Οι «Αγανακτισµένοι» σε σταυροδρόµι

Το να βλέπεις τόσο κόσµο να µαζεύεται µε συνέπεια στο Κέντρο της Αθήνας (και των άλλων πόλεων της Ελλάδας) χωρίς να κλείνει τους γύρω δρόµους είναι σίγουρα κάτι πολύ θετικό. Τογεγονός ότι για σχεδόν µια εβδοµάδα γίνονται συνεχώς συγκεντρώσεις µε µαζική προσέλευση αλλά χωρίςνα ανοίξει µύτη είναι πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδοµένα. Είναι ίσως η πρώτη φορά που ολαός της χώρας δεν µετατρέπεται µε συνοπτικές διαδικασίες σε όχλο. Είναι η πρώτη φορά που δεκάδες χιλιάδες Ελληνες καταφέρνουν να συνυπάρξουν αρµονικά χωρίς να πλακωθούν στο ξύλο δι’ ασήµαντον αφορµή. Μήπως λοιπόν ζούµε την αρχή µιας νέας εποχής για την ελληνική πραγµατικότητα; Μήπως οι «Αγανακτισµένοι» είναι η νέα(πολιτική) πρόταση που περιµέναµε εδώ και χρόνια; ∆εν µπορώ νατο αποκλείσω. Θέλω να το πιστέψω. ∆εν το καταφέρνω όµως.

Εχοντας περάσει αρκετές φορές από τον χώρο των συγκεντρώσεων αλλά και από αυτά που βλέπω στην τηλεόραση διαπιστώνω µετά λύπης µου πως δεν ακούγεται απολύτως τίποτα καινούργιο. Μια γενική και αόριστη προτροπή για έξοδο από το Μνηµόνιο, ένα συνεχές ανάθεµα στους κακούς πολιτικούς και τους Ευρωπαίους που έφεραν τον φιλότιµο Ελληνα (ο οποίος εννοείται δεν φταίει σε τίποτα) στη σηµερινή, εξαιρετικά δυσµενή, θέση και ταγνωστά γηπεδικά συνθήµατα για τηνκαύση του οίκου ανοχής, ο οποίος ονοµάζεται Βουλή, την επιβολή θανατικής ποινής στους βουλευτές και την απαξίωση της σωµατικής διάπλασης του Πάγκαλου. Ολα αυτά συνοδεία της πατροπαράδοτης µούντζας (την οποία προσωπικά θεωρώ τη χυδαιότερη των χειρονοµιών) και, ενίοτε, του Εθνικού Υµνου. Οι τοποθετήσεις αυτές µας είναι οικείες εδώ και χρόνια από συγκεκριµένες εφηµερίδες, µπλογκ καθώς και γνωστούς και δηµοφιλείς δηµαγωγούς. Ουσιαστικά αιτήµατα δεν υπάρχουν και αν υπάρχουν δεν ακούγονται λόγω του γενικότερου ορυµαγδού και της πανηγυρικής ατµόσφαιρας που επικρατεί. Οι συνελεύσεις που πραγµατοποιούνται κάθε βράδυ υποβάλλουν κάποιες προτάσεις – που αφορούν κυρίως οικονοµικά ζητήµατα. Τι θα συµβεί όµως όταν πέσουν στο τραπέζι θέµατα όπως π.χ. η παράνοµη µετανάστευση; Είναι δεδοµένο πως στο Σύνταγµα µαζεύονται άτοµα απ’ όλο το πολιτικό φάσµα τηςχώρας, από την Ακρα ∆εξιάέως την Ακρα Αριστερά. Τι θα γίνει όταν οι µεν θα προτείνουν «σκούπες» και στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι δε µαζική νοµιµοποίηση;

Ακόµα όµως και η αθρόα προσέλευση που παρατηρείται δεν αρκείγια να εγγυηθεί το τελικό αποτέλεσµα της κίνησης αυτής. Μην ξεχνάµε ότι οι Ελληνες κατεβαίνουν συνεχώς στους δρόµους και – δυστυχώς συχνότατα – για λάθος λόγους. Ολοι θυµόµαστε τις εκατοντάδες χιλιάδες «πιστών» που πλαισίωσαν της «λαοσυνάξεις» του Χριστόδουλου για τις ταυτότητες.

