Προσκήνιο

Ανευ λόγου και αιτίας βρήκα τη διασκευή «Η Νόρα µετά» του σκηνοθέτη Νίκου Καµτσή πάνω στο «Κουκλόσπιτο» του Ιψεν. Φοβάµαι πως δεν κατάφερε να ανανεώσει το ενδιαφέρον για το γερά θεµελιωµένο ιψενικό οικοδόµηµα που έδειχνε τις αντοχές του, όσο κι αν το θέµα του έχει ξεπεραστεί, όταν αφήνονταν ελεύθερο να ανασάνει αλλά συρρικνώνονταν και θόλωνε µε τις θεωρητικής εµπνεύσεως αλλά µε ανύπαρκτη θεατρικότητα προσθήκες και µετασκευές. Επιπλέον η παράσταση («Τόπος Αλλού»), πέρα από το ενδιαφέρον σκηνικό της Μίκας Πανάγου, δεν είχε πολλά επιχειρήµατα για να υποστηρίξει την ιδέα. Βρήκα ανεπαρκή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, παρά το οµολογουµένως απόλυτο δόσιµό της, την Μαρλέν Σαΐτη µε την αδύναµη φωνή, την «ιδιαίτερη» άρθρωση και την υπερβολική κίνηση _ κάτι µεταξύ Γκόλφως και Ζιζέλ _ και κάτω από τις δυνατότητές τους τα υπόλοιπα µέλη της διανοµής. Εκτός της Γεωργίας Μαυρογεώργη η οποία, πάντως, δεν έκρυβε την αµηχανία της.

Ενα σύγχρονο «µπαλέτο» οργάνωσε ο Γιώργος Λάνθιµος µε αφορµή _ ή µάλλον εναντίον του… _ τον «Πλατόνοφ», το ανοικονόµητο πρωτόλειο του Τσέχοφ, όπως το έχει διασκευάσει συµµαζεύοντάς το ο Ντέιβιντ Χέαρ (Εθνικό Θέατρο / Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»). Απόλυτα ισοπεδωµένος, άχρωµος, µονότονος λόγος, ισοπεδωµένοι ηθοποιοί, ένας ψυχρός σκηνικός χώρος (Αννα Γεωργιάδου), έµφαση στην καλά οργανωµένη κίνηση (Αµάλια Μπένετ), σκηνοθετισµοί που δηλώνουν ανά πάσα στιγµή το εγώ του σκηνοθέτη… Μία αδιέξοδη, άκαρπη, χωρίς λόγο, πιστεύω, παράσταση στην οποία _ λυπάµαι, αλλά _ έπληξα αφάνταστα.