Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΕΙ

Αποτελεί μία ακόμη ελληνική ιδιοτυπία ότι ένα ζήτημα διαχείρισης απορριμμάτων έγινε κατά σειρά αστυνομικό, πολιτικό και ενδοκυβερνητικό πρόβλημα.

Υπό κανονικές συνθήκες σε μια χώραμέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης αυτό το θέμα θα είχε αντιμετωπιστεί μεταξύ τεχνικών, επιστηµόνων,άντε και παραγόντων της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Δεν θα απασχολούσε τον Πρωθυπουργό, ούτε θα στήνονταν οδοφράγµατα και θα αντιδικούσαν υπουργοί.

Αλλά εδώ είναι – πάντα – Βαλκάνια. Και σπανίως συµβαίνει ό,τι και στηνυπόλοιπη Ευρώπη – την κοινοτική τουλάχιστον. Τι κάνουν οι Ευρωπαίοι για τηδιαχείριση των απορριµµάτων τους;

Προκύπτει ανάγλυφα από την εξελισσόµενη έρευνα των «ΝΕΩΝ» για τις πρακτικές λύσεις που έχουν βρει πολλές ευρωπαϊκές πόλεις.

(Λεπτοµέρειες στις σελίδες 12-13). Στην Ελλάδα σύγχρονα προγράµµατα διαχείρισης απορριµµάτων, πουθα µπορούσαν να παράγουν από θερµότητα µέχρι λιπάσµατα, βρίσκονται σευβριδικό στάδιο και µόνο σε ορισµένες περιοχές.

Αυτή η διαπίστωση φωτίζειαπό µια άλλη πλευρά το πρόβληµα που ανέδειξαν τα γεγονότα της Κερατέας.

Είναι ένα πρόβληµα που παραµένει, παρά την προσωρινή εκτόνωσή του.

Παραµένει, δηλαδή, ηθεµελιακή διάστασή του:

Τι θα γίνει µετα απορρίµµατα τουΛεκανοπεδίου, καθώς οι σηµερινοί χώροι απορρόφησής τους οδηγούνται σύντοµα σε κορεσµό;

Αν υποτεθεί ότι στην Κερατέα (ή κάπου αλλού…) θα άρχιζε εξ αρχής η διαδικασία αλλαγής του περιφερειακού σχεδιασµού,θα πρέπει να υπολογιστεί ένα διάστηµα µερικών ετών (πέντε, λένε κάποιοι ειδικοί) για να ολοκληρωθεί.

Ανασχεδιασµός από µηδενική βάση σηµαίνει: νέοι νόµοι, νέες µελέτες περιβάλλοντος, νέες αδειοδοτήσεις, νέες δηµοπρατήσεις, νέες προσφυγές στα δικαστήρια κ.λπ.

Αλλά οιανάγκεςδεν µπορούν ναπεριµένουν.

Και ο χρόνος είναι αµείλικτος. Εξ αρχής αναζήτηση χώρων, µεθόδωνκαι διαδικασιών θα σηµαίνει απλούστατα παραποµπή στις ελληνικές καλένδες.

Ο κίνδυνος να γιγαντωθεί ακόµη περισσότερο ένα πρόβληµα µεκαταλυτικές συνέπειες στη ζωή των πολιτών είναι ορατός.

Οσοι σπεύδουν αβασάνιστα να προβλέψουν ότι το έργο της Κερατέας τελείωσε πριν αρχίσει είναι σαν να προσπαθούν ναρίξουν γροθιά στο µαχαίρι.

Αν ούτε και αυτή τη φορά η κυβέρνηση δεν ξεκαθαρίσει µε αποφασιστικότητα τα πράγµατα, τα σκουπίδια θα µας πνίξουν.

Συνεπώς, ό,τι είναι να γίνειπρέπει να γίνει ΤΩΡΑ.

Και να γίνει µε βάση τον χρόνο και τα µέσα που έχουµε στη διάθεσή µας.

Αν θέλουµε να προλάβουµε τον εφιάλτη των απορριµµάτων που παραµονεύει.