ΜΑΤΙΕΣ Επικίνδυνο

Μέρες του Πολυτεχνείου µού θυµίζει η συµπεριφορά ορισµένων πολιτών στις συγκεντρώσεις των «Αγανακτισµένων». Πηγαίνουν στις συγκεντρώσεις αυτές για να βοηθήσουν. Γιατροί, δικηγόροι, νοικοκυρές µε ζεµπίλια µε τρόφιµα, παλικάρια για περιφρούρηση, µανάδες µε έτοιµο φαγητό, ψωµί, νερό, χάδι στο βλέµµα. Βέβαια, το ‘73 απέναντι στους νέους βρισκόταν η χούντα, µε τα τανκςκαι τα πολυβόλα της. Τώρα η ∆ηµοκρατία έχει «σαρανταρίσει». Αλλά υπάρχει και σήµερα το «απέναντι»: η ανεργία, οι απολύσεις, το ψαλίδισµα των αποδοχών, η ακρίβεια, η ανασφάλεια, η θηλιά του Μνηµονίου, ο τρόµος της χρεοκοπίας.

Οι πολιτικοί µένουνµακριά από τις συγκεντρώσεις. Και καλά κάνουν. Ολοι τους, άσχετα από το πόσο έφταιξαν γιατο τωρινό ρηµαδιό, είναι «κόκκινο πανί» για το πλήθος. Κι αυτό αποδείχθηκε µε σκληρό, απαράδεκτο και επικίνδυνο τρόπο τη νύχτα της περασµένης Τρίτης, µετά τις συγκεντρώσεις στο Σύνταγµα και τα Προπύλαια. Οταν αγανακτισµένοιπολίτες έκλεισαν την είσοδο της Βουλής από τηνΒασιλίσσης Σοφίας καιδεν άφηναν τους βουλευτές να φύγουν από το Κοινοβούλιο! Αναγκάζοντάς τους, στο τέλος, να το σκάσουν από µιαν άλλη έξοδο, σαν κλέφτες! Πράγµατα απίστευτα! Και αδιανόητα πριν από λίγο καιρό! Οπως και οι πέτρες που πέταξαν ορισµένοι την Τετάρτη στην Κέρκυρα εναντίον ξένων και ελλήνων βουλευτών.

Μερικοί λένε ότι οι συγκεντρώσεις αυτές είναι απολιτίκ. Λάθος µέγα. Κοµµατικές δεν είναι. Αλλά είναι απολύτως πολιτικές. Γιατί όταν συµµετέχεις σε συλλαλητήρια για τη δουλειά σου, το ψωµί σου, το µέλλον των παιδιών σου, κάνεις πολιτική πράξη. ∆εν παίζεις. ∆εν περνάςτην ώρα σου. ∆εν χαζολογάς.

Επαναλαµβάνω ότι ακόµη και τώρα,που είµαστε µε το πιστόλι στον κρόταφο,οι πιο πολλοί βουλευτές την πολιτική επιβίωσή τους σκέφτονται. Μόνο το κόµµα τους έχουν στο µυαλό τους, τους ψηφοφόρους τους και την επανεκλογήτους. (Πάντως είναι άδικο και προκλητικόένας υπουργός που δεν έχει λαϊκή µονιµοποίηση, αλλά έχει όµως ένα σωρό αβάντες, να µιλάει για τα προνόµια ανθρώπων που τους έχει ψηφίσει ο κόσµος και µε αυτήν την ψήφο µπήκαν στο Κοινοβούλιο).

Πολιτική επιβίωση… Σε µια εκποµπή της Ελλης Στάη, προ ηµερών, ήταν καλεσµένοι ο αντιπρόεδροςτης κυβέρνησηςΘ. Πάγκαλος και οβουλευτής τηςΝ.∆. Κ. Τασούλας. Ο Πάγκαλος παραδεχόταν τα λάθη του ΠΑΣΟΚ και κατανοούσε τη λαϊκή οργή για την κατάντια της χώρας µας. Τη λαϊκή οργή την κατανοούσε και ο Τασούλας. Αλλά «µε την ευκαιρία» έβγαζε λόγο για το κόµµα του και «στρατολογούσε» οπαδούς. Τόσο φόρα παρτίδα, πουαναγκάσθηκε η Στάη να του τοεπισηµάνει.

∆εν θέλω να µιλήσω άλλο για πολιτικούς και πολιτικές. Εχω µπροστά µου το τελευταίο µυθιστόρηµατου Μιχάλη Φακίνου, µε τίτλο «Η έρηµος έρχεται» (Καστανιώτης). Αναρωτιέµαι: πράγµατι, η έρηµος έρχεται; ∆εν ξέρω. Εκείνο γιατο οποίο είµαι βέβαιος, είναι τούτο: αυτό το βιβλίο του Φακίνου,είναι υπέροχο! Σύλληψη, πλοκή, χιούµορ, πίκρα. Μόλις το τελείωσα, σκέφτηκα τον µακαρίτη τον Σταµατίου. Ο Φακίνος είχε γράψει στα «ΝΕΑ» ένα κοµµάτι για τονΜάρκο Βαµβακάρη. Και ο Σταµατίου, έγκυρος, ως γνωστόν,κριτικός λογοτεχνίας µού είπε: «Αυτός ο νέος, ο Μιχάλης, θα γίνεισπουδαίος συγγραφέας»! Και έγινε.