Μαθήµατα ιστορίας και ελπίδας

Αγαπητή Φοίβη, Από τότε που θυµάµαι τον εαυτό µου, είχα όνειρα, δεν είχα «νεύρα». Είχα όνειρα να δηµιουργήσω, να προσφέρω κι εγώ, αυτό που µπορώ, για να ζήσουµε όλοι καλύτερα. Να ζήσουν καλύτερα τα παιδιά µας.

Κι έβλεπα κάποιους να µε προσπερνούν, όχι γιατί ήταν πάντα καλύτεροι, αλλά γιατί έβρισκαν τον πιο «σύντοµο» δρόµο. ∆εν έδινα όµως σηµασία.

Κι έλεγα, δεν πειράζει, στο τέλος του δρόµου µπορεί και να φτάσω πρώτος, γιατί είµαι «καθαρός». Και συνέχιζα, έτσι όπως µε δίδαξε ο πατέρας µου.

Υπέροχος άνθρωπος! Μα τώρα αδιέξοδο. Τέλµα. Βάλτος. Τα όνειρά µου ανεκπλήρωτα. Τι να διδάξω στα παιδιά µου;

Το µόνο που µπορώ πια να πω είναι κάποιους στίχους του Σεφέρη:

Κι εγώ στα χέρια µου µόνο µ’ ένα καλάµι είταν έρηµη η νύχτα το φεγγάρι στη χάση και µύριζε το χώµα από την τελευταία βροχή.

Ψιθύρισα η µνήµη όπου και να την αγγίξεις πονεί.

ο ουρανός είναι λίγος, θάλασσα δεν υπάρχει, ό,τι σκοτώνουν τη µέρα τ’ αδειάζουν µε κάρα πίσω απ’ τη ράχη.

Κωνσταντίνος Βαθειάς, εκπαιδευτικός (Θετικών Επιστηµών), Ηλιούπολη Αν σας παρηγορεί αυτό, σκεφθείτε, αγαπητέ Κωνσταντίνε, πως ίσως κάποτε θα διδάσκουν πως σε εποχές τέτοιας κρίσης, οικονοµικής και αξιών, κάπου 20.000 Ελληνες βγήκαν από τα σπίτια τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά σε πλατείες και δρόµους το «δεν πάει άλλο» τους.

Απαντώντας στους ισπανούς διαδηλωτές που έκαναν σύνθηµα το «κάντε ησυχία, θα ξυπνήσουµε τους Ελληνες» και σε όσους έλεγαν πως είχαν όλοι καταντήσει πολίτες του καναπέ, της βόλεψης και της αδράνειας. Εστω αυτοί οι λίγοι…