ΔΡΟΜΟΙ

Επισήµως, 236…
… Ο πραγµατικός αριθµός όµως είναι πολύ µεγαλύτερος. Οι µάρτυρες της τυνησιακής επανάστασης που έχασαν τη ζωή τους από τον ∆εκέµβριο µέχρι σήµερα είναι πολύ περισσότεροι. Τιµώντας τη µνήµη τους, ο γαλλοαλγερινός ζωγράφος µε το ψευδώνυµο Ζου Πρότζεκτ εγκαταστάθηκε στην Τύνιδα και εκθέτει χαρτονένια οµοιώµατά τους σε φυσικό µέγεθος σε διάφορες τοποθεσίες της πόλης.

Ποιος είναι…
… ο Μοχάµεντ Μπουαζίζι; Η ερώτηση ακούγεται συχνά. Μπροστά στα οµοιώµατα, οιάνθρωποι που συγκεντρώνονται ρωτούν να µάθουν ποιο είναι το οµοίωµα του πλανόδιου µικροπωλητή που, στις 17 ∆εκεµβρίου, αυτοπυρπολήθηκε µπροστά στο κυβερνείο. Και είναι λογικό. Επειδή η πράξη του ήταν η σπίθα που ξεκίνησε την επανάσταση. Οσο για τον δεκαεννιάχρονο Χαντσί που τον γνώριζαν όλοι στην Κάσµπα, τον παλιό συνοικισµό της πόλης, οι ίδιοι οι γονείς του παρακάλεσαν τον ζωγράφο να φτιάξει το πορτρέτο του πάνω σε έναν τοίχο της γειτονιάς του. Ετσι πήρε ο ζωγράφος την ιδέα να ζωγραφίσει τους µάρτυρες της επανάστασης και να τους παρουσιάσεισε δηµόσιους χώρους.

Μπροστά στα οµοιώµατα, οι άνθρωποι φλυαρούν, συζητούν, φιλονικούν. Η υπαίθρια έκθεση γίνεται ένας τόπος ανταλλαγής ιδεών. Αυτό ακριβώς που επεδίωκε ο ζωγράφος: να γίνει το έργο του ένα σηµείο επαφής αυτών των ανθρώπων. Επειδή ένακαλλιτεχνικό έργο που είναι ξεκοµµένοαπό την πραγµατικότητα µιας χώρας, όταν µάλιστα αυτή η πραγµατικότητα είναι τόσο δραµατική, δεν έχει νόηµα. Ο ζωγράφος θέλει να προκαλέσει συναντήσεις και αντιδράσεις, σε µια περίοδο που οι πρόσφατες επαναστάσεις που συγκλόνισαν τη Βόρεια Αφρική µοιάζουν να έχουν χάσει την πνοή τους. Τα οµοιώµατατων µαρτύρων της τυνησιακής εξέγερσης είναι µια υπόµνηση για την ατιµωρησία των δολοφόνων τους που, τουλάχιστονγια την ώρα, το καθεστώς τούς έχει αφήσει ανενόχλητους. «Στα µάτια µου»,…
… λέει ο ζωγράφος στο γαλλικό περιοδικό «Article11», «αυτά τα οµοιώµατα δεν είναι άψυχεςφιγούρες. ∆εν ανήκουν σε ένα πένθιµο παρελθόν. Είναι φιγούρες από το παρόν. Κι αν τις εκθέτω σε κοινή θέα, είναι επειδή είµαι πεπεισµένος ότι η εξάλειψή τους από τη µνήµη θα σήµαινε το τέλος της ελπίδας.Τώρα µάλιστα που οι Τυνήσιοι αγωνίζονται ώστε οι δολοφόνοι τους – οι ελεύθεροι σκοπευτές, οι άνθρωποι που έδιναν τις διαταγές, οι ροπαλοφόροι – ναπαραπεµφθούν στη δικαιοσύνη και να δικαστούν,κάτι που δεν διαφαίνεται ακόµα. Θέλω να δείξω τι σηµαίνει ο χαµός αυτών των απλών ανθρώπων. Είναι ένα κοµµάτι από το µέλλον της χώρας».

Οσο πιο πολύ…
… γίνεται γνωστή η έκθεση στην Τύνιδα τόσο πιο πολλοί άνθρωποι πλησιάζουν τον ζωγράφο για να του δώσουν πληροφορίες, να του δείξουνφωτογραφίες. Οι περισσότεροι τον ευχαριστούνσυγκινηµένοι. Χάρη σε αυτόν, τα φαντάσµατα της Κάσµπα τούς συντροφεύουν σε κάθε γωνιά, σεκάθε πλατεία, κρατώντας έτσι ζωντανή την ελπίδα για την αλλαγή που, µολονότι χύθηκε πολύ αίµα γι’ αυτήν, δεν έχει έρθει ακόµα.