ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Τοτέµ και ταµπού

Προβλήθηκε προχθές από τη δηµόσια γαλλική τηλεόραση τηλεταινία για τις τελευταίες ηµέρες του Ζορζ ποµπιντού. Δεν ξέρω αν στη διάρκειά της έσπασαν τα τηλέφωνα της France 3 από παλαιοδεξιούς που, ενδεχοµένως, έτρεφαν διάφορη γνώµη από αυτή του σεναρίου σχετικά µε τον φιλότεχνο πρόεδρο της Γαλλικής Δηµοκρατίας και τα σκοτεινά του νταραβέρια µε τον υπόκοσµο. Τα τριάντα επτά χρόνια που µας χωρίζουν από τον θάνατό του φτιάχνουν τάφρο ασφαλείας ανάµεσα στο κοινό αίσθηµα και στο δικαίωµα της µυθοπλασίας να πει κι αυτή το λογάκι της χωρίς να κινδυνεύει από πολιτικούς φίλους, συγγενείς του µακαρίτη, οµώνυµα ιδρύµατα κι από τον κάθε πικραµένο.

πιο τολµηροί οι ιταλοί, το 2008, ζώντος του Τζούλιο Αντρεότι είδαν την ταινία «Il divo», χωρίς να γεµίσει το αστυνοµικό δελτίο από εκδηλώσεις διαµαρτυρίας για τις ουκ ολίγες σκηνές όπου ο πρώην πρωθυπουργός φαινόταν να συναγελάζεται µε τα πρωτοπαλίκαρα της Μαφίας και να εξυπηρετεί τα νταβατζιλίκια του Βατικανού.

Και τι θα γινόταν αλήθεια, αν ένας – έστω ένας – έλληνας κινηµατογραφιστής ή και κανάλι αποφάσιζε να ξεπεράσει τον, εγγενή µε την ελληνική καλλιτεχνική παραγωγή, σκόπελο της µυθοπλασίας και να στήσει τα φώτα του απέναντι στον δραµατουργικό θησαυρό που εµπεριέχεται στις περιπτώσεις ενός Κωνσταντίνου Καραµανλή, ενός Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ενός Ανδρέα ή ενός (γιατί όχι;) Γιώργου παπανδρέου; Μια ιδέα ρίχνω και φεύγω τρέχοντας…