ΜΑΤΙΕΣ Τα καλκάνια

Σάββατο άρχισα, Δευτέρα τελειώνω µε την Κωνσταντινούπολη. Πέντε χρονογραφήµατα στη σειρά. Οσα και να γράψεις όµως, πάντοτε θα χρωστάς. Δεν ξεµπερδεύεις εύκολα µ’ αυτήν την πόλη. Γιατί δεν είναι µόνο ο θρύλος. Είναι και η µυρωδιά της. Που την κουβαλάς συνεχώς στο κορµί σου. Είναι και το τεράστιο πλήθος που την έχει πια κατακλύσει. Και όσο κι αν σε κουράζει αυτό το πλήθος και σε ταλαιπωρεί, σε ακολουθεί παλλόµενο, ορµητικό, σαν κύµα παντού.

Η θεία της γυναίκαςµου,η Ευτέρπη Σαρκοπούλου, ήταν γερόντισσα όταν τη γνώρισα και αρχόντισσα. Ο πατέρας της είχε µια µεγάλη ποτοποιία και ήταν δήµαρχος στη Χηλή. Μια µικρή πόλη, δυο ώρες µακριά από την Κωνσταντινούπολη, προς τη Μαύρη Θάλασσα. Η θεία Ευτέρπη, λοιπόν, όποτε είχε καιρό, έπαιρνε ένα ταξί και πήγαινε στο Τουρκολίµανο.

Καθόταν σ’ ένα εστιατόριο καικοίταζε ώρες προς τη µεριά του Φαλήρου. Της θύµιζε την Πόλη, η θέση που βρισκόταν, η θάλασσα που κοίταζε. Οταν γυρνούσε στο σπίτι, µιλούσε στις αδερφές της για το καινούργιο «ταξίδι» της. Και κατέληγε έτσι: «Να ‘χαµε τώρα να τρώγαµε κι ένα καλκάνι…». Τρελαινόταν για καλκάνια! Που δεν υπάρχουν πολλά στην Αθήνα. Υπάρχουν, όµως, άφθονα, στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και στην Αλεξανδρούπολη.

Στις επτά µέρες που έµεινα στην Πόλη, είχα παρέα µου και τον ψυχίατρο Κλεάνθη Τσακυράκη. Τρελός κι αυτός για καλκάνια! Φάγαµε ένα βράδυ σε µια µικρή ψαροταβέρνα. Νοστιµότατο! Ο σερβιτόρος που µας περιποιήθηκε ήταν Βούλγαρος, µουσουλµάνος. Μιλούσε καλά τα εγγλέζικα και φαινόταν ν’ αγαπάει τους Ελληνες.

Κάποια στιγµή µας είπε: «Μου αρέσουν πολλά πράγµατα στην Ελλάδα. Την έχω επισκεφθεί πέντε φορές. Ενα πράγµα δεν µου αρέσει: ότι την κυβερνάνε µόνο δυο οικογένειες. Παπανδρέου και Καραµανλής. Αλλ’ αυτό δεν είναι δηµοκρατία…».

Υπάρχουν χιλιάδες ψαροταβέρνες στην Κωνσταντινούπολη. Οι πιο φτηνές βρίσκονται κάτω από τη γέφυρα του Γαλατά. Πολλά ψαράδικα, µε φρέσκα ψάρια όλων των ειδών, σε πρόχειρα µαγαζάκια. Βλέπεις, παραγγέλνεις, τρως. Σε τραπεζάκια στο χώµα, σε καρέκλες πάνινες. Πίνεις και καµιά µπίρα στη ζούλα και είσαι µια χαρά. Το αλκοόλ δεν επιτρέπεται, ως γνωστόν. Η «ζούλα», όµως, κυριαρχεί. Οπως και στην Ελλάδα.

Ελεγα για τον Κλεάνθη. Αγαπηµένο µου όνοµα. Γιατί το είχαν δυο σπουδαίοι ποδοσφαιριστές. Ο ένας στην Αθήνα, ο άλλος στη Θεσσαλονίκη. Ο πρώτος ο Μαρόπουλος. Και ο δεύτερος, ο Βικελίδης. Ο Βικελίδης έµεινε αθάνατος, γιατί µε το όνοµά του «βαφτίστηκε» το γήπεδο του Αρη. Ο Μαρόπουλος – κι ας υπήρξε ο µεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που ανέδειξε η Ελλάδα – δεν αξιώθηκε αυτής της τιµής. Θα µου πείτε: µα η ΑΕΚ, εδώ και χρόνια, δεν έχει γήπεδο. Και τότε που είχε, όµως, οι διοικούντες τού είχαν δώσει το όνοµα του προέδρου Νίκου Γκούµα…

Δεν πήγα στη Χηλή κι ας το είχα τάξει στον εαυτό µου και τη γυναίκα µου. Ούτε στην Πρίγκιπο πήγα, για να «προσκυνήσω» το Ορφανοτροφείο. Αλλά και ν’ αγκαλιάσω τον Λευτέρη Αντωνιάδη, τον παίκτη – θαύµα τηςΦενέρµπαχτσε καιτης Εθνικής Τουρκίας. Ηταν φίλος του πατέρα µου, από την Πρίγκιπο και έµαθα ότι είναι καλά. Και συνεννοείται πάντοτε στα ελληνικά. Και χαίρεται που οι Τούρκοι, για να τον τιµήσουν εν ζωή, είχαν στήσει το άγαλµά του σε κεντρικό σηµείο του νησιού. Σε επόµενο ταξίδι στην Τουρκία, θα πάω και στην Πρίγκιπο και στη Χηλή. Σίγουρα.