Ο ήχος που φέρνει την άνοιξη

Χωρίς περιστροφές. Το άλµπουµ της άνοιξης. Αυτό που χρειάζεται για να νιώσεις καλά, να αισθανθείς ότι τα πράγµατα κινούνται, ότι φυσάει καθαρός αέρας. Από τη Νέα Υόρκη και τον Νicolas Jaar, το «Space is only noise», είναι ό,τι χρειάζεται να έχεις ακούσει τώρα.

Και ας µην ακούσεις άλλο τίποτε. Αν και µάλλον δεν είσαι από αυτούςπου κλείνουν τα αυτιά τους.

Το περιµέναµε, δεν ήτανέκπληξη – ο Jaar κατέβαζε ιδέες συνεχώς, όσον καιρό µαθαίναµε νέα. Και από αυτές κρατούσε κάποιες στην άκρη, σε φάκελο µε τίτλο Το ∆ιάστηµα είναι µόνο θόρυβος (σαν πρότζεκτ δηλαδή της NASA). Ο «θόρυβος» του Jaar όµως κρύβει µελωδία, αρµονία, ψιθύρισµα, φωνές, µουρµουρητά, γέλια, ήχους υπόκωφους, κελαηδίσµατα, τριξίµατα, κρότους, τζαζ, ηλεκτρονικούς ανθισµένους αγρούς, ηλεκτρικές καταιγίδες, παρεµβολές, παλιά πικάπ, χάι-τεκ οθόνες. Το ∆ιάστηµα σε µουσική. Που µπορείς να αγκαλιάσεις, µπορείς να χορέψεις, µπορείς να βυθιστείς και µπορείς να ακούς οδηγώντας στην παραλιακή τώρα που ο ήλιος αργεί να δύσει. Και είναι το πρώτο του άλµπουµ, φτιαγµένο και µόνο µε το ένστικτο ενόςανθρώπου που από ό,τι φαίνεται αντιλαµβάνεται το σύµπαν σαν ένα µεγάλο πάρτι όπου οι ωραίες µουσικές έχουν το ελεύθερο να παίξουν. Mπορείς να ξεχαστείς και να νοµίσεις ότι είναι απλά ο DJ που παίζει µουσική – απλά κάθε κοµµάτι που ακούς σε τραβάει να µάθεις το δικό του στόρι. Από τη house και την jazz, σε ένα hip hop σταυροδρόµι, σε ένα υπέρκοµψο σαλόνι µουσικής έµπνευσης.

Τι άλλο θέλεις να ξέρεις; Κράτα σηµειώσεις γιατί τώρα που έφτιαξε και το label – την Clown and Sunset ετικέτα – έχεις να περιµένεις πράγµατα. Ο Jaar γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, αλλά νωρίς η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Σαντιάγκο της Χιλής.Μετά επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, όπου συστήθηκε επισήµως στις µουσικές. Τον στοίχειωναν, λέει ο ίδιος, ο Μουλάτου και ο Ερίκ Σατί. Στα 14 άρχισε να γράφει ηλεκτρονική µουσική, στα 17 έβγαλε το «The Student EP» – µέσα στις εµπνεύσεις του κυκλοφορούσαν χιλιανές επιρροές και τα dance σωµατίδια που ζουν στο περιβάλλον. ∆εν είχε παρά να απλώσει το χέρι του, να πιάσει τις µουσικές στον αέρα και να πακετάρει το άλµπουµ της άνοιξης.

LINK www.mariamarkouli.blogspot.com
Σόουλ σε τόνο πλάγιο

James Blake, «Give a man a rod», µια που η soul αλλάζει συνεχώς µέσα από κύµατα.

Jessie J, «Do it like a dude», µια που κάποια στιγµή θα τη βρείτε στον δρόµο σας.

Tom Waits, «Day after tomorrow», µια που εδώ και λίγες µέρες είναι και µέλος του Rock ‘n’ Roll Hall of Fame. Darlene Love, «Good good loving», µια που και η κυρία πέρασε στο Hall of Fame µε έναν σωρό τραγούδια να τους πει. null George Michael, «True Faith», η διασκευή στο κοµµάτι των New Order, µια που κανείς δεν κατάλαβε γιατί το έκανε.

Freebass, «Live tomorrow you go down», µια και είπα Νew Order και τους θυµήθηκα.


Στάση αναµονής…

Κάτι γίνεται. Και πρέπει να είναι οργανωµένη υπόθεση, αλλιώς δεν εξηγείται πώς βγαίνουν η µία µετά την άλλη, όλο και πιο πολλές – καλές – γυναικείες φωνές από τη Βρετανία. Πού τις έκρυβαν τόσα χρόνια και γιατί τις είχαν στο περίµενε; Η Σούζαν Μπόιλ άνοιξε την πόρτα ή η Εϊµι Γουάινχαουζ τον δρόµο για να µην περιµένουν άλλο πια; Η Clare Maguire πάντως, κράτησε στάση αναµονής µετά το ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε για εκείνη και τη φωνή της (αν και το myspace πήρε φωτιά) µέχρις ότου ετοιµαστεί το «Light After Dark» άλµπουµ (Universal) και βάλει το πράσινο βλέµµα της και το κόκκινο κραγιόν στο εξώφυλλο του CD. «Φως µετά το Σκοτάδι» και καθόλου σκοτάδι µετά για εκείνην, αφού τα τραγούδια «πετάνε» ήδη για τα i-pod του κόσµου. Στα υπόψη δε, πως ο Fraser T. Smith παραγωγός της Adele, του Cee Loo και άλλων επίσης φροντίζει ώστε οι µουσικές που περνάνε από µπροστά του στο στούντιο να µη χαθούν στην πληµµύρα των ήχων. Συνεπώς (και όπως ακούω τα τραγούδια) άξιζε και µε το παραπάνω να περιµένει η κοπέλα.


… και φουλ οι µηχανές

Μπάσο βαθύ, σόουλ και dubstep – δεν έχω καλύτερο.

Εχω. Πειραγµένα, σκοτεινά κοµµάτια, µελωδία, και ακόµη περισσότερα ανεξερεύνητα µουσικά εδάφη. Ολα σε κίνηση και εδώ. Μουσικές που τρέχουν, έρπουν, διακτινίζονται και φέρνουν µπλουζ από την ιστορία του κόσµου. Ο τύπος που οργανώνει το υπέροχο αυτό «έγκληµα» είναι ο Jamie Woon από το Λονδίνο. Αγαπάει τον Στίβι Γουόντερ και τον LTJ Bukem, ενώ η µουσική ρέει στα γονίδιά του, καθώς έρχεται από τέσσερις γενιές µουσικών. Τίποτε δεν είναι δεδοµένο στην περίπτωση του Woon – εκτός από τη µελωδική προσέγγισή του ώς και στο πιο αντι-µελωδικό σκηνικό. Αν είσαι ακόµη εδώ και δεν τσεκάρεις το http://www.myspace.com/jamiewoon όπου δίνει και τα «Night Air» και «Blue Truth» να το κατεβάσεις, δεν σε καταλαβαίνω. Αλλιώς περίµενε να βγει το «Mirrorwriting» (το άλµπουµ του) σε λίγο.