ΜΑΤΙΕΣ Η απελπισία

Πάει και το Πάσχα. Και, µάνι µάνι, φτάσαµε στις 27 του µήνα. Και την Κυριακή, Πρωτοµαγιά. «Δεν είναι αργία, είναι απεργία» λέγαµε κάποτε πετώντας ψηλά τα καπέλα µας – όσοι φορούσαµε. Τώρα είναι µόνο µια ευκαιρία – ακόµη – για να το σκάσουµε, όσοι µπορούµε κι έχουµε κουράγιο, από την πνιγηρή και επικίνδυνη αυτή πόλη, όπου όλος ο κόσµος είναι µε τα νεύρα τσιτωµένα, έτοιµος για καβγά, για σύγκρουση, για «αίµατα»… Δεν πρόφτασα να σας ευχηθώ «Χρόνια πολλά». Υγείαλοιπόν και ταπράγµατα να κυλήσουν όσογίνεται καλύτερα. Που,για την ώρα, δεν το βλέπω. Οχι µόνογιατί χρωστάµε τα µαλλιοκέφαλά µας,αλλά και διότι παίζουµε πινγκ – πονγκ µε τη µελαγχολία και την απελπισία. Κανείς δεν έχει όρεξη για τίποτα! Μαςπήρε απόκάτωτοοικονοµικό µας χάλι και δενλέµε να συνέλθουµε.

Εκείνο που µε ανησυχείιδιαίτερα είναιότι µερικές φορές φτάνουµε στο µηπεραιτέρω. Ξεκινήσαµε απότα γιουχαΐσµατα των πολιτικών, περάσαµε σε ξυλοδαρµούς (Χατζηδάκης) και τώρα επιχειρούµε να δείρουµε διεθνούς φήµης και αξίας επιστήµονες, τους οποίους µάλιστα φιλοξενούµε!Μιλάω, φυσικά, γιατην επίθεση πουέγινε στην Πάτρα εναντίον ενός σοφού γέροντα, του Τζέιµς Γουότσον, στον οποίοη ανθρωπότητα χρωστάει πολλά.Είναι ο άνθρωπος που περιέγραψε τη δοµή και τη λειτουργία του DNA!

Αντί να τον ευγνωµονούµε και να του δίνουµε καιπαράσηµα, αφήσαµε µερικούς νεαρούς ν’ ανεβούν στην έδρα από την οποία µιλούσε για να τον χτυπήσουν µε κοντάρια και καδρόνια! Πού; Στην Ελλάδα, όπου ο ξένος ήταν ιερό πρόσωπο. Και τι πρόσωπο! Ενας νοµπελίστας, ξαναλέω. Και,µάλιστα, ηλικίας 83ετών! Ρωτάω: έχουµε χώρα την οποία µπορεί κανείς να παίρνει στα σοβαρά και να τη λογαριάζει; Αλλά αυτή η ιστορία µε τους ξυλοδαρµούς καιτις απόπειρες ξυλοδαρµών εξαπλώνεται σαν επιδηµία. Πριν από µία εβδοµάδα βρέθηκεστην µπούκα πλήθους «αντιφρονούντων»στους Αγίους Αναργύρους και παραλίγο να τις φάει ο Λοβέρδος.Τις έφαγεάλλο πολιτικό πρόσωπο. Ο αντιδήµαρχος. Και ο χορός τωνβιαιοπραγιώνκαλά κρατεί. Δεν µπορώ να καταλάβω πώς µένουν απαθή τα όργανα της Τάξης. Οπως µου προξένησε κατάπληξη το γεγονός ότι κάτοικοι της Κερατέας άνοιξαν ένα πελώριο όρυγµα στη Λεωφόρο Λαυρίου και κόψανε τον δρόµο χωρίς να τους πάρουνε χαµπάρι. Επίσης, λίγο έλειψενα βάλουνφωτιά στοσπίτι αξιωµατικού της Αστυνοµίας, στην περιοχή…

Και κοντά σε όλα αυτά, να ακόµη ένας θάνατος από τονχώρο τουτραγουδιού: οΝίκος Παπάζογλου, πουµας εγκατέλειψε την Κυριακή 17 Απριλίου, δεν ήτανµόνο σπουδαίος τραγουδιστής. Ηταν και συνθέτης. Και ιστιοπλόος. Και καλός, προπάντων, άνθρωπος. Αγαπούσε τη δουλειά καιέπιαναν τα χέρια του. Την ηλεκτρική εγκατάσταση στα σπίτια ή µαγαζιά φίλων του αυτός τη σενιάριζε. Θα τον θυµάµαι πάντοτε ωραίο, ηλιοκαµένο, µε το µαντίλιστον λαιµό,να τραγουδάει τον υπέροχο «Αύγουστο», τον βαθύτατα ερωτικό…