ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Αν έχει κάτι ιδιαίτερο η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που βρίσκεται στην επικαιρότητα αυτή την περίοδο είναι ότι κανείς δεν ξέρει από πού ξεκίνησε. Εξ αυτού του λόγου και κανείς δεν μπορεί να ξέρει πού θα καταλήξει.

Συνεπώς, όποιος θίγει αυτό το θέμα πρέπει να το κάνει με τις δέουσες επιφυλάξεις.

Σε αυτές τις περιπτώσεις ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Και όταν μιλάμε για το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστηµα και τιςπαραφυάδες του, από διαβόλους άλλο τίποτε.

Υστερα από αυτόν τον πρόλογο, θα ήταν απερισκεψία να µπει κανείς στην ουσία της συζήτησης.

Μπορούµε όµως να σχολιάσουµε τα χαρακτηριστικά της.

Από αυτή τηνάποψη, το σηµερινό ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» για την αναδιάρθρωση αποκτάιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς καταγράφει όλες τις πτυχές της σχετικής ειδησεογραφίας.

(Λεπτοµέρειες στις σελ. 9-

11). Η επισήµανση που πρέπει να γίνει αυτή τη στιγµή είναι ότι κάθε µορφής αναδιάρθρωση – και υπάρχουν πολλές µορφές – απόµόνη της δεν σηµαίνει κάτι συγκεκριµένο.

∆εν είναι αυτοσκοπός. Αποτελεί εργαλείο στο πλαίσιο µιας πολιτικής µε µεσοπρόθεσµες επιδιώξεις. Αρα, αυτό πουενδιαφέρει τηνελληνική κοινή γνώµηείναι η συγκεκριµένη πολιτική καιοι προσδοκίεςπου επενδύονται πάνω της.

Σε γενικές γραµµές, αυτή η πολιτική εδώ και πολύ καιρό έχει ταυτότητα: µεταρρύθµιση παντού.

Αλλαγές όχι µόνο στα πράγµατα, αλλά και στις νοοτροπίες.

Αναδιάρθρωσητης χώρας,όπως είπε την Παρασκευή ο Πρωθυπουργός.

Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, πρέπει να κρίνεται η αναδιάρθρωση τουελληνικού χρέους – είτε πρόκειται να επιλεγεί ως λύση κάποια στιγµή είτε όχι.

Η ουσία δηλαδή και στη µια και στην άλλη περίπτωση βρίσκεται στην εξυπηρέτηση των στρατηγικώνεπιλογών της ελληνικής οικονοµίας.

Οι οποίες,πλέον, είναι διακριτέςκαι γνωστές εντός και εκτός των συνόρων. Συνεπώς, ησυζήτηση γιατη συζήτηση επ’ αυτού του θέµατος από µόνη της µπορεί να αποδειχθεί αποπροσανατολιστική.

Και ορθώς η ελληνική κυβέρνηση αρνείται νατην παρακολουθήσει µένοντας προσηλωµένη σε όσα έχει συµφωνήσει µε τους εταίρους της.

Η αβασάνιστη προσφυγή στη ρητορική της αναδιάρθρωσης µπορεί να λειτουργήσει ως αυτοεκπληρούµενη προφητεία. Με συνέπεια να χαθούν τα πλεονεκτήµατα που θαείχε η τελικήεπιλογή ή η οριστική απόρριψη κάθε ιδέας αναδιάρθρωσης του χρέους.

Ενα καιµοναδικό πρέπει ναείναι το κριτήριο: όπως καιαν εξελιχθούν τα πράγµατα, να βγει ωφεληµένη η χώρα.