ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το τραγούδι

Ο λόγος στους αναγνώστες Ο ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΛΛΙΑΣ, Κλαδά 46, Νέος Κόσµος, γράφει:

«Αρκετά χρόνια γράφω στίχους για τραγούδι, οι οποίοι δυστυχώς έχουν καταντήσει γέροι µε κοντά ποδάρια και δίχως φωνή, εξαιτίας της αδυναµίας πρόσβασής µου (όπως και πολλών άλλων νέων, φαντάζοµαι) στους συνθέτες και ενορχηστρωτές, στους τραγουδοποιούς και τους απανταχού µεσίτες, που εµπορευόµενοι το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι έχουν φτιάξει µια δική τους κλίκα προκειµένου να αναπαράγουν τους εαυτούς τους, λειτουργώντας έτσι αποκλειστικά, για να µην πω αφ’ υψηλού, για όλους τους άλλους, για όλους εµάς. ∆εν φταίνε οι νέοι λοιπόν, αν αντιλαµβάνοµαι ορθά το περιεχόµενο των λόγων σας, που δεν δηµιουργούν, κ. Παπαδόπουλε, ούτε φταίνε οι νέοι που δεν έχουν από κάπου να πιαστούν ή δεν διαβάζουν αρκετά ποίηση, αλλά δεν τους δίνονται οι ευκαιρίες. Οι ευκαιρίες στην Ελλάδα είναι ένα προϊόν, γιατί για προϊόν πρόκειται, όπως όλα τα άλλα που πουλιούνται και αγοράζονται και µάλιστα απευθυνόµενο σε συγκεκριµένα στόµατα… Είναι µοιραίο να υπάρχει λοιπόν τέλµα στο ελληνικό τραγούδι και δεν θα αναφερθώ στις πολιτικές των εταιρειών, που όλα αυτά τα χρόνια τα οικονόµησαν στην πλάτη των δηµιουργών εισπράττοντας σήµερα τη δική τους κρίση, αλλά στους ήδη υπάρχοντες και πολυπροβαλλόµενους “δηµιουργούς”, οι οποίοι έχοντας φτάσει στο δικό τους καλλιτεχνικό όριο αδυνατούν να αποδεχθούν το τέλος (µε ελάχιστες εξαιρέσεις, εντός των οποίων και εσείς), καθώς φοβούνται πως αυτό θα επιφέρει και το δικό τους τέλος.

Αποτέλεσµα τούτου ο αποκλεισµός του νέου, του καινούργιου που ενδεχοµένως φέρει την αλλαγή στο ελληνικό τραγούδι. Αυτή άλλωστε είναι και η συλλογική µας νεύρωση ως λαού. Φοβόµαστε τις αλλαγές αλλά φοβόµαστε κυρίως πως αν χαθούµε, θα χαθούν τα πάντα στον κόσµο και γι’ αυτό κακοποιούµε όλους όσοι βρίσκονται γύρω µας καιειδικά τους νέους που είναι και πιο εύκολα θύµατα, καπελώνοντας, πατρονάροντας ή και χειραγωγώντας τους, προκειµένου να µη στερήσουν από τον εαυτό τους αυτόν τον πολυπόθητο και καταστροφικό ναρκισσισµό. Παράδειγµα τρανό αποτελεί η πρακτική κάποιων “µεγάλων” που µόλις µυριστούν κάποιον φέρελπι νέο/ νέα (µε το πρόσχηµα της συνεργασίας) προστρέχουν να γαντζωθούν από πάνω του προκειµένου να κρατηθούν για λίγο ακόµη στην καλλιτεχνική ζωή και στη δηµοσιότητα. Αποτέλεσµα αυτού του ήδη καταστροφικού θεάµατος αποτελεί και η θεοποίηση (διά της εντεχνοποίησης)

του ευτελούς ή του µετρίου που επιβάλλεται ως µάννα εξ ουρανού στα ήδη διψασµένα χείλη των ακροατών που ποθούν διά του τραγουδιού να ποτιστούν, να παρηγορηθούν ή να ελπίζουν. Οι νέοι και δύναµη και πάθος έχουν στον στίχο τους αλλά δυστυχώς δεν φτάνει ποτέ στα αυτιά αυτών που πρέπει να τους ακούσουν για τον λόγο που προανέφερα. Αυτό αποδεικνύεται άλλωστε και από κάποια µικρά συγκροτήµατα που κατάφεραν, µάλλον από τύχη παρά από διευκόλυνση και σηµειωτέον µε ιδία µέσα, να ξεγλιστρήσουν από το κατεστηµένο που ακινητοποιεί και που νεκρώνει και να σηµειώσουν επιτυχία σε έναν χώρο όπου κάποιοι θέλουν µάλλον πεισµατικά να τον ονοµάζουν ελληνικό τραγούδι. Ελληνική τραγωδία θα το ονόµαζα εγώ, ο γνωστός µόνον στους περιορισµένους τοίχους αυτού του κειµένου».