Ζωγράφος οικείας σκευής

Το έφερε φέτοςη µοίρα να αποχαιρετούµε φίλους και σηµαντικούς παράγοντες πολιτισµού. Ετσιδεν µπορώ να µη µιλήσω σήµερα για τον Τάσο Ζωγράφο, τον σκηνογράφο, τον ενδυµατολόγο και τον λαϊκό ζωγράφο που έφυγε ξαφνικά,ενώ ακόµη και προσέφερε και έσπευδε, συχνά, αφιλοκερδώς να συνδράµει σε πολιτιστικά δρώµενα.

Ο Τάσος Ζωγράφος γεννήθηκε καλλιτεχνικά στα ξερονήσια της εξορίας, γι’αυτό και είχε µάθει να αγαπά και να σέβεται τα απλά υλικά, το κουρέλι, την πέτρα, τοξύλο, τα λαϊκά χρώµατα, νεροµπογιές και φυσικές χρωστικές ύλες αλλά και τις απλές κατασκευές, κατ’ οικονοµίαν, άρα και την αφαίρεση. Χωρίς να αγνοεί το λαϊκό γούστο, τα τιµαλφή, κεντήµατα, παραδοσιακά έπιπλα, χράµια, βελέντζες, υφαντές κουρτίνες, µπαντανίες, φρουτιέρες, γκαζιέρες, φανάρια, ασβεστωµένους τενεκέδες µε βασιλικά. Τίποτε όµως απ’ αυτά δεν έγινε στα χέρια του ούτε γραφικό ούτε µελό ούτε ιδεολογικό ερέθισµα. Ο Ζωγράφος είχε µια βιωµένη σχέσηµε τα υλικά και δεν επέτρεπεστον εαυτό του να τα ιδεολογοποιήσει και να τα χρησιµοποιήσει ως σύµβολα.

∆οξάστηκε ως κινηµατογραφικός εικαστικός µε τηνεορεαλιστική ποιητική του ελληνικού σινεµά και η συνεργασία του µε τον Νίκο Κούνδουρο, που γνώρισε µαζί µε τον Κατράκη, τον Βέγγο, τον Καρούσο, τον Μπαλαδήµα, τον Θεοδωράκη και τόσους άλλους στην εξορία, του έδωσε τις πρώτες ευκαιρίες να προβάλει το ήθος της λαϊκής αισθητικής, πολεµώντας το κιτς (που είναι ο λαϊκισµόςτης ψευτοδιανόησης) και τον λαογραφισµό.

Θαυµαστής του Καραγκιόζη, ο Ζωγράφος σχεδίαζε κοστούµια και ζωγράφισε το παζάρι της καθηµερινότητας και τις χαµένες µνήµες, εικόνες και ινδάλµατα της γενιάς της Κατοχής, της εξορίας, του Εµφυλίου και της εποχής που εισέβαλε αδηφάγος ο εργολάβος καταβροχθίζονταςτα τιµαλφή του γένους.