ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

Δεν υπάρχει πολίτης που να μην αντιλαμβάνεται τη δραματική θέση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική οικονομία.

Και φυσικά δεν υπάρχει κανείς που να μην επιθυμεί να βρεθεί τρόπος ανάσχεσης της πορείας προς τη χρεοκοπία.

Από αυτή την άποψη όσα συµφωνήθηκαν τατελευταία 24ωραανάµεσα στηνελληνική κυβέρνηση και στην Ευρωπαϊκή Ενωση αποτελούν σηµαντικήεξέλιξη.

Είναι µια διέξοδος στο αδιέξοδο που είχε αρχίσει να διαγράφεται το τελευταίο διάστηµα.

Ωστόσο καµία λύση δεν µπορεί να είναι βιώσιµη αν δεν έχει την υποστήριξη ή, τουλάχιστον, τηνκατανόηση της κοινωνίας.

Αλλά για να την εξασφαλίσει πρέπει να δοθούν πειστικές εξηγήσεις για όσα έχουν συµβεί από την περυσινή προσφυγή στο Μνηµόνιο ώς σήµερα.

Υπάρχουν συγκεκριµένα ερωτήµατα στα οποία πρέπει να δοθούν απαντήσεις προτού ηκυβέρνησηθέσει στηνκρίση τωνοργάνων της, αλλά και της Βουλής, τα νέα µέτρα. Κατ’ αρχάς πώς συµβαίνει να δανείζεται µια οικονοµία σχεδόν 200 δισ. ευρώ για να διασωθεί, αλλά ο κίνδυνοςτης χρεοκοπίας της όχι µόνο να µην αποµακρύνεται, αλλά να πλησιάζει περισσότερο;

∆εύτερον, πώς µπορεί να εξηγηθεί ότι µόλις στιςαρχές τουέτους η κυβέρνηση εµφανιζόταν αισιόδοξη για τη δυνατότητα της χώρας να προσφύγειστις αγορέςγια δανεισµό από τον καινούργιο χρόνο, αλλά µόλις λίγους µήνες αργότερα αυτό το ενδεχόµενο θεωρείται εντελώς αδύνατο;

Τρίτον, πώς µπορεί να εξηγηθεί ότι ενώ όχι µόνο η κυβέρνηση, αλλά και στελέχη τηςτρόικας παραδέχονταν ότιη φοροδοτικήικανότητα µισθωτώνκαι συνταξιούχων έχει εξαντληθεί µε τα περυσινά µέτρα, τώρα σχεδιάζεται νέα φοροεπιδροµή εναντίοντους;

Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήµατα θα διευκολύνουν πολίτες και πολιτευόµενουςνα καταλάβουντι ακριβώς δεν πήγε καλά τον τελευταίο χρόνο.

Θα γεφυρώσουν το χάσµα ανάµεσα στην κοινωνία που δοκιµάζεται και στην πολιτεία που όλο και υστερεί στην κάλυψη των αναγκών της κοινωνίας αυτής.

Καθώς όλα είναιυπό διαµόρφωση ενόψει των οριστικών αποφάσεων τόσο στιςΒρυξέλλες όσο και στην Αθήνα, αυτές οι εξηγήσεις αποτελούν προϋπόθεση.

Για να έχει αποτέλεσµα ο ενδοκυβερνητικός διάλογοςκαι η συζήτηση η οποία έτσι κι αλλιώς θα γίνει στη Βουλή και στην κοινωνία.