Η ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ ΩΣ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ

Δεν είναι κολακευτικό για τους Ελληνες ότι το κόμμα που κέρδισε τις εκλογές την Κυριακή στην Πορτογαλία κατέβηκε με βασικό σύνθημα: «Να μη γίνουμε σαν την Ελλάδα».

Ωστόσο σε αυτές τις εκλογές αναδείχθηκε μια πολιτική κουλτούρα από την οποία πρέπει να παραδειγματιστούν τα ελληνικά πολιτικά κόμματα.

Οχι μόνο γιατί υπάρχουν ορατές αναλογίες ανάμεσα σε δύο οικονομίες και δύο λαούς του κοινοτικού Νότου.

Αλλά και γιατί, κατά ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρας, οι Πορτογάλοι προβάλλουν εδώ και τρεις δεκαετίες ως μέτρο σύγκρισης για τους Ελληνες.

Η χώρα τους βγήκε περίπου την ίδια εποχή µε τηνΕλλάδα από µια ανώµαλη πολιτική περίοδο, αλλά σε δεινή οικονοµική κατάσταση.

Σε λίγα χρόνια µάς έφτασαν και µας ξεπέρασαν.

Αξιοποίησαναποδοτικότερα τους ευρωπαϊκούς πόρους, µπαίνοντας µάλιστα στην Ευρωπαϊκή Ενωσηαργότερα από εµάς.

Αλλά εκτόςαπό µαθήµατα προσαρµογής στο κοινοτικό κεκτηµένο, το πολιτικό σύστηµα της Πορτογαλίας δίνει τώρα και µαθήµατα πολιτικούρεαλισµού. Από την αρχή της οικονοµικής κρίσης ο πορτογαλικόςδικοµµατισµόςλειτούργησε συµπληρωµατικά, όπου επρόκειτο για στόχουςπου αφορούν τηνκατάσταση της χώρας.

Π.χ. η Κεντροδεξιά που κέρδισε τις προχθεσινές εκλογές ∆ΕΝ έκανε λάβαρο της προεκλογικής καµπάνιας της την καταδίκη του πορτογαλικού Μνηµονίου, επειδή το διαπραγµατεύτηκαν οι απερχόµενοι Σοσιαλιστές.

Προέταξε τη συµπλήρωσή του! Πέρα από τις φυσιολογικές αντιδικίες τους οι δύο µονοµάχοιδεν προσπάθησαν να αποπροσανατολίσουν τους ψηφοφόρους για το περιεχόµενο του προγράµµατος περικοπών και λιτότητας που επιβάλλει το Μνηµόνιο.

Αντιπαρατέθηκαν απλώς γύρω από τους τρόπους εφαρµογής του µε κριτήριο την ταχύτερη δυνατήέξοδο από τιςδρακόντειες δεσµεύσεις του.

Μάλιστα ο ώς χθες αρχηγός της αξιωµατικής αντιπολίτευσης κέρδισε τις εκλογές υποσχόµενος… περισσότερο Μνηµόνιο. Οι διεθνείςπαρατηρητές επισήµαιναν διαρκώς το κλίµασυναίνεσης που καλλιεργούσαν αβίαστα και οι δύο πλευρές. Ανεξάρτητα απότον συσχετισµόδυνάµεων καιτην ιδεολογία τηςκυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, υπήρχαν σταθερές τις οποίες αποδέχονταν και οι δύο πλευρές.

Χωρίς να καταργούν τις διαφορές τους, συνέπιπταν στην ανάγκη της λήψης µέτρων και της διασφάλισης ήπιων κοινωνικών αντιδράσεων.

Τόνιζαν εκατέρωθεν ότι αυτό που προέχει είναι η ανάγκη να αποµακρυνθεί η Πορτογαλία το συντοµότερο από τον εφιάλτη της χρεοκοπίας.

Και διεκδικούσε ο καθένας για τον εαυτό του το προνόµιο να το πετύχει.

Οι πορτογάλοι ψηφοφόροιπείστηκαν από την Κεντροδεξιά.

Είναι λυπηρό ότι στη νότια πλευρά των Βαλκανίωνη συντηρητική παράταξη αντιλαµβάνεται τα πράγµατα εντελώς διαφορετικάαπό τουςοµοϊδεάτες της στην Ιβηρική Χερσόνησο.