«ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ» ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΣΥ

Για να καταλάβει κανείς τη φύση του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα, μια συστηματική ματιά στα δεδομένα του ΕΣΥ, του συστήματος δημόσιας υγείας της χώρας, είναι αρκετή.

Η κατάσταση περιγράφεται άριστα από τους αριθμούς που προέρχονται από την ανεξάρτητη ΕπιτροπήΣοφών για την αναδιάρθρωση του ΕΣΥ. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, το κόστος λειτουργίας των δημόσιων νοσοκοµείωντης χώραςανέρχεται σε 2,9 δισ.ευρώ, χωρίς σε αυτό το ποσό να υπολογίζεται η µισθοδοσία.

Πώς προκύπτει αυτός ουπερβολικά υψηλός αριθµός; Ποσό 1,3δισ. ευρώ αντιστοιχεί στο κόστος των φαρµάκων, ποσό 1,3 δισ. ευρώ αντιστοιχεί στο κόστος των ιατρικών υλικών, ενώ ένα ποσό της τάξεως των 0,3δισ. ευρώ αντιστοιχεί στα υπόλοιπα. Δικαιολογούν οι υπηρεσίεςπου παρέχουν τα νοσοκοµεία αυτάτα ποσά;Η απάντησηείναι προφανής. Οχι.

Δεν είναι η µόνη ελληνική ιδιοµορφία. Σύµφωνα µε την ίδια Επιτροπή Σοφών, υπάρχουν πολλά ακόµα δεδοµένα που συνιστούν το ελληνικό παράδοξο στον χώρο της υγείας. Πιο εντυπωσιακό απ’ όλα, ηαντιστοιχία ιατρών – νοσοκοµειακών κλινών. Για κάθεκρεβάτι νοσοκοµείου αντιστοιχεί ένας γιατρός! Καθρεφτίζεται αυτό στις υπηρεσίες που παρέχονται προς τους ασθενείς; Κι εδώ η απάντηση είναιπροφανής. Οχι.

Είναι όντως ελληνικό παράδοξο όλα αυτά; Μήπως τα ίδια συµβαίνουν στην Ευρώπη; Κάθε άλλο. Οπως αναφέρεται στις ίδιες έρευνες (δείτε καιτο ρεπορτάζ στις ΣΕΛ. 8-9), η Ελλάδα έχει 3,4 φορές περισσότερους καρδιολόγους από τον µέσοόρο καρδιολόγων στα δηµόσια νοσοκοµεία τηςΕυρώπης, 2,6 περισσότερους ουρολόγους, 2,7% περισσότερους παιδιάτρους…

Παρότιτόσο πολλοί, ωστόσο,τα νοσοκοµεία κάνουν συνεχείς αναφορές για ελλείψεις ιατρικού προσωπικού. Προφανές ότι, µε βάση τα δεδοµένα, τα κενά µπορούν να καλυφθούν όχι µε νέες προσλήψεις (που δεν είναι δυνατές), αλλά µε µετατάξεις.

Η εικόνα της δηµόσιας υγείας, όπως καταγράφεται από την Επιτροπή Σοφών, τείνει να είναισυνώνυµηµε έναδηµοσιονοµικό χάος. Τοαποτέλεσµαείναι γνωστό σεόλους όσοι, οµη γένοιτο, χρειαστούν περίθαλψη: σπατάλη, αναποτελεσµατικότητα, ταλαιπωρία… Η συζήτηση έχει αρχίσει. Και είναι προφανές ότι δεν µπορεί να γίνει µε άλλους όρους πέραν ενός και µοναδικού: το σύστηµα χρειάζεται ορθολογικήαναδιάρθρωση. Μάζεµα του υπέρογκου κόστους, ορθήδιαχείριση των ανθρώπινων πόρων µε σεβασµό στη δηµόσια περιουσία και στις ανάγκες των πολιτών. Η µεταρρύθµιση τουΕΣΥ πρέπει να έχειτιςσαρωτικές διαστάσεις ενός «Καλλικράτη γιατη δηµόσια υγεία». Το ιατρικό και το νοσηλευτικό προσωπικό, η ραχοκοκαλιά του συστήµατος, έχουν συµφέρον από τον εξορθολογισµό της δουλειάς τους. Λογικό είναι να αναµένει κανείς πως σε αυτό τον εξορθολογισµό θα συµβάλουν αποφασιστικά.