«Είσαι µικρή ακόµα…»

Είναι γνωστό κυρία Σαπουντζάκη ότι έχετε εργαστεί στην Τουρκία και πιo συγκεκριµένα στην Κωνσταντινούπολη.
Ζ.Σ.: Προσωπικά την Τουρκία την έζησα στη νεότητά µου, µια Τουρκία που ήταν τελείως διαφορετική. Εκτοτε δεν έχω ξαναπάει για να δω πώς είναι, διάβασα πρόσφατα στην εφηµερίδα σας τα εξαιρετικά χρονογραφήµατα του Λευτέρη Παπαδόπουλου και πήρα µια ιδέα. Την εποχή που ήµουν εγώ στην Κωνσταντινούπολη περπατούσες στο Πέραν και άκουγες µόνο ελληνικά και γαλλικά. Γνώρισα µεγάλες δόξες στην Τουρκία, µε είχανε µάλιστα φωτογραφία στις σοκολάτες τους. Η µάνα µου µού ετοίµαζε την προίκα µου και µου αγόραζε χαλιά, σερβίτσια, ότι σώνει και καλά θα γύριζα στη Θεσσαλονίκη και θα παντρευόµουν. Ηταν όµορφη η Τουρκία και τη θυµάµαι µε νοσταλγία. Ο πατέρας µου ήταν από το Κουσκουντζούκι, ένα προάστιο της Πόλης, είχα πάει µε τη βαρκούλα. Εκεί είναι και η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, που µου έχουν δώσει το όνοµά της, και εκεί έγινε το θαύµα µε τα ψάρια. Ζω µε τις αναµνήσεις αυτές, αν και µένα δεν µου αρέσει να γυρίζω πίσω. Τα παιδικά µου χρόνια τα θυµάµαι όπως θυµάµαι τα νούµερά µου, τα τραγούδια µου, αλλά δεν θα πω «να ήµουνα 20 χρονών ή να ήµουνα παιδί». Ολα αυτά περνάνε από µέσα µου όµορφα. Ετσι θα ήθελα να ξαναδώ τον Βόσπορο, τα Πριγκηποννήσια, τα Θεραπειά, να πάω στο Πατριαρχείο. Θυµάµαι τους άρχοντες οµογενείς, τον Φραγκούλη που είχε τα κοσµήµατα, περπατούσαµε στο Πέραν και έλεγα στη µάνα µου «µάνα, πάρε µου αυτό το µονόπετρο» και η µάνα µου µου έλεγε «µα είσαι µικρή ακόµη». Ή σταµατούσαµε στον Παλαβίδη που είχε τα παπούτσια, αργότερα άνοιξε µαγαζί εδώ στη Βουκουρεστίου. Αν και ήµουν παιδάκι, µου στέλνανε δώρα πακέτα. Ωραία χρόνια.