ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Η χαρά της δεύτερης ευκαιρίας στη ζωή

Το περασµένο καλοκαίρι το γεωτρύπανο ανέβασε στην επιφάνειαένα σηµείωµα.

Κόκκινα γράµµατα και µόλις επτά λέξεις: «Estamos bien en el refugio los 33» («Είµαστε καλά στο καταφύγιο και οι 33»). Σήµερα, σχεδόν έναν χρόνο µετά το ατύχηµα και τη σωτηρία, οι πανηγυρισµοί έχουνκοπάσει. Ορισµένοι από τους 33 µεταλλωρύχους που εργάζονταν τότε στην περιοχή Σαν Χοσέ τηςΧιλής έχουν ταξιδέψει σε 5χώρες:

Ηνωµένες Πολιτείες,Ιταλία, Μεγάλη Βρετανία, Κίνα και πρόσφατα στην Ελλάδα. Αλλοι έχουν αφηγηθεί ξανά και ξανά την ιστορία τους στα µέσα µαζικής ενηµέρωσης.Η διάσωσή τους µεταδόθηκε ζωντανά, κινηµατογραφήθηκε, αναρτήθηκε σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και αναλύθηκε από δηµοσιογράφους και ειδικούς σε ολόκληρο τον κόσµο.

Εναν χρόνο πριν, τους γνώρισα µέσα από τα βίντεο χαµηλής ανάλυσης τα οποία κινηµατογραφούσαν οι ίδιοι µέσα στη στοά. Εµαθα πως τους έσωσε ηψυχραιµία, οάψογος συντονισµός, ο καταµερισµός των εργασιών καιο διαχωρισµός των ρόλων. Διάβασαγια τη δηµιουργία µιας κοινότητας στα έγκατα της γηςπου αλληλεπιδρούσε άψογα, τόσο µεταξύ τουςόσο και µε τους έξω – τους διασώστες και τις οικογένειές τους.Εντυπωσιάστηκα από το µάρκετινγκ που προηγήθηκε της διάσωσής τους, όταν εταιρείες τροφίµων και άλλων προϊόντων συνωστίζονταν στην επιφάνεια του ορυχείου προσφέροντας δωρεάν αγαθά µε αντάλλαγµα την αναφορά του ονόµατός τους.

Ηµουν µαζί τους χθες στη διάρκεια της σύντοµης παραµονής τους στην Αθήνα. Συνειδητοποίησα πως είχα απέναντί µου ανθρώπους απλούς, εξοικειωµένους µε τις ερωτήσεις των δηµοσιογράφων, πρόθυµους να εξιστορήσουν τηνπροσωπική τους εµπειρία, να µιλήσουν για το πώς είναι να ζεις στο απόλυτο σκοτάδι, να ελπίζεις ότι θα ξαναδείς κάποτε το µπλετου ουρανού και να πιστεύεις στην αγαθοσύνη του Θεού. Είδα καθηµερινούςανθρώπους που συνειδητοποιούν όλο και πιο έντονα τι τους συνέβη και που έχουν µάθει να χαίρονται αυτό που τους προσφέρεται, είτε πρόκειται για φιλοξενία σε µια ξένη και άγνωστη χώρα είτε για µια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.