ΜΑΤΙΕΣ Τα γιαούρτια

Στις αρχές της δεκαετίας του ‘60, αµέσως µετά «τις εκλογές βίας και νοθείας» του Καραµανλή, είχαµε τη φάµπρικα των «αγανακτισµένων πολιτών». Δηλαδή, δεν τολµούσε να µιλήσει σε κάποια συγκέντρωση ένας κεντρώος ή αριστερός βουλευτής κι αµέσως έσπευδαν τα σαΐνια της Δεξιάς, για να κάνουν φασαρία, να τσαµπουκαλευτούν, να δείρουν, ακόµη και να σκοτώσουν (περίπτωση Λαµπράκη, 1963) µπροστά στα βλέµµατα ή και µε τη συνδροµή της Αστυνοµίας.

Ανάµεσα στους «αγανακτισµένους πολίτες» εκείνης της εποχής, ο Γκοτζαµάνης µε το τρίκυκλο, ο Εµµανουηλίδης, ο Αντώναρος Πιτσώκος και ένα σωρό άλλα «λουλούδια» του παρακράτους, που ανήκαν σε «Εθνικές σταυροφορίες», οργανώσεις «καρφίτσας» κ.λπ., είχαν ταυτότητες,στέκια, συνθηµατικά, έβγαζαν λεφτά και το «αστυνοµικό κράτος» τούς παρείχε πλήθος από διευκολύνσεις.

Το τι τράβηξε ο Μίκης Θεοδωράκης εκείνο τον καιρό στις συναυλίες που έδινε στην επαρχία δεν λέγεται! Η Ασφάλεια τροµοκρατούσε τους πολίτες, ο Δήµος έκοβε το ρεύµα από τις ηχητικές εγκαταστάσεις, διάφοροι «αγανακτισµένοι» απειλούσαν ανοιχτά τον κόσµο που πήγαινε στα θέατρα για ν’ ακούσει τον Μίκη και τον πετροβολούσε! (Μια τέτοια κοτρώνα, που παραλίγο να τον χτυπήσει, είχε βάλει στην τσέπη του ο συνθέτης και την έδειξε στο «Ακροπόλ», σε µια συναυλία µε τον Λοΐζο, τον Ελευθερίου, τον Λάδη και τη Μάρω Λήµνου).

Σήµερα, γίνονται διάφορα «τσαµπουκαλέµατα»: γιαούρτια, µανταρίνια, γιούχα, «φέρτε πίσω τα κλεµµένα».Αλλά αυτά δεν αποτελούν, σε καµιάπερίπτωση, παρακρατική αντισυγκέντρωση. Πιθανόν µεταξύτων ατόµων που διαµαρτύρονται να υπάρχουνκαι πολίτες που ανήκουν σε κάποια κόµµατα της Αριστεράς.

Αυτό όµως δεν µπορεί να σηµαίνει ότι το «τσαµπουκάλεµα» είναι οργανωµένο από κάποιο κόµµατης Αριστεράς.

Αλλωστε, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι έχουνδίκιο οι διαδηλωτές και κανονικά θα ήθελε να είναι και ο ίδιος ένας από αυτούς που διαδηλώνουν για την απελπιστική οικονοµική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα µας.

Δεν συµφωνώ µε τις συγκεντρώσεις και το κράξιµο εναντίον πολιτικών. Γι’ αυτά τα ζητήµατα, τον λόγο πρέπει να έχουν πάντοτε η Αστυνοµία και η Δικαιοσύνη. Εχω τη βεβαιότητα, όµως, ότι καµιά συγκέντρωση δεν θα γινόταν, κανένα κράξιµο, κανένα νεράντζι ή γιαούρτι δεν θα πεταγόταν αν η Πολιτεία είχε κάνει το χρέος της. Αν είχε σταθεί απέναντι, αποφασιστικά, σε όλους αυτούς τους υπουργούς που κατάκλεψαν τη χώρα εισπράττοντας µίζες και διορίζοντας αβέρτα στο Δηµόσιο τους όποιους κολλητούς τους. Κάθε µέρα, η ελληνική κοινωνία «δέχεται στη µούρη» ένα καινούργιο σκάνδαλο που το δηµιούργησε κάποιος πολιτικός (προχτές, βρέθηκαν καταθέσεις εκατοντάδων εκατοµµυρίων ευρώ στα χαρτιά ενός πρώην υπουργού της Ν.Δ). Τι να κάνει σ’αυτή την περίπτωσηο απλός εργαζόµενοςή συνταξιούχος, που οι πολιτικοί τον άφησαν στον άσο; Να µείνει στο σπίτι τουκαι να κλαίει;

Δεν είδαµε τι έγινε στην Ιρλανδία µπροστά στο Κοινοβούλιο τη νύχτα που ανακοινώθηκαν τα «µέτρα»; Τέτοιον εφιάλτη δεν έχει ζήσει η Ελλάδα…