Γύρω από τη βίλα Υπατία

Οταν στη δεκαετίατου 1990 εµφανίστηκαν οι πρώτοι οικονοµικοί µετανάστες Αλβανοί µάς έπιασε η ψυχή µας. Οι φυσιογνωµίες τους µαςθύµιζαν τους εαυτούς µας, όπως ήµασταν στη δεκαετία του 1950, και στην ευρωπαϊκή Ελλάδα κανείς δεν ήθελε να θυµάται την ψωροκώσταινα.

Την πολιτική διαχείριση του ζητήµατος την ανέλαβαν, από τηµια, οι φαντασιοκόποι της εθνικής µας καθαρότητας και,από την άλλη, οι πάσης φύσεως εξεγερµένοι, αυτοί πουόταν τους σταµατάει ο τροχονόµος γιατί πέρασαν µε κόκκινο, φωνά ζουν πως έχουµε αστυνοµικό κράτος.

Οι ίδιοι συνέχισαν να διαχειρίζονται το ζήτηµα όταν, µετά τους Ολυµπιακούς, άρχισαν να συρρέουν στο κέντρο της Αθήνας τα εξαθλιωµένα πλήθη. Εµάς τους υπόλοιπους µάς βόλευε η υπεύθυνη δήλωση της συνείδησής µας που πιστοποιεί πως δεν είµαστε ρατσιστές.

Εξάλλου, το κέντρο της πρωτεύουσας δεν ενδιέφερε πια παρά ελάχιστους.Η νεοαστική τάξη της «πλουτοκώσταινας», που λέει κι ο Μάρκαρης, είχε µετακοµίσει αλλού, η Βίσση δεν τραγουδούσε στην Οµόνοια κι όταν σε απασχολεί το µήκος του σκάφους σου πού να βρειςκαιρό για να ασχοληθείς µετην Εθνική Βιβλιοθήκη – αχρείαστη να ‘ναι. Οσο γιατο Πανεπιστήµιο, αυτό είχαµε όλοι συµ φωνήσει πως χρησιµεύει µόνο για να παίζουντα παιδιά µας πετροπόλεµο και να µας αφήνουν ήσυχους στο σπίτι ώσπου να ανοίξει ο καιρός για να πάµε στη Μύκονο.

Και το ιστορικό κέντρο; Για µας τους Ελληνες η Ιστορία είναι µεγάλο πράγµα καιως µεγάλο πράγµα µπορεί καινα λύνει µόνη της τα προβλήµατά της. Απ’ την πολλή αγάπη µας για την Ιστορία το αφήσαµε στην τύχη του.

Και οι εξαθλιωµένοι συνέχισαν να συρρέουν. Γέµισαν τον Αγιο Παντελεήµονα, τηνΠλατεία Βικτωρίας, την Οµόνοια και τους γύρω δρόµους, οργανώθηκαν σε µαφίες, οι εθνικόφρονες συνέχισαν να φωνάζουν «έξω από δω» και οι πάσης φύσεως εξεγερµένοι «µη µου άπτου, γιατί έτσι και µου άπτου θα τα κάνω µπάχαλο». Οσο γιαµας, εµείς συνεχίσαµε να µηνείµαστε ρατσιστές, γιατί ο εξυπνότερος λαός του κόσµου δεν γίνεται να είναι ρατσιστής.

Και τώρα όλοι αυτοί µαζί, εθνικόφρονες, µπαχαλάκηδες, αλληλέγγυοι και µη,γιατροί, εισαγγελείς, υπουργοί και συναφή επαγγέλµατα τσακώνονται για να βρουν µια λύση για την Υπατία. Χθες µια αναγνώστρια µού έγραψε: να τους απελάσουµε, να τελειώνουµε. Να τους απελάσουµε, όµως αν τους απελάσουµε, µε τι ακριβώς θα τελειώσουµε;

Ζούµε µεγάλες στιγµές. Και να δείτε που θα ζήσουµε ακόµη µεγαλύτερες. Σε λίγο, έτσι όπως το πάµε, κάθε φορά που θα απογειώνεται ένα αεροπλάνο από το «Ελευθέριος Βενιζέλος» θα χειροκροτούµε όλοι µαζί γιατί ανακαλύψαµε την άνωση και καταφέραµεεπιτέλους να νικήσουµε αυτήν την άτιµη τη βαρύτητα.

Χθες µια αναγνώστρια µου έγραψε: να τους απελάσουµε, να τελειώνουµε.
Οµως αν τους απελάσουµε, µε τι ακριβώς θα τελειώσουµε;