«Νυστέρι» στο Ιράκ

ΤΟ ΦΧΑΡΙΣΤΗΘΗΚΑ. Οχι γιατί δικαιωµατικά ανήκει στις τρεις – τέσσερις καλύτερες στιγµές του Κεν Λόουτς. Καθόλου γι’ αυτό. Αλλά επειδή όταν τελείωσε ήταν σαν ν’ άκουσα να πέφτει βροντώδες χαστούκι πάνω στα έξι Οσκαρ του υπερτιµηµένου «Hurt Locker» της Κάθριν Μπίγκελοου!

IRIsH Route Τουτέστιν «Ιρλανδέζικος δρόµος» η τελευταία σκηνοθεσία του 75χρονου Κεν Λόουτς, µε σεναριογράφο τον Πολ Λάβερτι. Irish Route ονοµάζεται η διαδροµήπου αρχίζει από την πράσινη ζώνη και καταλήγει στο αεροδρόµιο της Βαγδάτης. Κάπου εκεί πυροβολήθηκε από πυρά ιρακινών ελεύθερων σκοπευτών ένας Αγγλος µε το όνοµα Φράνκι. Αυτή η επίσηµη εκδοχή τόσο του Στρατού όσο και των αφεντικών που µίσθωσαν και έστειλανεκεί τον Φράνκι.

ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΙ Γιατί εκτός από τις δυνάµεις των επαγγελµατιών του Στρατού, επιχειρούν και µικρότερες από µισθοφόρους, κυρίως των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας. Πρόκειται για ανθρώπους µε πλούσια στρατιωτική υπηρεσία, κάτι σαν βετεράνοι που µε παχυλότατη αµοιβή, λόγω υψηλού κινδύνου, µισθώνονται από ιδιωτικές εταιρείες για να διεκπεραιώσουν διάφορες υπηρεσίες. Από την ιδιωτική ασφάλεια διάφορων υψηλών προσώπων, µέχρι µεταφορές µέσα από επικίνδυνες και ναρκοθετηµένες περιοχές.

∆ΥΟ ΦΙΛΟΙ Ο Φέργκους και ο Φράνκι. Ο πρώτος ζωντανός. Ο δεύτερος νεκρός. Και οι δύο µε διακεκριµένη υπηρεσία στο µέτωπο του Ιράκ. Καλογυµνασµένα αναλώσιµα ανθρώπινα «υλικά». Οµως επειδή ο Φέργκους (Μαρκ Ουόµακ)έπεισε τον Φράνκι (ΤζονΜπίσοπ) να επιχειρήσει µε ρίσκο στη Βαγδάτη, επειδή ακόµα και τώρα είναι κρυφά ερωτευµένος µε τηγυναίκα του κολλητού του (Αντρέα Λόουε) και επειδή κατά βάθος ζήλευε και ταυτόχρονα φλέρταρε µε τον Φράνκι, για όλους αυτούς τους λόγους και κυρίως ορµώµενος από τις τύψεις καιτις ενοχές του αποφασίζει να σκαλίσει την ιστορία, µε τη διαίσθηση ότι κάτι στραβό συµβαίνει και ότι ο θάνατος του «αδελφού» του δεν προήλθε από εχθρικά αλλά από φιλικά πυρά.

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ Ο Κεν Λόουτς, δεξιοτέχνης χειρουργός κοινωνικών ιστοριών, όπου ακτινογραφεί κάθε απλή, καθηµερινή ιστορία µε κοινωνικά και ιδεολογικά εργαλεία, προσπαθεί να συνδυάσει το θρίλερ µε το προσωπικό δράµα και το δράµα µε τον έρωτα και την πολιτική. Ολα µέσα. ∆ύσκολο; Σχεδόν ακατόρθωτο. Ως εκ τούτου, ηδραµατουργία των χαρακτήρων εξαιρετικά επεξεργασµένη. Το ίδιο και οι ρυθµοί. Οµως προβλέψιµο το θρίλερ και προβλέψιµοι οι ένοχοι αυτής της ιστορίας. Το επιµύθιο προς κάθε Βρετανό εντελώς βασανιστικό: τι δουλειά έχουν τα παιδιά µας να σκοτώνονται για µια υπόθεση που καθόλου δεν µας αφορά; Ελα ντε!

Να το δω;

Τηρουµένων των αναλογιών µέσα στις δύο καλύτερες επιλογές αυτού του επταηµέρου