ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Καληµέρα χλίψη

Το πράγµα είναι «χλιβερό» όπως θα έλεγε και ένας Νίκος Τσιφόρος. Θλιβερή η ασυνεννοησία στου Μαξίµου µε τους πολιτικούς αρχηγούς να µην το κουνάνε ρούπι από τις πολυκαιρισµένες επιλογές τους, θλιβερή και η οµοφωνία στο ποδηλατοδρόµιο του ΟΑΚΑ όπου κανά δυο χιλιάδες νοµαταίοι έζησαν έγκλειστοι επί τρεις µέρες µόνο και µόνο για να εκλέξουν την Ντόρα αρχηγό.
 
Κι αν µε θλίβουν µια φορά αυτά που υποτονθόρυσαν οι πέντε, θλίβοµαι δυο φορές γι’αυτά που µας µπουµπούνισε η νεοεκλεγείσα.

Μα ποιος της είπε ότι πειθόµεθα ευκολότερα όταν µας παίρνει τ’ αυτιά, χειρονοµώντας και απαγγέλλοντας µε στόµφο σαν αριστούχος σε σχολική γιορτή;

Αν έλεγε το «Και τα φυσέκια ανάψανε, κι όλοι φωτιά γενήκαν» ή το «ο γερο-∆ήµος πέθανε, ο γερο-∆ήµος πάει» θα την καταλάβαινα µια τέτοια βέκια περφόρµανς.
 
Από µια τόσο εύγλωττη και αισθητική γυναίκα όµως θα περίµενα µια επικοινωνιακή γλώσσα τελείως διαφορετική, εκτός κι αν η επιλογή της παλαιοκοµµατικής ντουντούκας θεωρήθηκε συµβατή µε τις αναµονές του ακροατηρίου οπότε πάω πάσο και ξανασκέφτοµαι το δηµοφιλέστερο τζινγκλάκι των τελευταίων σαράντα χρόνων. Ποτέ µου δεν κατάλαβα πώς είναι δυνατόν «το µέσον να είναι το µήνυµα» και πώς γίνεται να δηµιουργεί συµβιωτική σχέση µεταξύ αυτού που το εκπέµπει κι αυτού που το λαµβάνει. Τώρα αρχίζω να µπαίνω σιγά σιγά στο νόηµα.