και συννεφιά, βεβαίως.

Τρελόκαιρος, µε µια λέξη. Και ο τόπος; Από κατάρα σε κατάρα. Ουσιαστική πτώχευση, κοντά στο ένα εκατοµµύριο (780.000)

οι άνεργοι, σκοτωµοί στους δρόµους, µαχαιρώµατα, απεργίες, επεισόδια επί επεισοδίων, φόροι επί φόρων, αγανάκτηση και το κυριότερο, κανένα φως – ούτε αχτίδα – στην άκρη της νύχτας! Καµιά ελπίδα, ιδίως για τους νέους. Η παγκόσµια κρίση, που τη δηµιούργησαν οι χαρτογιακάδες των τραπεζών και οι απατεώνες ορισµένων ή και πολλών διεθνών οίκων αξιολόγησης και τη διηύρυναν και την έκαναν πιο βαθιά οι πολιτικοί, οδήγησε σε αδιέξοδο.

Ειδικά για τους οίκους αξιολόγησης, έλεγε πρόσφατα (8 Μαΐου) στο «ΒΗΜagazino» ο νοµπελίστας στα οικονοµικάΤζόζεφ Στίγκλιτς: «Κατά τη γνώµη µου, οι οίκοι αξιολόγησης είναι κατά βάση αναξιόπιστοι. Υπάρχουν για να δηµιουργούν προβλήµατα και όχι για να τα λύνουν. Και το έχω δει να συµβαίνει πολλές φορές. ∆ίνουν καλές αξιολογήσεις όταν θα πρέπει να είναι αρνητικές και µετά, ξαφνικά, τις αλλάζουν, οπότε αυτό δηµιουργεί την κρίση.

Το είχαµε δει να συµβαίνει και στην ασιατική κρίση…».

Μου έκανε ξεχωριστή εντύπωση η δήλωση του καθηγητή Αδ. Πεπελάση, στο «Βήµα», επίσης ότι µας περιµένει (την Ελλάδα) καταστροφή, που θα µας θυµίζει το 1922. Και ο Πεπελάσης, είναι σοβαρός άνθρωπος. ∆εν ξεφουρνίζει λόγια του αέρα. Λοιπόν, πού πάµε; Και πού… το πάνε οι διάφοροι πολιτικάντηδες, οι περισσότεροι των οποίων µάς λένε διαρκώς ψέµατα, µε τον νου τους πάντα στην εκλογή ή επανεκλογή τους; Και είναι απολύτως δικαιολογηµένοι οι πολίτες, που δεν πήγαν να ψηφίσουν στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές. Η αποχή ήταν τεράστια. Και θα είναι ακόµη µεγαλύτερη στις προσεχείς εκλογές, όποτε αυτές γίνουν. Τώρα πια οι περισσότεροι πολιτικοί δεν µπορούν να βγουν από τα σπίτια τους, γιατί φοβούνται την οργή του κόσµου. Βεβαίως, δεν επικροτεί κανείς, φαντάζοµαι, διάφορα ακραία φαινόµενα, επιθέσεις, ξυλοδαρµούς, γιαουρτώµατα κ.λπ.

Αλλά τα περιθώρια της ανοχής του κόσµου εξαντλούνται, αν δεν εξαντλήθηκαν ήδη.

Το δείχνουν και οι καθηµερινές συγκεντρώσεις χιλιάδων πολιτών σε όλες τις µεγάλες πλατείες της χώρας. Συγκεντρώσεις που, ευτυχώς, είναι ειρηνικές, αλλά κοχλάζουν από την οργή των απλών ανθρώπων. Που τη µια µέρα ακούνε στην TV ότι «το παιχνίδι ακόµη παίζεται», δεν χάθηκε και την εποµένη έρχονται αντιµέτωποι µε την πραγµατικότητα και βουλιάζουν στην απελπισία… Ακουσα,∆ευτέραπρωί,στην TV τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ελεγε ότι ο λαός – και δικαίως – έχει απογοητευθεί από το πολιτικό σύστηµα. Και πρότεινε διάφορα άµεσα µέτρα: µείωση των βουλευτών σε 200. Κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας. Ανάρτηση του πόθεν έσχες στο ∆ιαδίκτυο όλων των βουλευτών, από την πρώτη µέρα που εκλέγονται. Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης και των προνοµίων των υπαλλήλων του Κοινοβουλίου. Τέρµα τα υπηρεσιακά αυτοκίνητα, µε τους αστυφύλακες οδηγούς. Πολύ σωστά.