ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Ηρθαµε για τα χαλιά

επειδή είµαι παλιά και µνησίκακη θυµάµαι πολύ καλά πότε ακριβώς µας έστρωναν το ιπτάµενο χαλί και µε πόση χαρά το καβαλικέψαµε παραβιάζοντας τοFIR των πραγµατικών δυνατοτήτων µας.Είδα επιχορηγούµενους φορείς να τα τρώνε µέχρι δεκάρας σε χαρτί υγείας, µισθοδοσία και «λειτουργικά» και να µη µένει τίποτα για να«ανεβάσουν έργο».Είδα προπληρωµένα ταξιδάκια να πέφτουν από τον ουρανό και προσκλήσεις σε P.R. βεγγέρες να εκβιάζουν βάναυσα την κοινωνικότητά µας. Είδα γονείς να επιλέγουν σχολείο που θα διεύρυνε τον κύκλο των γνωριµιών των παιδιών τουςγια να βρουν αύριο – µεθαύριο πόρτα για τον χειµώναορθάνοιχτη. Είδα νέεςπου δενείχαν περάσει ούτε από το φανάρι της Πατησίων που οδηγεί στο αρχαιολογικό Μουσείο να διαλέγουν την Ιστορία της Τέχνης και νέους που τα έβρισκαν µπαστούνια µε την απλή µέθοδο των τριώννα βάζουν πλώρη για σύµβουλοι επιχειρήσεων. Είδα φοιτητοπατέρες να εξασφαλίζουν µεταπτυχιακά περιωπής απειλώντας τον καθηγητή τους ότι θα τον µαυρίσουν στις πρυτανικές, είδα και συνδικαλιστές να τα παίζουν όλα γιαόλα µέχρι να προσγειωθούν σε κάποιο παραγωγικό υπουργείο, ωιµέ…

ολο κάτι τέτοια πάω και θυµάµαι και µετά δεν έχω το κουράγιο να ανεβάσω τα µάλλινα ούτε καινα µαζέψω τα χαλιά, µην πατάω καλοκαιριάτικα πάνω τους σαν αναστενάρισσα. Ναι, τελικά νοµίζω ότι αρχίζω να βρίσκω τον σωστό βηµατισµό µου.