ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Κολληµένοι στη διάγνωση

η κρίση είναι «πρωτοφανής». «απειλεί το επίπεδο ζωής κάθε πολίτη». Και για να την ξεπεράσουµε πρέπει «να αντιµετωπίσουµε χρόνιες παθογένειες». ∆ιαφωνεί κανείς µε αυτές τις µελαγχολικές διαπιστώσεις;

οχι. Τις έχει άλλωστε ξανά και ξανά ακούσει, τις έχει εµπεδώσει. Μελαγχολεί, όµως, περισσότερο γι’ αυτό καθαυτό το διαπιστωτικό ύφος. Για το γεγονός ότι αυτό το ύφος ανήκει όχι σε κάποιον από τους ανεύθυνους «δηµοσιολογούντες», αλλά στο πρωτοµαγιάτικο µήνυµα του Πρωθυπουργού.

Ενάµιση χρόνο πριν, όταν η κυβέρνηση καλούνταν να κόψει µισθούς και συντάξεις, η ρητορική αυτή είχε νόηµα. Είχε, ας πούµε, σκοπό παιδαγωγικό: Να αφυπνίσει την κοινωνία που στην πλειονότητά της δεν είχε αναγνωρίσει το αδιέξοδο της οικονοµίας των δανεικών. Σήµερα δεν χρειαζόµαστε πια τις διαπιστώσεις. Εχουµε ακούσει τη διάγνωση. Εχουµε πεισθεί για τη θεραπεία. Μένει πλέον να πεισθούν και οι υπουργοί.

Μένει η πολιτική που αποφασίζεται – αν αποφασίζεται – ως κυβερνητική να µη διαθλάται σε πολλές υπουργικές συνιστώσες. Να µην υπάρχουν τρεις πολιτικές για τις ιδιωτικοποιήσεις και τέσσερις για το επανακλείσιµο των άρτι ανοιχθέντων επαγγελµάτων…

Θα ήταν αδέξιο να επιχειρήσει κανείς να συγκαλύψει αυτό το πολιτικό έλλειµµα, επιτιθέµενος στους ιέρακες των αγορών και τα παπαγαλάκια τους. Θα ήταν ένα άλλοθι φτηνό. Γιατί, ακόµη κι αν υπάρχουν, οι «εργολάβοι του φόβου» µόνο σε συνθήκες πολιτικού τέλµατος µπορούν να ευδοκιµήσουν.