ΜΑΤΙΕΣ «Να φύγει…»

Στην πρώτη σελίδα κυριακάτικης εφηµερίδας είδα τη φωτογραφία ενός τεράστιου πανό που έγραφε µε κεφαλαίαγράµµατα«Γιώργο, φύγε!». Αριστερά από το «Γιώργο, φύγε!» υπήρχε ένα σκίτσο που δείχνει το Κοινοβούλιοµε ένα ελικόπτεροστη στέγη του. Το πανό κρατούσαν 5-6 χειροδύναµοι νέοι, για να µην το πάρει ο αέρας. Στηβάση τουδιάβασα καιτα αρχικά φοιτητικού συλλόγου που δεν ξέρω ποιος είναι.

Ωραία λοιπόν. Να φύγει ο Γιώργος. Και, προφανώς, να το σκάσει µε ελικόπτερο, καταδιωκόµενος! Ωραία και πάλι. Αλλά ποιος θα διαδεχθεί τον Παπανδρέου; Οι φοιτητές πουκρατούσαντο πανό; Κάποιος Πασόκος; Ή τα κόµµατα τηςαντιπολίτευσης;Εχουµεβέβαια και τη λύση των εκλογών, γιατί «στηδηµοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», ως γνωστόν. Και αν – νέα ερώτηση – από τις εκλογές βγει ξανά ο Γιώργος, τιθα κάνουµε; ∆εν θα κυβερνηθεί η χώρα, επειδή θέλουν «να φύγει ο Γιώργος» τα παλικάρια του πανό και χιλιάδες άλλοι ενδεχοµένως; Πώς απλοποιούνται, µερικές φορές, τα πράγµατα… Λες και σε τούτη τη χώρα δεν έχουµε Σύνταγµα, δεν έχουµε νόµους, δεν έχουµε έναν λαό που ψηφίζει και εκλέγει τουςανθρώπους που επιθυµεί νατον κυβερνάνε! Πάντως, όµως, τοπανό, τασυλλαλητήρια, οι πορείες,οι απεργίες, η κρατική µηχανή που δεν δουλεύει, τα γιαούρτια, τα νεράντζια, οιαποδοκιµασίες κάτι εκφράζουν. Κι αυτό το «κάτι» είναι θυµός. Και απογοήτευση. Μπορεί και απελπισία.

Μου έκανεεντύπωση αυτό που διάβασα τηνπερασµένηΤρίτη στην «Καθηµερινή» και την Τετάρτηστο ίδιούφοςστα«ΝΕΑ». Αντιγράφω: «… Κορυφαίοι υπουργοί,όπως οκ. Ανδρέας Λοβέρδος, αµφισβητούν δηµοσίως, µε τη φράση “πρέπει να πούµε όσα ξέρουµε”,τον βαθµό στον οποίο η κυβέρνηση έχει περιγράψει στους πολίτες, µε επάρκεια και ακρίβεια, το δηµοσιονοµικό πρόβληµα της χώρας». Είναι φανερό ότι ηκυβέρνηση «κρύβει λόγια».Ο Παπανδρέου,όποτε µιλάει – και µιλάει πολύ τελευταία –, λέει το «ποίηµα», παραλείποντας πολλά και ωραιοποιώντας άλλα τόσα. Μα τα πράγµατα δενείναι έτσι!Ή ακριβώς έτσι. Καιτο γνωρίζει ο κόσµος, γιατί αισθάνεται τη βουρδουλιά στο δέρµα του. Καιδεν έχει τίποτα να φοβηθεί ο Παπανδρέου αν είναι ευθύς και «µάγκας». Γιατί αν δεν ήταν αυτός, αν δεν τον στήριζαν οιΕυρωπαίοι και ο Οµπάµα, η χώρα µας θα είχε προ πολλού πέσει στο βάραθρο της χρεοκοπίας και της ανυποληψίας.

Στο «Χίλτον», πριναπό λίγεςµέρες, διαπρεπείς οικονοµολόγοι, φίλα προσκείµενοι οι περισσότεροι στο ΠΑΣΟΚ, έλεγαν και ξανάλεγαν ότι το µοναδικό εργαλείο που έχουµε για να σπρώξουµε λίγο το κάρο είναι η ανάπτυξη. Η κυβέρνηση όµως έχει στραµµένο αλλού το βλέµµα της. ∆εν ξέρω γιατί…

ΥΓ Ασχετο: Στην οικογένειά µου, είµαστε τέσσερις γενιές ΑΕΚΤΖΉΔΕς. Ο πατέρας µου, εγώ, ο γιος µου και η κόρη µου και ο εγγονός µου. Την ΑΕΚ τη λέµε «ΑΕΚΆΡΑ». Μετά το 6-0, µε το οποίο µας συνέτριψε ο Ολυµπιακός, ο εγγονός µου, όποτεαπευθύνεται σε µένα, δεν λέει «ΑΕΚΆΡΑ» αλλά «Αεξάρα»!