Aπό το µπορντέλο στο θείον!

Μέσα σε 14 ώρες περάσαµε από γαλλικό µπορντέλο πολυτελείας του 19ου αιώνα στη Βίβλο και τον Θεό! Απροσµέτρητη η κρίση που διατρέχει όλες τις ταινίες στις Κάννες! Ας πούµε. Αν και τα κορίτσια θεόγυµνα, εντούτοις περισσότερο µιλάνε, παρά… Καταλαβαίνετε. Επί 137 λεπτά καµιά εικοσαριά θηλυκά κυκλοφορούν προς οφθαλµόλουτρο θεατών. Της γαλλικής ταινίας «L’ Apollonide» του Μπερτράν Μπονελό. Κάτι µεταξύ φωτογραφιών ιλουστρασιόν της «Vogue» και του «Μπορντέλου», όπως θα ήθελε αλλάδεν µπόρεσε να το σκηνοθετήσει ο Νίκος Κούνδουρος.

Τα κορίτσια χαϊδεύονται, φιλιούνται, κουβεντιάζουν, καπνίζουν, κολυµπάνε σε µπανιέρα µε σαµπάνιες. Ενας πελάτης ανοίγει τα πόδια µιας για να εµπνευστεί. Ιχνος ερεθισµού. Ιχνος σεξ. Ιχνος διείσδυσης. Ολες και όλοι «κοιτάτε µας, γειτόνοι». Το µπανιστήρι και το βίτσιο σύννεφο! Ακόµα χειρότερα στις ταινίες µε παιδιά. Το πρώτο αγόρι (στις ΗΠΑ) σκοτώνει καµιά δεκαριά νοµαταίους. Το δεύτερο στην Αυστρία, έγκλειστο και διακορευµένο από ευυπόληπτο υπάλληλο του ΙΚΑ. Το τρίτο στο Βέλγιο, εγκαταλελειµµένο από τον πατέρα του. Το τέταρτο στις µεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ τρώει σφαλιάρες. Οι γονείς ταλαιπωρούν, κακοποιούν, αδιαφορούν για τα παιδιά. Ω, τι κόσµος, µπαµπά! Αυταρχικός πατέρας λοιπόν ο κύριος Ο’Μπράιαν, δηλαδή ο Μπραντ Πιτ. Συµπαραγωγός και πρωταγωνιστής της τελευταίας ταινίας του 68χρονου ζωντανού µύθου Τέρενς Μάλικ «Το δέντρο της ζωής» (θα προβάλλεται εν Αθήναις από την ερχόµενη Πέµπτη 26 Μαΐου). Ο σκηνοθέτης που από το 1973 µέχρι σήµερα έχει υπογράψει όλες κι όλες πέντε ταινίες.

Εδώ λοιπόν φεύγει το µπορντέλοκαι έρχεται η Βίβλος και ο Θεός. Παρέα µε εντυπωσιακές εικόνες να αποτυπώνουν τη γέννηση του Σύµπαντος.

Συνοδευόµενες από ένα σάουντρακ-στολίδι για κάθε δισκοθήκη. Από Μπερλιόζ, Μπαχ, Μότσαρτ µέχρι Τάβενερ, Πράισνερ,Σµέτανα, Μουσόργκσκι, Καντσέλι και Μάλερ. Συµφωνικό ποίηµα.

Ο,τι ήταν η «Οδύσσεια» του Κιούµπρικ για το ∆ιάστηµα είναι αυτό το ρέκβιεµ για την έκπτωση του Ανθρώπου επί Γης. Η Αλλη Αµερική τρελαίνεται για κουλτούρα. Με τις εξής ανατρεπτικές, για τα µέτρα του Χόλιγουντ, καινοτοµίες, όπως τις περιέγραψε ο Μπραντ Πιτ, µε γενάκι σε στυλ Τρότσκι: «Πρώτον, νοικιάσαµε ολόκληρο τετράγωνο και το µετατρέψαµε στο ύφος των ‘50s. ∆εύτερον, σε καµία εικόνα δεν βάλαµε κοµπιούτερ και graphics. Τρίτον, δεν υπήρχε σενάριο. Κάθε πρωί ο Μάλικ µάς έδινε λίγες τυπωµένες φράσεις.Τέταρτον, αυτοσχεδιάζαµε. Ο τεχνητός φωτισµός λειτουργούσε µε τη δηµιουργικότητα των γάλλων ιµπρεσιονιστών. Γι’ αυτό η πνευµατικότητα που αποπνέει είναι διάχυτη. Κάναµε άφθονες συζητήσεις για τον Θεό. Για µένα είναιένα ταξίδι πνευµατικής αναζήτησης».


«Δεν είµαι σνοµπ»

Στην ταινία του Τέρενς Μάλικ «Το δέντρο της ζωής»υπάρχει από τηµια η µητέρα (Τζέσικα Τσάστεϊν), τοσύµβολο της καλοσύνης. Από την άλλη ο πατέρας, σύµβολο αυταρχισµού και απληστίας. Στηµέση, τα τρία αγόρια.

Με άλλα λόγια,ο Μάλικ συνδέει µια µικροϊστορία µε τη µακροϊστορία. Την οικογένεια µε το Σύµπαν. «Πώςκαταφέρνεις και συνδυάζεις το εµπορικό µε το καλλιτεχνικό;» ρωτάω τον Μπραντ Πιτ. «Για να είµαι ειλικρινής, ποτέ δεν θα έλεγα όχι στο “Mission impossible”. ∆εν είµαι σνοµπ.Η καλύτερή µου είναι να παίξω µαζί µε τον Ζακ Γαλυφιανάκη. Αλλά όταν σκέφτοµαι τις ταινίες που διατηρήθηκαν στη µνήµη µου, ε όλες είναι art».