Επίσης, αν πάµε λίγο πιο πίσω, συναντάµε τα – αλήστου µνήµης – συλλαλητήρια για τη Μακεδονία. Ειδικά για την τελευταία περίπτωση µπορώ να βρω καιµια κοινή συνισταµένη µε αυτό που συµβαίνει σήµερα. Και τότε, η αποδοχή για τις συγκεκριµένες κινητοποιήσεις ήταν καθολική – όχι µόνο απότον απλό κόσµο αλλά και από τα ΜΜΕ και τον πολιτικό χώρο.Οποιος τολµούσε να διαφωνήσει χαρακτηριζόταν µε ευκολία «προδότης» και «ανθέλληνας». Τώρα, αυτός που έστω θα διαφωνήσει ή θααµφισβητήσει την ουσία του κινήµατοςτων «Αγανακτισµένων» είναι (εκτός από προδότης και ανθέλληνας) «πουληµένος», «βολεµένος», «φασίστας» κ.λπ. κ.λπ. Τέλος, υπάρχει και µιαάλλη διάσταση την οποία λίγοι έχουν ώς τώρα εντοπίσει. Ηµόνιµη παρουσία δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στο Σύνταγµα εµποδίζει πολλές άλλες οµάδες να διαµαρτυρηθούν. Πρόσφατα, δεν επετράπη σε εργαζοµένους της ∆ΕΗ να διαδηλώσουν εκεί εναντίον της ιδιωτικοποίησης των ∆ΕΚΟ. Ακόµα και αν διαφωνείς µε αυτούς τους ανθρώπουςδεν έχεις δικαίωµα να τους εµποδίζεις να εκφράσουν την αντίθεσή τους σε κάτι που τους αφοράάµεσα – σίγουρα περισσότερο άµεσα απότη συντριπτική πλειονότητα των «Αγανακτισµένων».

∆εν ξέρωπού θα καταλήξει αυτή η ιστορία. Η απλήπαρουσία των «Αγανακτισµένων» στα κέντρα των πόλεων πιθανότατα δεν θα οδηγήσει κάπου. Αν το κίνηµα δεν ατονήσει θαβρεθεί, λογικά, στο σταυροδρόµι τηςαρετής και της κακίας. Ο πρώτος δρόµος θα απαιτήσει την κατάθεση ουσιαστικών καιεφικτών προτάσεων. Μακάρι, αλλάδεν ξέρω όµως αν µπορεί να γίνει πραγµατικότητα λόγω της πολυσυλλεκτικότητας και της µαζικότητας του εγχειρήµατος. Ο δεύτερος, θα είναι η – απλή και συνήθης για τα νεοελληνικά δεδοµένα – προσφυγή στη βία. Κάτι που τη συγκεκριµένη στιγµή θα αποτελούσε ταφόπλακα για τη χώρα.

Τυχαίνει να γνωρίζω προσωπικά πολύ κόσµο που συµµετέχει στις κινητοποιήσεις. Είµαι σε θέση να καταθέσω πως οι περισσότεροι από αυτούς (εντάξει, υπάρχουν και 2-3 χαζοβιόληδες…) είναι άτοµα σοβαρά, µε ώριµη πολιτική σκέψη. Φοβάµαι όµως πως αυτοί(και οι όµοιοί τους) θα καπελωθούν. Οχι από τον ΣΥΡΙΖΑ, τους αντιεξουσιαστές ή τα συνδικάτα.

Τρέµω πως θα καπελωθούν από την αθάνατη νεοελληνική καφρίλα… ο Θανάσης Χειµωνάς είναι συγγραφέας

Εχοντας περάσει αρκετές φορές από τον χώρο των συγκεντρώσεων αλλά και από αυτά που βλέπω στην τηλεόραση διαπιστώνω µετά λύπης µου πως δεν ακούγεται απολύτως τίποτα καινούργιο