Παπακωνσταντίνου – Νανόπουλος

Οσο «σηµαδιακή» κι αν θα µπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τη συνοµιλία αυτή στο σύνολό της, υπάρχουν ορισµένα «σηµεία» της που διαβάζονται µε ακόµη µεγαλύτερη ένταση, σχεδόν σπαρακτικά. Λέει σε κάποια στιγµή ο ∆ηµήτρης Νανόπουλος: «Η γενιά µου µεγάλωσε µαθαίνοντας να πιστεύει ότι για να έχουν ένα νόηµα όλα αυτά (σ.σ.: εννοεί τις επιστηµονικές κατακτήσεις) χρειάζεται να καλυτερεύουν τη ζωή όλων των ανθρώπων». ∆εν χρειάζεται τίποτα περισσότερο για να κατανοήσουµε το δράµα όχι µιας, αλλά πολλών γενιών, που έχουν προηγηθεί και έχουν φύγει από τη ζωή, ενώ ελάχιστες υπάρχουν ακόµη. Γενιές που συνδυάσαν την εξέγερση, την επιστηµονική κατάκτηση, την πνευµατική χειραφέτηση, µε µιαν αυτόµατη σχεδόν βελτίωση της ζωής των ανθρώπων. Ετσι ώστε όποιο κι αν είναι το πραγµατοποιηµένο έργο των γενιών αυτών, οι ίδιες να αισθάνονται αποτυχηµένες, αφού τίποτε δεν άλλαξε προς το καλύτερο µέσα στον κόσµο. Θα πρέπει ωστόσο αυτή η διάθεση προς «καλυτέρευση» να λειτουργούσε ακόµη ώς το τέλος της δεκαετίας του ΄60 ή και του ΄70, για να διαβάζουµε σε ένα πρόγραµµα της «Ηλέκτρας» µια ιδιόχειρη αφιέρωση της τραγωδού Ασπασίας Παπαθανασίου προς έναν έφηβο του 1963 που λέει: «Η νέα γενιά πρέπει να εργάζεται για την καλυτέρευση της ζωής των ανθρώπων». Οσο κι αν τον υπουργό των Οικονοµικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου τον χωρίζουν από τον ∆ηµήτρη Νανόπουλο 15 µόνον χρόνια, πρόκειται για ριζικά διαφορετικές γενιές. Αφού η γενιά του υπουργού καλείται ουσιαστικά να «µαζέψει» τα σπασµένα που δηµιούργησε η βαθµιαία παραίτηση νεώτερων γενιών από το όραµα να καλυτερεύσουν τη ζωή των άλλων

Το πλήρες κείμενο του δημοσιεύματος είναι διαθέσιμο μόνο για τους συνδρομητές της ηλεκτρονικής έκδοσης των ΝΕΩΝ στο http://digital.tanea.gr