ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ

Οπως λένε οι ειδικοί, η οικονομική πολιτική είναι πρωτίστως υπόθεση ψυχολογίας και όχι οικονομίας.

Χωρίς κατάλληλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα καμία οικονομική απόφαση δεν έχει προεξοφλημένο αποτέλεσμα.

Αντίθετα και οι πιο σωστές οικονομικές επιλογές απέ τυχαν όταν συνάντησαν ψυχολογικές αντιδράσεις που κυµαίνονταν ανάµεσα στην ανασφάλεια και τον πανικό.

Η διασφάλιση της κατάλληλης ψυχολογίας στην κοινωνία και τις επιµέρους οµάδες του πληθυσµού, αλλά και τα µεµονωµένα άτοµα, είναι υπόθεση της πολιτικής. Αυτός ο κανόνας παραβιάζεται συνεχώς το τελευταίο διάστηµα στην Ελλάδα.

Οι πολιτικοίέχουν επιδοθείσε ένα ιδιόµορφο πινγκ-πονγκ εσωστρέφειας και µετάθεσης ευθυνών,µε ολέθρια αποτελέσµατα.

Η κυβέρνηση παλινωδείανάµεσα σε διαβεβαιώσεις τις οποίες δεν θέτει σε άµεση εφαρµογή καισε δηλώσεις πουαποσταθεροποιούν τους πολίτες.

Τα παραδείγµατα είναι πολλά: η προαναγγελία της επικείµενης (;) ταµειακής αδυναµίας του κράτους, οι διαρροές περί δηµοψηφίσµατος (!), η ανεκτική στάση απέναντι σε δηλώσεις επιστροφής στη δραχµή (!!!), η επιµονή της σε άκαρπες συναντήσεις κορυφής.

Η αξιωµατική αντιπολίτευση προσπαθεί να κρατηθεί σε δυο βάρκες.

Πότε κλείνοντας το µάτιστους ψηφοφόρους µε υποσχέσεις που δεν είναι υλοποιήσιµες και πότε αποφεύγοντας να βάλει πλάτη στα δύσκολα, για να µη µοιραστεί το πολιτικό κόστος.

Αν προστεθούν σε αυτά και οι αδιάκοπες και αντιφατικές δηλώσεις αλλοδαπών παραγόντων και τουδιεθνούς Τύπου, τότε έχουµε µια κατάσταση που αποδίδεται µε τη λέξη «κοµφούζιο».

Αναπόφευκτα αυτή ηατµόσφαιρα επεµβαίνει στην ψυχολογία του πολίτη και επηρεάζει τις αποφάσεις του, όταν δεν τον οδηγεί σε βεβιασµένες νευρικές κινήσεις. Από την αναβολή µιας αγοράς που σχεδίαζε µέχρι την απόσυρση µέρους ή του συνόλου των καταθέσεών του από την τράπεζα. Με αυτόν τοντρόπο όµως κάνουµε αυτό που λέει µια λαϊκή παροιµία: βάζουµε τα χέρια µας και βγάζουµε τα µάτια µας.

Σε αυτό δεν φταίει κανείς άλλος από εµάς του ίδιους, µε την πολιτική τάξη να πρωτοστατεί στον διαγωνισµό αυτοχειριασµού. Αλλά κάπου πρέπει νατελειώσει αυτή η αυτοκαταστροφική διάθεση από όλους.

Και πρώτη πρέπει να δώσει το παράδειγµα η κυβέρνηση.

Να σταµατήσει την ανακύκλωση διαδικαστικών θεµάτων και την αναζήτηση υποστηρικτών εκεί όπου δεν µπορεί να υπάρχουν και να ασκήσει τον ρόλο της.

Με τις αναγκαίες αλλαγές σε πρόσωπα και τις διορθώσεις που χρειάζονται στην πολιτική, αλλά και στη ρητορική της, να χαράξει µια νέα πορεία και να τηνακολουθήσει χωρίς δισταγµούς.

Για να σταµατήσουµε επιτέλους το βήµα σηµειωτόν.