Ευτυχώς, είµαστε τόοοοσο µακριά

Αγαπητή Φοίβη, Περιπλανώµενη στα κανάλια της «Τουβούλας µας», έπεσα πάνω σε κάποιο «αποκαλυπτικό» (αυτοονοµαζόµενο) κανάλι, όπου κάποιος κοστουµαρισµένος κύριος, δηµοσιογράφος (αυτοαποκαλούµενος κι αυτός), µε θράσος και αυθάδεια έβριζε την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό (του είπαν ότι έτσι αυξάνεται η τηλεθέαση) και δεν εννοούσε να βάλει γλώσσα µέσα!

Ηταν απόλαυση να παρακολουθείς τη… σκέψη του!

Η φρασεολογία δε των τηλεθεατών του (ελεγµένων, γιατί συνήθως δεν πιάνεις γραµµή λόγω του πλήθους των «αγανακτισµένων») είναι ανάλογη του επιπέδου της εκποµπής:

περίπου «πεζοδροµιακή».

Ο κόσµος όµως γνωρίζει τον αγώνα και τις αγωνίες του Πρωθυπουργού µας και της έντιµης κυβέρνησης για να βγούµε απ’ το τέλµα που µας έβαλαν οι προηγούµενοι, γι’ αυτό ψηφίζει το ΠΑΣΟΚ πρώτο και τον Παπανδρέου καταλληλότερο (χωρίς εισαγωγικά!).

Υπάρχουν όµως (ευτυχώς) και ευχάριστες εκποµπές, που ανεβάζουν το ηθικό και τη διάθεσή µας και µεταξύ αυτών είναι και το «Στην υγειά µας» (σσσστ… µη θίγετε ζητήµατα αµοιβών των παρουσιαστών!) µε εκπληκτικά τραγούδια εξαίρετων δηµιουργών (όπως του Λευτέρη Παπαδόπουλου κ.ά.), αλλά και η πρόσφατη παρουσίαση του επιτυχηµένου έργου που παρουσίασε το Μουσικό Λύκειο Βόλου (προς έκπληξή µου!), όπου τραγουδιστές, χορωδία και µουσικοί µάς εντυπωσίασαν, ερµηνεύοντας τα γνωστά, ωραία τραγούδια του Γιώργου Νταλάρα, που τους άκουγε συγκινηµένος!

Οπως έλεγε και ο Γκόγια: «Χρειαζόµαστε την Τέχνη, για να µη µας σκοτώσει η Αλήθεια».

Φιλικά, Μάρα Σ., Κηφισιά Αυτή η σχέση µε το άσπρο και το µαύρο της «Τουβούλας» µας, που στην πραγµατικότητα είναι «ρούχα µαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ» ή µάλλον κάτι σε βρωµερό γκρίζο της θλιβερής µονοτονίας, αγαπητή Μάρα, µε έστειλε για παρηγοριά – αν µπορεί να την εύρει ο καθισµένος απέναντι σ’ αυτό το βρωµερό γκρίζο… – σε στίχους από την «Εφηβεία της λήθης» της Κικής ∆ηµουλά. Αφιερωµένοι: «Περιµένω λίγο / να σκουρήνουν οι διαφορές και τ’ αδιάφορα / κι ανοίγω τα παράθυρα. ∆εν επείγει / αλλά το κάνω έτσι για να µην σκεβρώσει η κίνηση. / ∆ανείζοµαι το κεφάλι της πρώην περιέργειάς µου / και το περιστρέφω. Οχι ακριβώς περιστρέφω. / Καλησπερίζω δουλικά όλους αυτούς τους κόλακες / των φόβων, τα αστέρια. Οχι ακριβώς καλησπερίζω. / Στερεώνω µε βλεµµάτινη κλωστή / τ’ ασηµένια κουµπάκια της απόστασης / κάποια που έχουν ξηλωθεί τρέµουνε και θα πέσουν. / ∆εν επείγει. Το κάνω µόνο για να δείξω στην απόσταση / πόσο ευγνωµονώ την προσφορά της»…