«Μέσα» – έξω µε σκανάρισµα

Τι έγινε κατά τη διάρκεια της παράστασης στο θέατρο «Παλλάς» που διαρκεί έξι ώρες και την παρακολουθήσαµε όλη
Είµαι έξω απ’ το «Παλλάς», απόγευµα, στη Βουκουρεστίου. Ο κόσµος ρωτάει και µιλάει για το «Μέσα» του Δηµήτρη Παπαϊωάννου: «Πότε τελειώνει;», «Πότεµπορώ να βγω;», «Εχω εισιτήριο για µία µέρα». Μπαίνω στηναίθουσα. Ηδηο ερµηνευτής κάνει µπάνιο µέσα στο σκηνικό – διαµέρισµα. Το κινητό µιας κυρίας χτυπάει.

Ο χορευτής τρώει στο τραπέζι ηµίγυµνος. Μια παρέα θεατών τρέχουν για την πρώτη σειρά των καθισµάτων. Κρατούν θέσεις για τα ταίρια τους και µε σηκώνουν. Ο Ελληνας θέλει την πρώτη θέση, θέλει να µπει στην ώρα του, ακόµηκι αν δενέχει καµίασηµασία όπωςσε τούτητην παράσταση που µπορεί να κάτσει όσοθέλει και όπου θέλει.

Ο ερµηνευτής βγαίνει στο µπαλκόνι, ατενίζει το αστικό τοπίο (που µεταβάλλεται), οι ήχοι της πόλης υπόκωφοι κι εκείνος σπρώχνει το ποτήρι του,το πιάνει άλλοςκαι το τοποθετεί δίπλα και πάνω σε άλλα ποτήρια µπροστά στην σκηνή.Μετά κάθεταιστο κρεβάτι, σκέφτεται,γυµνώνεται, ξαπλώνει, τυλίγεται µε σεντόνι.

Το θέατρο είναι γεµάτο, δεν υπάρχει χειροκρότηµα,ούτε γέλιο,ούτε εκδηλώσεις λατρείας,αφού δεν υπάρχει αρχή, µέσηκαι τέλος, ενώτα γυµνά κορµιάπου εναλλάσσονται κάνουν τις ίδιες κινήσεις, µε αραιώσεις και πυκνώσεις, που προδίδουν µίνιµαλ χορογραφία.

Ανεβαίνω στον εξώστη όπου υπάρχει µπαρ. Από εδώ οι σκάλες οδηγούν στα πάνω θεωρεία ενώ στο deck υπάρχει και η φόρµα συµµετοχής για όποιον απ’ το κοινό θέλει να συµµετάσχει στην παράσταση ύστερα από εκπαίδευση µιάµισης ώρας.

Στις 18.43 οι ελεύθερες θέσεις µέσα είναι 589, πληροφορούµαι απ’ τοψηφιακό καντράν της εισόδου. Οι σκάλεςµε βγάζουν στη Στοά Σπυροµήλιου όπου η ζωή συνεχίζεται στο καφέ και στο εστιατόριο, η ροή ενός Σαββάτου της πόλης, µε ψιχόβροχο και καφεδάκι.

Μπαίνω πάλι µέσα(τα scanning του εισιτηρίου µου είναιδιαρκή). Ο εξώστης έχει µετατραπεί σεεντευκτήριο για κουβεντούλα ενώ οιφωτογραφίες – της Μαριλένας Σταφυλίδου – που εκτίθενται προέκυψαν απ’ τις δύοεξάωρες backstage φωτογραφίσεις που έγιναν στις πρόβες. Σταδερµάτινα ανάκλιντρακαι µπροστά στιςοκτώ οθόνες που προβάλλουν στιγµές τηςπαράστασης αράζει κόσµος.

Στις19.08

απ’τον εξώστη έχω άλλη οπτι κή της παράστασης. Η ερµηνεύτρια γδύνεται και πετάει το παντελόνι της στο πάτωµα. Τα χέρια κάτω απ’ το κρεβάτι το µαζεύουν µε γοργές κινήσεις. Στις 19.35 η µουσική γίνεται λίγο πιο γρήγορη, οι κινήσεις πιο ζωηρές και παρατηρώ ότι ο ερµηνευτής που ξαπλώνει τυλιγµένος στο σεντόνι και µοιάζει να εξατµίζεται, κατεβαίνει κι αυτός στο διάκενο κάτω από το κρεβάτι.

Το µπες – βγες των θεατών συνεχίζεται, το κοινό όσο βραδιάζει γίνεται και πιο… ηλικιωµένο, τα ντυσίµατα αλλάζουν. Μαζί, παιδιά του Internet,νέοι αρχιτέκτονες, χορευτές, ηθοποιοί.

«Δείχνει τη ζωή µας στα διαµερίσµατα», «Βαρέθηκα», «Τέλεια σύλληψη». Τα ακούω όλα.

Στις 21.10 και για πρώτη φορά ένα ζευγάρι βρίσκεται γυµνό µαζί στο κρεβάτι. Η ροή της επαναλαµβανόµενης οικιακής τελετουργίας συνεχίζεται ενώ στις 22.25 βλέπω πυροτεχνήµατα στον ουρανό από το µπαλκόνι του διαµερίσµατος στη σκηνή – µπορείνα είναι και απ’ την Τελετή Εναρξης των περασµένων Ολυµπιακών.

Μια γυναίκα µόνη καιυπό τη θλιµµένη µουσικήτου Κωνσταντίνου Βήτα ρίχνει το ποτήρι της αλλά δεν τοτοποθετεί πλάι στα άλλα κανείς.

Στις 23.02 οι ελεύθερες θέσεις µέσα είναι 1.042.

Πώς γράφεταιόµως ο επίλογος της παράστασηςαφού δενυπάρχει τέλος; Οι χορευτές κατεβαίνουν στην πλατεία καιµας ενηµερώνουνψιθυρίζοντας: «Το θέατρο θα κλείσει σε δέκα λεπτά».Κάποιος κοιµάται, τον σκουντάω και φεύγω από την αίθουσα.

«Χαρά στο κουράγιο σου αν κάτσεις σε όλο» µού λέει ο Δηµήτρης Παπαϊωάννου στο κεφαλόσκαλο του «Παλλάς». «Εγώ τι να πω για την παράσταση, είµαι ιδιαίτερα ευτυχής», συµπληρώνει