«Δεν ξέρω αν είναι ποιήµατα αυτά που γράφω»

Φαντάζεστε µε κάποιο τρόπο όταν γράφετε ότι απευθύνεστε σε κάποιον ιδανικό αναγνώστη ή, µάλλον, αποδέκτη;

Φαντάζοµαι εξάπαντος έναν αναγνώστη. Καθένας που γράφει, πιστεύω ότι έχει εξασφαλίσει έναν τέτοιο φανταστικό µόνιµο αναγνώστη, αλλιώς δεν µπαίνει στηνπεριπέτεια του µονολογείν. Οχι, τον δικό µου αναγνώστη δεν το φαντάζοµαι αποδέκτη.

Προστάτη τον θέλω, δηλαδή κριτή, να µου λέει:

«Αυτό, πέτα το».

Ο Νίκος ∆ήµου έχει γράψει ότι οι άγγλοι µεταφυσικοί ποιητές του 17ου αιώνα είναι οι πρόγονοίσας και η Εµιλι Ντίκινσον η πνευµατικήσας αδελφή. Θα συµφωνούσατε;

Ακούστε, ευκολότερο θα µου ήταν να αυτοκτονήσω, παρά να συµφωνήσω µε αυτά που λέει ο αγαπητός µου Νίκος ∆ήµου. Με ευχαριστεί ή, µάλλον, µε καθησυχάζει κάπως να σκέφτοµαι κάθε τόσο το µέγιστο που µου αναγνωρίζει, αλλά το ξεχνώ γρήγορα.

Μένω ακόµα αµετακίνητη σε εκείνο το πικρόχολο «φτάσιµο»: να µην ξέρω ούτε καν αν είναι ποιήµατα αυτά που γράφω.

Εχετε πει ότι «αντίθετα από τη ζωή και τον έρωτα, η ποίηση δεν τελειώνει ποτέ. Κάποτε σταµατάει ο ποιητής, αλλά έχει διάδοχο». ∆ιακρίνετε εσείς κάποιους «διαδόχους» σας, όχι απαραίτητα ποιητές;

Ναι, πιστεύω ότι έστω κι ένας µόνο αναγνώστης αν µείνει πάνω στη Γη, η ποίηση θα γράφεται. Τον ποιητή τον γεννά ο αναγνώστης. Φυσικά και έχω διαδόχους: τα παιδιά µου, τα εγγόνια µου, αυτούς που θα µε ξεχάσουν και όλους εκείνους που θα ξεχαστούν.