Κόσµος ψευδαισθήσεων

ΤΟΕΡΓΟ. ΜπλανςΝτιµπουά. Καταγωγή:απόαριστοκρατικήοικογένεια του αµερικανικούΝότου. Η οποία ξεκληρίστηκε, χρεοκόπησε και ξέπεσε.Το τελευταίουπόλειµµα της αρχοντιάς τους εξαφανίστηκε µαζί µε την έπαυλη Μπελ Ρεβ και το µεγάλο κτήµα το οποίο την περιέβαλλε, που χάθηκαν από χρέη και υποθήκες, αφήνοντας τηνΜπλανς χωρίς στέγη.

Ηλικία: προχωρηµένη αλλά ακαθόριστη _την κρύβειαλλά αυτοσαρκάζεται ως «γεροντοκόρη». Γάµος: σταδεκάξιτηςµεέναλεπτεπίλεπτο αγόρι το οποίο λάτρευε και που όταν εκείνηανακάλυψε πωςείναι οµοφυλόφιλος τίναξε τα µυαλά του στον αέρα.Τρόποι: εξαιρετικάλεπτοί. Ευαισθησία: στο κόκκινο. Ντύσιµο: σαναπό βεστιάριοθεάτρου, µεκοσµήµατα απόγυαλάκια που θέλει να δείχνουν πολύτιµοι λίθοι.

Επάγγελµα: δασκάλα.Αποτυχηµένη. Αποκούµπι: τοπιοτό και τοσεξ µε άγνωστους. Φήµη:κακή σε σηµείο που να τηναπολύσουν από τη δουλειάτης ότανδηµιούργησε σχέσηµεέναν έφηβο µαθητή τηςκαι νατη διώξουν για«ανάρµοστη διαγωγή» από το ξενοδοχείο όπουζούσε πια.

∆ιέξοδος: οιψευδαισθήσεις. Τελευταίο της καταφύγιο:το µίζερο σπίτιτης αδελφής της Στέλλας σε µια φτωχογειτονιά της ΝέαςΟρλεάνης.

Εκεί ηΜπλανς θασυναντηθεί µε τον ΑγγελοΕξολοθρευτή της:τον γαµπρότηςΣτάνλεϊΚοβάλσκι.Ο πολωνικής καταγωγής «κτηνώδης» εργάτηςπου πίνει,βρίζει και χαρτοπαίζει αλλάκάνει ευτυχισµένη στοκρεβάτι, άρακαι στηζωή, την έγκυο Στέλλα,έστω κι αντσακώνεται µαζί της, έστω κι ανσηκώνει πάνωτης χέρι,όταν ρίξει,µεθυσµένος, στο ίδιο κρεβάτικαι την Μπλανς και τη βιάσει, υλοποιώντας µια ενδόµυχη επιθυµία και των δύο,

info

Από το ∆ΗΠΕΘΕ Πάτρας στο θέατρο «Ιλίσια Ντενίση» / Κεντρική Σκηνή (Παπαδιαµαντοπούλου 4, από Βασιλίσσης Σοφίας 54, τηλ.
210 7210045, 210 7216317). Μέχρι 27 Μαρτίου.

θα απελευθερώσειτους δαίµονες που τηνκαταδιώκουν: οιτελευταίοι της δεσµοί µε την πραγµατικότητα θακοπούν οδηγώνταςτην στη σχιζοφρένεια _ τον απόλυτο κόσµο των ψευδαισθήσεων _και στο ψυχιατρείο.

Ο ΤενεσίΟυίλιαµς µετο «Λεωφορείο Ο Πόθος» (1947) έγραψε πρώτα και πάνω απ’όλα ένα ρόλο: την Μπλανς Ντιµπουά. Ενα ρόλο σίγουρα σµιλεµένο µεστοιχεία αυτοβιογραφικά. Ενα Μεγάλο Ρόλο.Γύρω από τον κεντρικό αυτό άξονα έπλασε το έργο. Ενα έργο µε πολλά προτερήµατα αλλά και µε αµερικάνικες ευκολίες,τοοποίοκρατούνακόµα ζωντανό,εκτός απότον Μεγάλο Ρόλο, οι ρωγµές τουρεαλισµού του µέσα από τις οποίες τρυπώνει η ποίηση.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Βασίλης Νικολαΐδης αντιµετώπισε το έργο, πάνω στηνβατή µετάφρασητου Ερρίκου Μπελιέ, ψύχραιµα και µετρηµένα χωρίς καµία διάθεση ανατροπής. Εκανε µία _ απόλυτα νόµιµη _ συντηρητική ανάγνωσητουκειµένου ενισχύονταςαποτελεσµατικά την ατµόσφαιρα µε τους µελαγχολικούς ήχους ενός σαξόφωνου (µουσική επιµέλειαΓιώργος Μπουρδόπουλος). Ορεαλισµός, όµως,της παράστασήςτου,κατάτηγνώµη µου,παράτιςλεπτοµέρειες που έχουν αναζητηθεί, σπάνια λειτουργείπειστικά _συγκρούσεις,εκρήξεις, γλέντια… (κίνηση Μαργαρίτα Βαρλάµου – ∆ηµήτρης Μόσχος). Καιλείπουν οι εξάρσεις.

Ο ΓιάννηςΜετζικώφ µάλλονσυµβατικά σχεδίασετονσκηνικόχώρο πουτον φώτισεο ΝίκοςΣωτηρόπουλος. Καλύτερατακοστούµια του.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Ηπαράσταση υστερεί και στη διανοµή. Ενώ οι ηθοποιοίδενµοιάζουνδεµένοι_ σαν ο καθένας να κάνει ό,τι και όσο µπορεί. Ιωσήφ Ιωσηφίδης,Γιάννης Κοτσαρίνης,∆ηµήτρηςΜόσχος, ΖαχαρούλαΚληµατσάκη,Θωµάς Γκάγκας κινούνται γύρω από το µέτριο. Πιο αδύναµος ο Κωνσταντίνος Φάµης _ η υπέροχη σκηνή Μπλανς και Νέουπάει χαµένη.Η Ηλέκτρα Νικολούζου είναι γήινη και έχει καλές στιγµές. Η πολύ καλή ηθοποιός Μαργαρίτα Βαρλάµου σαν νασχεδίασε ρόλο ερήµην του συνόλου.

ΟΑλέξανδροςΜπουρδούµης_ πρέπειναδουλέψειτηνασύµβατη µε το σώµα του φωνή του_ µου άφησε τηνεντύπωση πωςµιµείται το ρόλο του Κοβάλσκι. Η ΚάτιαΓέρου δίνειχιούµορ στονρόλο, έχει µερικές πολύδυνατές στιγµέςαλλά καικάποιες όπου,χωρίς λόγο, στοµφάρει.

Εν ολίγοις.

Καλές προθέσεις χωρίς εξάρσεις.

Ο ∆ιονύσης Τσακνήςείναι φυσικά οσυνθέτης τηςµουσικής στο«Ενα βότσαλοστηλίµνη» και όχι, όπως έγραψα στο φύλλο του περασµένουΣαββάτου, ο αδελφός του, δηµοσιογράφος και στιχουργός, Νίκος Τσακνής.