Με ένα ζευγάρι παπούτσια

Και τώρα µια άλληιστορία. Στους δρόµους της Αθήνας, στα πάρκα, στα λιγοστά αθλητικά κέντρα και στίβους, στους λόφους και στα γύρω βουνά, όπου τρέχουν καθηµερινά δεκάδες δροµείς. Η Κατερίνα Ευαγγελάκου και η δική της κάµερα αποτύπωσαν ένα ακόµη φωτεινό πεδίο: αυτό των δροµέων λοιπόν. Αυτών που τρέχουν µε ένα και µοναδικό εφόδιο: ένα ζευγάρι παπούτσια. Και χωρίς ίχνος ιδιοτέλειας. «∆εν ζητούν τίποτε, χαλάνε µόνο τον δικό τους ελεύθερο χρόνο σε µια ακόµη διαταξική δράση, µια προσπάθεια να ζήσουν καλύτερα µέσα στο νέφος και στους φριχτούς δρόµους. Το φαινόµενο του δροµισµού έχει αναπτυχθείπολύ µετά το 2004, έχουνσχηµατιστεί καινούργιες παρέες, οµάδεςπου µοιράζονται πράγµατατρέχοντας.∆ροµείς όλων των κατηγοριών καιτων ειδών: ξυπόλητοι, γυναίκες, χοντροί, όλων των επαγγελµάτων, κοµψοί, πολυάσχολοι. Σήµερα γίνονται 100 αγώνες σε όλη την Ελλάδα (από 5 χλµ. µέχρι 100) όλο τον χρόνο. Ανθρωποι χωρίς φιλοδοξίες, στο απόγειο της καθιστικής ζωής, που αποζητούν την ευφορία από το τρέξιµο και µιαάλλη ζωή», παρατηρεί η κ. Ευαγγελάκου.

Η προσφορά µετράει
Στο Κέντρο Προσφύγων Λαυρίου τα πράγµατα είναι διαφορετικά. Κατ’ αρχήν οι πρόσφυγες δεν είναιµετανάστες αφού µιλάµε για ανθρώπους που δεν µπόρεσαν να µείνουν στη χώρα τους, αν καιτο ήθελαν, για λόγους πολιτικούς ή θρησκευτικούς. Τα όνειρα και οι προσδοκίες τους χωρούν στην κιβωτό παρά τις δυσκολίες όπωςτο κτιριακό ή την καθυστέρησηστη χορήγηση ασύλου. Οι υπηρεσίες και ο εθελοντισµός είναι το δεύτερο κοµµάτι ενός όχι φωτεινού παζλ (το θέµα των προσφύγων δεν είναι ανώδυνο). Θέλετε ένα παράδειγµα που µας γεµίζει χαρά; Μια νηπιαγωγός λοιπόν, που εθελοντικά κρατάει τα παιδιά των προσφύγων και τα απασχολεί ένα απόγευµα την εβδοµάδα.