ΜΑΤΙΕΣ Δεν πεθαίνει

Πάσχα σε οχτώ µέρες, αλλά ο καιρός δε λέει ακόµη να στρώσει για καλά. Το πρωί, ώς τις 9, κάνει κρύο. Και το βράδυ, µόλις πέσει ο ήλιος, είναι απαραίτητο το σακάκι ή το πουλόβερ. Αντίθετα, η φύση ακολουθεί την προαιώνια πορεία της, χωρίς παρεκκλίσεις, αδιαφορώντας πλήρως για ηµερολόγια, προθεσµίες, συµβόλαια και άλλου είδους τέτοιες ανθρώπινες ανωµαλίες.

Στου Φιλοπάππου, τα δέντρα έχουν αρχίσει να ραντίζουν τα πάντα µε τη µυρωµένη δροσιά τους, οι κάµπιες έχουν εξαπολύσει επίθεση εφ’ ενός ζυγού, για να καταλάβουν όλα τα δροµάκια του Πικιώνη, και στην αυλίτσα του σπιτιού µου η γριά µας η µουριά πετάει ήδη τα φυλλαράκια της κι ετοιµάζεται να δέσει τον γλυκό µαύρο καρπό της.

Αλλά έτσι και αποµακρυνθεί κάποιος από τη φύση και τα µέσα του Απρίλη και στρέψει το βλέµµα του προς τις εφηµερίδες και τις τηλεοράσεις, η ζωή ξαναπαίρνει την ανηφόρα, αγχωµένη και σκληρή: υποχρεώσεις σε ξένους και ηµεδαπούς, νέες περικοπές µισθών και επιδοµάτων, συζητήσεις για αναδιάρθρωση του χρέους ή ακόµη και για φαλιµέντο, κι από πάνω ο Τούρκος να δηλώνει πως η Ελλάδα θ’ απλώσει, όπου να ‘ναι, την χείρα της επαιτείας.

Πολλοί από µας έχουν καταληφθεί από πανικό και χάνουν τα λόγια τους όποτε κουβεντιάζουν τέτοια πράγµατα, ενώ το βλέµµα τους έχει µια µόνιµη γυάλινη αφηρηµάδα, σα να είναι φωτογραφηµένο σε µια ψυχιατρική κλινική. Ο µόνος που είναι ταπί και ψύχραιµος είναι ο Πεταλωτής. Ο άνθρωπος αυτός, οβίδες να σκάνε δίπλα του, σου δίνει την αίσθηση ότι δεν πρόκειται να στρέψει το πρόσωπό του προς την πηγή του κρότου.

Καλά να είναι. Γιατί σε περιόδους όπως αυτή που διανύουµε, το βρίσκω χρήσιµο να είναι κάποιος από τους «πρωτοσπαθάριους» ψύχραιµος. Οπως κάποτε ο Μητσοτάκης, που όλοι λέγαµε ότι έχει καταπιεί ηρεµιστικά γι’ αυτό και δεν νευριάζει ποτέ.

Είναι πάντοτε «κουλ». Οπως και ο Παπακωνσταντίνου. Σπανίως δείχνει – παρά τους µπελάδες του – να ενοχλείται κι αυτός. Αν και, όταν τον παρατηρείς προσεκτικά, ιδίως σε ένα τετ α τετ µε επίµονο δηµοσιογράφο, στο βάθος των µατιών του διακρίνεις µια µικρή αστραπή τσατίλας, που «τα λέει όλα».

Μ’ αυτά και µ’ αυτά, τελειώνει το επταήµερο και µπαίνουµε στην Εβδοµάδα των Παθών, ειδικώς και γενικώς. Απεργίες, στάσεις και µερικές κρίσιµες ηµεροµηνίες µε εφ’ όπλου λόγχη. Να φύγουν κι αυτές οι µέρες, να προχωρήσουµε προς τη Λαµπρή, να ξεχάσουµε για λίγο τα φαρµάκια που δηλητηριάζουν το αίµα µας και µετά ας πούµε «έχει ο Θεός». Αλλωστε, έχουµε περάσει και χειρότερα. Και… η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, ως γνωστόν.