Τρέχοντας στο κενό

ΕΧΕΤΕ∆ΕΙ το «Paranoid Park» του Γκας Βαν Σαντ; Εστω τον «Ελέφαντα»; Ε λοιπόν το «Wasted Youth»του Αργύρη Παπαδηµητρόπουλου καιτου Γιαν Βόγκελ, προέρχεται από τον ίδιο κορµό. Το στόρι εµπνευσµένο από την τραγική κατάληξη του Αλέξη Γρηγορόπουλου τον ∆εκέµβριο του 2008. Εµπνευσµένο. Καθόλου βιογραφικό.

Οπου ένας πιτσιρικάς εξαντλεί την ενεργητικότητά του, τη φαντασία του και τη δηµιουργικότητά του σουλατσάροντας κατακαλόκαιρο στην Αθήνα πάνω σε µια σανίδα skateboard. Ταυτόχρονα, ένας σαραντάρης, στραγγαλισµένος από τα επαγγελµατικά, οικονοµικά και οικογενειακά του αδιέξοδα περιφέρεται έτοιµος να εκραγεί δι’ ασήµαντον αφορµή. Και οι δύο τροφοδοτούνται και τροφοδοτούντο απόλυτο κενό. Και οι δύο µε προορισµό το πουθενά. Υποδειγµατικό ντοκιµαντερίστικο στυλ. Υποδειγµατικές, απ’ όλους, οι ερµηνείες. Υποδειγµατικοί ρυθµοί. Υποδειγµατικοί κλιµάκωση τα τριάντα τελευταία λεπτά. Και κάτι ακόµα. Να µετακινηθείς από µια κοµεντί, το «Bank Bang» εννοώ που σκηνοθέτησε ο Αργύρης Παπαδηµητρόπουλος, στην αντίθετη τροχιά όπως είναι το«Wasted Youth», ε αυτό είναι ρεκόρ!

Να το δω; Μόνο για ψαγµένο, απαιτητικό κοινό