Από το ντέφι στη λούπα

Τι αντέχει στον χρόνο; Ο,τι είναι να αντέξει.

Για το τραγούδι και τους εκπροσώπους του δεν υπάρχει δεύτερος κριτής.

Αυτό ως εισαγωγή για να αρχίσω.

Ελένη Τσαλιγοπούλου, η Ελενίτσα της δεκαετίας του ‘80. Φωνή που συνδύασε την δηµοτική της ρίζα µε ένα κοριτσίστικο ταµπεραµέντο, από τις πιο αγαπητές και αναγνωρίσιµες γυναικείες φωνές µε διάρκεια. Ελένη Τσαλιγοπούλου το κορίτσι µε το ντέφι, τη γοητευτική βραχνάδα, τον γνήσιο ανατολίτη λυγµό, σµυρναίικα, ρεµπέτικα, λαϊκά, σγουρό µαλλί σε φωτογραφία σέπιας.

Στην αρχή της πορείας της (έχει πει σε συνεντεύξεις της), αισθανόταν ότι βρισκόταν σε λάθος εποχή. Ηθελε να τραγουδάει µόνο τα παλιά λαϊκά. Αλλά γίνεται να παραµείνει κανείς σε µια θέση;

Από τα τέλη του ‘90 κιόλας, αναζητάει πιο άµεση επαφή µε την νέα (ποπ) γενιά, «πιάσε µε, έλα και πιάσε µε» της γράφει ο Κώστας Λειβαδάς (‘99) κι αυτό είναι µια καλή αρχή µια που το 05 αναλαµβάνει ένα ολόκληρο άλµπουµ της όπου ενώ υπάρχει ο ήχος του µπουζουκιού, υπερτερεί το ποπ στοιχείο.

Και ερχόµαστε στο τώρα. «Τα ρι ρα» ο νέος δίσκος (έπειτα από 4 χρόνια), και για πρώτη φορά, τραγούδια σε δι κές της µουσικές. Επί της ουσίας η πρώτη δισκογραφική της δουλειά που είναι φανερά αποµακρυσµένη από τον πρότερο λαϊκό εαυτό της – αν εξαιρέσει κανείς στιγµές όπως το «µοσχολούλουδο» όπου διαβάζεις (πίσω απ’ τις γραµµές) µια προσπάθεια συνύπαρξης παλιού και νέου, κι αυτό µέσα από το ύφος της ερµηνείας της.

Ηλεκτρονικός και ηλεκτρικός ήχος, λούπες, σύνθια και λάουντζ ατµόσφαιρες, σα να ακούς Xaxakes µε γυναικεία φωνή.

Κακά όλα αυτά; Οχι βέβαια. Κατ’ αρχάς είναι ωραίο να τολµά ένας καλλιτέχνης να δοκιµάζεται σε νέα πράγµατα. Αρκεί να είναι νέα.

Γιατί εδώ έχουµε ευχάριστα ραδιοφωνικά τραγούδια, µε βατό στίχο, όπου απλώς επικρατεί ο ηλεκτρονικός ήχος (αν και δεν λείπουν τα ακουστικά όργανα). Καλή η ελαφρότητα της ποπ (και όλοι την έχουµε ανάγκη) αλλά να µην την µπερδεύουµε µε την πρωτοπορία.

Αν το θεωρήσουµε µια ανάγκη της τραγουδίστριας να εκφραστεί µ’ αυτό τον τρόπο, ουδεµία αντίρρηση. ∆εν αποκλείεται µάλιστα να µας πετύχει στο αυτοκίνητο η φωνή της και να την τραγουδήσουµε µε τα παράθυρα ανοιχτά. Αλλά ώς εκεί. Το «Τα ρι ρα» είναι ευχάριστα… ροζ, αλλά δεν θα είναι ο δίσκος που θα πάρουµε µαζί στις διακοπές.