ΜΑΤΙΕΣ Τροµοκρατία

Είχα κάποτε έναν αρχισυντάκτη, που έπειτααπό κάθε µεγάλη έξοδο – Χριστούγεννα, Πάσχα, Πρωτοµαγιά, Καθαρή Δευτέρα κ.λπ. – έµπαινε το βράδυ στο γραφείο των αστυνοµικών συντακτών και ρωτούσε µεγαλοφώνως: «Πόσους νεκρούς και τραυµατίες από τροχαία είχαµε σήµερα;». Και όταν έπαιρνε την απάντηση, ας πούµε «πέντε», µονολογούσε απογοητευµένος: «Μόνο; Δεν είναι κατάσταση αυτή!

Μόνο πέντε νεκροί; Γιατί να µην είναι τριάντα, να εξασφαλίσουµε ένα τρανταχτό θέµα για την πρώτη σελίδα;»!

Φυσικά, δεν πίστευε λέξη απ’ όσα έλεγε. Η αναζήτηση όµως της «µεγάλης είδησης» που θα εντυπωσίαζε την κοινή γνώµη τον έκανε να µιλάει µε τέτοιον τρόπο για θύµατα των τροχών, που πάντοτε είναι πολλά στη χώρα µας τις µέρες των εορτών. Τον παλιό αρχισυντάκτη µου θυµάµαι όποτε βλέπω στην τηλεόραση κάποιο γεγονός που εντυπωσιάζει, γιατί ξεφεύγει από τα συνήθη. Οπως, για παράδειγµα, την ξαφνική επιδείνωση του καιρού τα τελευταία εικοσιτετράωρα.

Οι παρουσιαστές των ειδήσεων, σε όλα τα κανάλια, ακόµη και στα κρατικά, ήταν πραγµατικοί… τροµοκράτες! Το ίδιο και οι ρεπόρτερ, που είχαν βγει στις εθνικές οδούς µε σκούφους, καπέλα, γάντια και ήταν ελαφρώς πασπαλισµένοι µε χιόνι. Μιλούσαν βιαστικά, µε ολοφάνερο άγχος, αναφέρονταν κάθε τόσο σε «πολικές θερµοκρασίες» και δηµιουργούσαν την εντύπωση στους τηλεθεατές τους ότι η χώρα είχε βρεθεί µε ένα γιγαντιαίο άλµα στον Νότιο Πόλο!

Υπάρχει ένα αγγλικό απόφθεγµα που αφορά τη δηµοσιογραφία. Λέει ότι «τα καλά νέα δεν είναι νέα». Δηλαδή η είδηση, για να είναι είδηση, πρέπει να αναφέρεται σε πυρκαγιές, ανθρωποκτονίες, αίµα στην άσφαλτο, πολέµους, επαναστάσεις, ανταλλαγές πυρών ανάµεσα σε κλέφτες και αστυνόµους, και άλλα παρόµοια. Κι εµείς οι Ελληνες, «υπερβολάντζες» περισσότερο κι από τους Ιταλούς, το τόσο το κάνουµε τόοοσο!

Αλλ’ αυτό το «τόοοσο» το πολλαπλασιάζει η τηλεόραση. Και, ακριβώς, τροµοκρατεί τον κόσµο. Γνωρίζω ανθρώπους, αίφνης, που ανέβαλαν επείγοντα ταξίδια για χειρουργικές επεµβάσεις, γάµους και βαφτίσια, λόγω δυσµενών καιρικών συνθηκών! Ζούµε δυστυχώς σε µια κοινωνία που την πραγµατικότητα την κατασκευάζουν τα Μέσα και ιδίως η TV. Και σηµειώνω ένα πρόσφατο παράδειγµα: ενώ η τηλεόραση τη νύχτα της Καθαρής Δευτέρας µάς είχε πανικοβάλει µε την «επέλαση του χιονιά», την άλλη µέρα (Τρίτη) καµιά µεγάλη εφηµερίδα δεν είχε στην πρώτη σελίδα της ούτε ένα µονόστηλο για την κακοκαιρία!

Δεν ξέρω τι συµβαίνει σε άλλες χώρες. Αλλά εδώ, µε το παραµικρό, την τρίχα τη βλέπουµε – και την παρουσιάζουµε – σαν να ‘ναι τριχιά. Μια ελαφρά χιονόπτωση τη βαφτίζουµε «µέγα θέµα», ρίχνουµε αλάτι στις εθνικές οδούς, κόβουµε την κυκλοφορία εξαιτίας µιας νταλίκας που δίπλωσε και βρίζουµε τροχονόµους και υπηρεσίες που «δεν κινήθηκαν έγκαιρα» για να περιορίσουν «το κακό».

Και η πλάκα είναι ότι ενώ εµείς χαλάµε τον κόσµο επειδή µερικά σπίτια σε ορισµένα ορεινά χωριά πληµµύρισαν, στην Ευρώπη, τη Γερµανία, τη Γαλλία, την Ολλανδία, ακόµη και την Ιταλία, ξεθεµελιώνονται ολόκληρες πόλεις από ποτάµια που φούσκωσαν και το νερό βγήκε στους δρόµους για να τους πνίξει και οι «ποταµόπληκτοι» – καινούργια λέξη! – δείχνουν πιο ψύχραιµοι και περιµένουν καρτερικά βοήθεια από τις Αρχές. Αλλά εκεί, θα µου πείτε, υπάρχουν και Αρχές που κάνουν σωστά τη δουλειά τους… ΥΓ: Πριν προλάβω να τελειώσω το κείµενό µου ήρθε ο σεισµός της Ιαπωνίας για ν’ αποδείξει πώς αντιµετωπίζουν οι ξένες τηλεοράσεις µια όντως «βιβλική καταστροφή».