ΜΑΤΙΕΣ Το ναυάγιο

Δεν χρειαζόταν να βγουν οι πολιτικοί αρχηγοί στην τηλεόραση για να µας πουν πού κατέληξε το «ιστορικό» Συµβούλιό τους υπό τον Κάρολο Παπούλια, την περασµένη Παρασκευή. Μας το «είπαν», «φωνάζοντας» µάλιστα, οι φωτογραφίες από τη συνάντηση, που δηµοσιεύθηκαν την εποµένη: ο Πρωθυπουργός είναι συνοφρυωµένος και κοιτάζει το κενό. Η Παπαρήγα έχει µια γκρίνια στα χείλη της και µάλλον πλήττει. Ο Τσίπρας κάνει έναν µορφασµό και παίζει αµήχανα µε τα δάχτυλά του. Ο Σαµαράς είναι µε το βλέµµα κάτω. Ο Καρατζαφέρης έχει ύφος ενοχληµένο. Και ο µόνος που βλέπει «καθαρά» τον φακό είναι ο Πρόεδρος της Δηµοκρατίας. Που, προφανώς, είναι στενοχωρηµένος για το ναυάγιο αυτής της τρίωρης συνάντησης, αλλά δεν είναι υποχρεωµένος να πάρει αποφάσεις. Αλλοι έχουν αυτό το βαρύ καθήκον.

Ο Παπανδρέου και ο αρχηγός της αξιωµατικής αντιπολίτευσης.

Κανείς απόµας δεν έγινε σοφότερος µετά το Συµβούλιο. ‘Η, µάλλον, όλοι διαπιστώσαµε ότι η κατάσταση δεν αλλάζει. Οπως είχαν τα πράγµατα την Παρασκευή, πριν από το τρίωρο, έτσι έχουν και τώρα. Ο Σαµαράς αρνείται συνεργασία γιατί τη θεωρεί «συνενοχή». Ο Παπανδρέου αισθάνεται µόνος και µοναχός θα βαδίσει. Οσο για τους ξένους, που µας δανείζουν και θέλουν κάποτε να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, αδυνατούν να καταλάβουν πως η συναίνεση, την οποία επιµόνως ζητούσαν, δεν µπορεί να «κουµπώσει» στην Ελλάδα, ενώ «κούµπωσε» στον βαθµό και µε τις συνθήκες που αυτό συνέβη στην Πορτογαλία και την Ιρλανδία.

Οι δανειστές µας έχουν δίκιο που απαιτούν γενικότερη συµφωνία. Εχουν δίκιο που δεν µας εµπιστεύονται. Πρέπει να δώσουν λόγο στη Βουλή, στον λαό, αν θελήσουν να µας ξαναδανείσουν χρήµατα, αφού θεωρούµαστε µπαταχτσήδες και ανεπρόκοποι. Και ύστερα: τι θα γίνει µε τα δισεκατοµµύριά τους, εάν κάποια αυριανή ελληνική κυβέρνηση, γράφοντας στο χιόνι όσα συµφώνησαν µε τον Παπανδρέου, κηρύξει στάση πληρωµών;

Δεν περίµενα, βέβαια, να υπάρξει κάποια σοβαρή συµφωνίαστο Συµβούλιοτων Αρχηγών. Η τράπουλα είχε πέσει στο τραπέζι, η πασιέντζα δεν ήταν δυνατόν να βγει. Ο Παπανδρέου, νικητής των εκλογών µε 11% διαφορά από τη Ν.Δ., θέλει να κυβερνά τη χώρα, όπως την κυβερνά ενάµιση χρόνο τώρα, µε τους ίδιους ανθρώπους γύρω του, στα ίδια πόστα. Ο Σαµαράς θέλει να κρατήσει µέχρι τέλους τη στάση του κόντρα στο Μνηµόνιο, πιστεύοντας ότι το ΠΑΣΟΚ θα υποστεί τεράστια φθορά ώς τις εκλογές, θα ηττηθεί και θα ορκισθεί εκείνος πρωθυπουργός. Η Παπαρήγα και ο Τσίπρας δεν θέλουν ούτε να µυρίσουν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. και, φυσικά, τις πολιτικές τους. Και ο Καρατζαφέρης, που πολλοί τον θεωρούσαν «έξω Δεξιά» στο «κεντρικό παιχνίδι» πριν από 2-3 χρόνια, τώρα είναι υπολογίσιµος και βιάζεται να µπει σε µια οικουµενική κυβέρνηση και να διαδραµατίσει σηµαίνοντα ρόλο.

Δεν βρίσκουµε άκρη. Ούτε θα βρούµε, κατά τα φαινόµενα. Και ας είναι η κατάσταση κρίσιµη. Επικίνδυνη. Ο καθένας από τους αρχηγούς έχει το καπέλο του και το καουµποηλίκι του. Ενώ ο λαός υποφέρει, απεργεί, αγωνιά, βλέπει την τσέπη του ν’ αδειάζει και δεν ξέρει τι τον περιµένει αύριο και µεθαύριο. Πώς µας κατάντησαν, αλήθεια, έτσι; Πώς η «θωρακισµένη» οικονοµία µας έδωσε τη θέση της σε µιαν αχυροκαλύβα που θα τη ρίξει κάτω το πρώτο βοριαδάκι ή θα την κάνει στάχτη η πρώτη πυρκαγιά;